7. จบแล้ว /1

กู้เทียนหลางยกยิ้มมุมปากให้ท่าทางมั่นอกมั่นใจของสหายด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ “หึ! คิดจะสั่งสอนผู้อื่น ระวังไว้เถิดเจ้านั่นแหละจะโดนเอง ทำทีเป็นไม่ห่วง ข้าว่าในใจเจ้าร้อนยิ่งกว่าเตาไฟหลอมเหล็กอีกกระมัง แม้แต่ม้วนฎีกายังถือกลับหัวเลย”

ซือหยางรีบก้มลงมองดูสิ่งที่ตนถือด้วยท่าทางเลิ่กลั่ก แต่เมื่อเห็นว่ามันมิได้เป็นอย่างสหายกล่าว เขาก็เงยหน้าขึ้นมาถลึงตาใส่ “เจ้านี่มัน! ออกไปเลยข้าจะทำงาน” จู่ ๆ เขาก็ออกปากไล่

“ชิ! ไอ้คนไม่ยอมรับความจริง คอยดูเถิด... สักวันหนึ่งจะน้ำตาเช็ดหัวเข่า” กู้เทียนหลางกล่าวจบก็เดินออกมา

หลี่ซือหยางมองตามด้วยสายตาเรียบนิ่ง ทว่าในใจเขากลับไม่ได้นิ่งเช่นที่เห็นเลย “ลู่เกอ ส่งคนตามดูว่ายามนี้นางไปอยู่ที่ใด”

“ขอรับ” คนสนิทไม่คิดจะพูดมาก รับคำแล้วเขาก็รีบออกไป แต่ยังไม่ทันได้พ้นประตู สหายอีกคนก็เดินเข้ามากล่าวรายงาน

“ท่านโหว มีของส่งถึงท่านขอรับ คนส่งบอกว่าอดีตฮูหยินเป็นผู้ฝากมาขอรับ” จี้ฟู่เอ่ยพร้อมกับวางห่อผ้าต่อหน้าผู้เป็นนาย

ขณะนั้นผู้ที่เดินออกไปก่อนหน้านี้ก็สาวเท้าก้าวกลับเข้ามาอีกเพราะความอยากรู้อยากเห็น เนื่องด้วยกู้เทียนหลางเดินสวนกับจี้ฟู่พอดี พอรู้ว่ามีของจากฉางเยว่ส่งถึงสหายเขาก็รีบวนกลับ

หลี่ซือหยางจ้องห่อผ้าที่มีลักษณะสี่เหลี่ยมพลางขมวดคิ้ว ก่อนจะสั่งให้คนสนิทของตนเปิดมันออกดู ปากนั้นก็กล่าวไปเรื่อย

“เจ้าเห็นหรือยัง นางเริ่มส่งของมางอนง้อข้าแล้ว” ผู้ที่นั่งอยู่กล่าวอย่างคนถือดี พลางยกยิ้มใส่สหายที่ยืนอยู่อย่างมั่นใจ

“ทะ... ท่านโหว นี่มันตราประทับประจำตัวท่านขอรับ” จี้ฟู่เอ่ยบอกเสียงติดขัด ก่อนจะยกตราประทับที่ว่าให้ผู้เป็นนายดู

หลี่เป่ยโหวนิ่งงันไปในทันที เมื่อได้สติเขาก็รีบชิงเอาตราประทับในมือคนสนิทมาถือไว้ ดวงตาที่เคยสุกสกาวเมื่อครู่ พลันแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวแฝงความเดือดดาลอยู่ในที

“มีจดหมายด้วยขอรับ” จี้ฟู่รีบเอ่ยบอก

“อ่าน!” ซือหยางคำรามลั่น

จี้ฟู่กลับชะงักพลางกลืนน้ำลายอย่างหวาดหวั่น

“มาข้าอ่านให้เอง” กู้เทียนหลางแย่งกระดาษไปถือไว้ เขาจ้องมองเนื้อหาด้านในเพียงครู่ก็หันมาจ้องหน้าสหายตน ซึ่งบัดนี้กำลังจ้องเขาด้วยสายตาคมดุ “ฟังให้ดีนะ” ก่อนอ่านผู้ถือกระดาษยังมิวายกล่าวยั่วยุโทสะผู้ที่กำลังเดือดดาล

“หลี่ซือหยาง ข้าขอคืนตราประทับประจำตัวแก่ท่าน บัดนี้การหย่าของเราถือว่าเสร็จสมบูรณ์ทุกประการแล้ว และไม่ต้องห่วงว่าท่านจะถูกฝ่าบาทตำหนิ ข้าได้ส่งฎีกาทูลข้อเท็จจริงทั้งหมดแล้ว ฝ่าบาทจะไม่ตำหนิท่านอย่างแน่นอน นับจากนี้ท่านและข้าไม่ข้องเกี่ยวกัน พบเจอที่ใด... เราก็เป็นเพียงคนแปลกหน้า หลิงฉางเยว่”

กู้เทียนหลางอ่านจดหมายด้วยเสียงที่ดังก้อง ก่อนจะยื่นส่งให้ผู้ที่นั่งนิ่งอยู่เบื้องหน้า ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมรับมันไป เขาจึงต้องส่งมันให้จี้ฟู่เก็บใส่กล่องไม้ตามเดิม

“นึกไม่ถึงว่าสตรีที่ดูเรียบร้อยอย่างหลิงฉางเยว่จะเก่งกาจและยังรู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมของเจ้า ซือหยาง... ท้ายที่สุดพวกเจ้าก็ได้หย่ากันจริง ๆ แล้วสินะ” กู้เทียนหลางเอ่ยขึ้นลอย ๆ ราวกับต้องการเตือนสติสหายให้รู้ว่าแผนการที่คิดเอาไว้มันได้พังทลายลงหมดแล้ว ทว่าผู้ที่นั่งอยู่กลับยังคงนิ่งเฉยไม่มีการตอบรับ

“น่าแปลกนะขอรับ ฮูหยิน... เอ่อ... หลิงฉางเยว่นางรู้ที่ซ่อนของตราประทับได้อย่างไร นางไม่เคยเข้าห้องท่านโหวเลยสักครั้ง อีกทั้งของสิ่งนี้ก็อยู่ในชั้นใต้เตียงท่านโหว ตอนที่นางเข้ามาในห้องท่านโหวไม่รู้เลยหรือขอรับ” จี้ฟู่เอ่ยถามเสียงเบา

“นางอาจลอบเข้าไปในยามกลางวันก็ได้ ใครจะไปรู้” ลู่เกอเอ่ยแย้งในสิ่งที่ตนคิด ทว่าผู้เป็นนายกลับสวนขึ้นทันที

“ไม่มีทาง ก่อนข้าจะให้เจ้าส่งจดหมายหย่าไปให้นาง ข้าได้หยิบมันออกมาแล้วก็เก็บซ่อนไว้ที่เดิม นับจากยามนั้นนางก็อยู่ที่เรือนมิได้เดินมาที่เรือนข้าแม้เพียงก้าว เป็นไปไม่ได้ที่นางจะแอบเข้ามา เว้นเสียแต่ตอนที่ข้าหลับ” ประโยคท้ายเสียงเขาเบาลง

“ตอนเจ้าหลับ! มันจะเป็นไปได้เยี่ยงไร เจ้าน่ะมีวิชายุทธล้ำเลิศไม่เป็นสองรองใครนะ คนเข้าห้องจะไม่รู้ได้หรือ ทั้งนางยังเป็นสตรีอีก” เทียนหลางแผดเสียงลั่นด้วยความไม่เชื่อ

“หรือนางจะใช้ยาทำให้ท่านโหวหลับ” จี้ฟู่เอ่ยบ้าง

“อาจเป็นไปได้” เทียนหลางรีบเสริม ก่อนจะหันมาจ้องหน้าสหายซึ่งยามนี้นิ่งเงียบไปอีกแล้ว “ข้าไม่ได้คิดจะซ้ำเติมเจ้านะ แต่ดูท่าหลิงฉางเยว่นางคงตัดใจจากเจ้าได้แล้วจริง ๆ เช่นนั้นเจ้าก็ปล่อยนางไปเถิด อย่างไรเสีย... เจ้าก็ไม่ได้รักนางมิใช่หรือ”

ซือหยางเงยหน้ามองสหายเพียงครู่ก็เบี่ยงสายตาออกไปนอกห้อง ซึ่งมันสามารถมองเห็นประตูจวนได้ไกล ๆ

“ไม่ต้องตามแล้ว ในเมื่อนางเลือกที่จะไปข้าก็จะปล่อย พวกเจ้ามีอะไรทำก็ไปทำกันเสีย” สิ้นคำ เขาก็หันมาสนใจฎีกาที่จะถวายต่อฮ่องเต้ต่อ ราวกับเรื่องเมื่อครู่มิได้รบกวนจิตใจแม้แต่น้อย

เทียนหลางจึงโบกมือไล่คนสนิทของสหาย ตัวเขาเองก็เดินออกมาโดยไม่กล่าวอันใดอีก เพราะเรื่องเช่นนี้ก้าวก่ายมากไม่ได้

เมื่อไม่มีใคร ร่างสูงที่นั่งเหยียดตรงอยู่ก็เอนตัวพิงพนักทางด้านหลัง ตามด้วยเสียงทอดถอนใจยาวเหยียดราวกับคนเหนื่อยอ่อน สายตาคมกริบที่เคยหนักแน่นบัดนี้กลับเหม่อลอย และยังทอดมองไปยังประตูทางเข้าจวนอยู่บ่อยครั้ง ราวกับมันจะเห็นเงาร่างของใครบางคน ก้าวเดินเข้ามาอย่างที่ใจเขากำลังนึกคิด

บัดนี้ความเงียบในจวนที่เคยมีอย่างปกติ กลับแฝงความอ้างว้างเอาไว้อย่างน่าประหลาด เสียงรบเร้าที่เคยได้ยินกลับไม่มีให้ระคายหู ความชินชากับการที่นางรอคอยเขาอยู่ที่หน้าจวนก็ไม่มีแล้ว สายตาที่คอยมองเขาด้วยความเกรงใจก็ไม่มีให้หงุดหงิด

ทว่า... เมื่อไม่มีสตรีที่ทำให้เขารำคาญใจ เหตุไฉนเขาถึงได้รู้สึกโหวงเหวงจนไม่อาจเอื้อนเอ่ยออกมาเป็นคำอธิบายได้

“ข้าก็แค่ยังไม่ชิน” หลี่เป่ยโหวกล่าวแย้งความรู้สึกตน

แต่ถึงกระนั้นในแต่ละวันเขาก็ยังเดินวนไปวนมาภายในห้องตำรา เสียงฝีเท้าที่เคยหนักแน่นมั่นคง ยามนี้กลับดูวุ่นวายและลุกลี้ลุกลน จนเหล่าคนสนิทต้องคอยชะเง้อมองด้วยความเป็นห่วง

แม้จะผ่านมาสามวันแล้วที่หลิงฉางเยว่จากไป ในใจเขาก็ยังพยายามบอกตนเองว่านางก็แค่กำลังวางมาด หมายจะให้เขาเป็นคนไปรับกลับเข้าจวนด้วยตนเอง ทว่าเมื่อหวนถึงรอยยิ้มเย็นเยียบและแววตาท้าทายในค่ำคืนสุดท้ายนั้น ความคิดทั้งหมดก็ดับวูบลง

‘หลิงฉางเยว่ เจ้ากล้าละทิ้งความสบายในจวนโหวเพื่อไปลำบากเช่นนั้นจริงหรือ?’ ซือหยางคิดอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะหันไปสบเข้ากับถ้วยชาที่นางมอบให้เป็นของขวัญ และยังมีโคมไฟที่นางเอ่ยว่าเป็นคนประดิษฐ์ขึ้นมาเองตั้งวางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งเขายอมรับว่ามันส่องสว่างได้วงกว้างและยังแจ่มชัดกว่าการจุดเทียนด้วย

ทว่าทุกครั้งที่ใช้มัน เขากลับไม่เคยสังเกตเลยว่าโคมใบนี้มีความงดงามเพียงใด หากมองให้ดีจะรู้ว่าคนทำนั้นตั้งใจอย่างมาก

เมื่อได้มองการตบแต่งในห้องนี้อย่างชัดเจน หลี่เป่ยโหวก็ถึงกับนิ่งงันไป โดยเฉพาะภาพวาดของแม่ทัพผู้สง่างามที่แขวนอยู่ตรงมุมฉากกั้น ซึ่งเขาไม่เคยได้มองมันอย่างจริงจังเลยสักที

หลี่ซือหยางเดินตรงเข้าไปราวกับกำลังต้องมนต์ เขาหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าภาพวาดนั้น พลางกวาดสายตามองตั้งแต่ส่วนบนจนถึงตัวอักษรด้านล่าง ที่สลักคำว่า ‘มอบแด่บุรุษอันเป็นที่รัก’