บทที่ 3 หาแพะ 2/2

“เจ้าว่าอะไรนะ ท่านพ่อกับท่านแม่...นี่นางแล่นไปฟ้องท่านพ่อกับท่านแม่เชียวรึว่าข้าไม่เข้าหอกับนาง ไร้ยางอายสิ้นดี”

          “หาไม่ขอรับ เกิดเรื่องใหญ่โตแล้วขอรับ องค์รัชทายาทรู้เรื่องที่ท่านเข้าหอกับผู้อื่น แล้วปล่อยให้นางยืนร้องไห้อยู่หน้าห้อง ตอนนี้เรื่องราวน่าจะขั้นมีโทษสถานหนักฐานหมิ่นเบื้องสูง”

          “เจ้าพูดอะไร หมิ่นเบื้องสูงอะไร”

          “ไปก่อนเถอะขอรับ เดี๋ยวค่อยว่ากัน” ฮุ่ยซิ่วไม่ อยากให้ไปช้ากว่านี้  กลัวนายท่านกับฮูหยินจะทำโทษเอาได้

          ตงหยางเดินด้วยท่าทีร้อนรน ไม่คิดว่าเรื่องราวจะบานปลายใหญ่หลวงเพียงนี้ เขาเพียงแค่ต้องการเย้ยหยันนางไม่ให้นางได้ใจคิดว่าตัวเองเป็นท่านหญิง จะมาวางท่าใหญ่โต

          “ท่านแม่ ท่านพ่อ” ตงหยางเอ่ยเสียงค่อย ไม่ห้าวหาญเหมือนตอนในที่กระทำการอย่างอุกอาจเลยสักนิด

          “เพล้ง...!”

          “มาแล้วเหรอไอ้ลูกเวร ทำอะไรลงไปรู้หรือไม่ หากเรื่องถึงฝ่าบาท โทษหมิ่นเบื้องสูงเป็นเช่นไร เคยคิดหรือไม่” ใต้หลัวหยิบถ้วยชาปาไปที่ลูกชายตัวดี แต่มันก็ช่างไวนัก หลบหลีกได้ทัน อยากให้โดนหัวจังๆ สักทีจะได้มีสติบ้าง คิดทำการใดไม่คิดหน้าคิดหลัง

          “ท่านพ่อ ข้าผิดไปแล้วเพียงแต่ข้า ไม่อยากนอนร่วมหอกับนาง ข่าวลือนางหนาหูนัก”

          “ข่าวอันใดหนาหู” ใต้เท้าหลัวถามอย่างสงสัย

          “ก็นางเคยเสียความบริสุทธิ์ให้กับองครักษ์องค์รัชทายาท โจษจันก็ให้ครึ้ม ท่านมิเคยได้ข่าวเลยหรอกหรือ” ตงหยางกล่าวด้วยท่าทีน่ารักเกียจ

          “เจ้าเอาอันใดมาพูด เรื่องราวซุบซิบเพียงในวัง ล้วนบิดเบือนมาแล้วทั้งสิ้น เจ้าอย่าริอาจพูดจาแบบนี้ออกไป สกุลหลัวคงต้องจบเพียงรุ่นเจ้านี่ล่ะ” ใต้เท้าหลัว มีลูกชายไม่ได้ดั่งใจจริงๆ ให้ทำงานอื่นแสนล้วนฉลาดหลักแหลม แต่กลับเรื่องข้างหมอนโง่เหล่าเบาปัญหาเชื่อข่าวไม่มีมูลเช่นนี้ได้อย่างไร

          “ท่านพ่อ...”

          “ไม่ต้องพูด เอาสตรีร้ายกาจผู้นั้นลากออกมา กล้าริอาจมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีแห่งจวนสกุลหลัว โบยสามสิบไม้” เสียงผู้มีอำนาจที่สุดให้จวนสั่งการ

          “ท่านพ่อ นางไม่ผิดนะขอรับ เป็นลูกเองต่างหาก ถ้าท่านจะทำโทษก็ทำกับลูกเถิด” ตงหยางคุกเข่าขอร้องแทนคณิกาผู้นั้น

          “หึ...เงาหัวไม่มีอยู่แล้ว ยังกล้าดีอีกนะเจ้า อย่างไรก็ต้องโบยป้ายความผิดให้กับนางไป หากไม่อยากเผาบ้านตัวเอง เจ้าจงก็อยู่เงียบๆ เสีย” ใต้เท้าหลัวผู้ตัดสินใจเด็ดขาด สั่งการทำโทษนางคณิกาผู้นั้นเสีย คงฝันอยากเป็นอนุในจวนสกุลหลัว คิดผิดแล้วกระมัง

          “ท่านแม่” ตงหยางหาคนที่จะช่วยเหลือตนเอง แต่ทว่าไม่ว่าหันไปทางใดทุกคนในจวนก็ส่ายหน้าหนี

          “เจ้านี่นะ ทำการใดไม่รู้จักคิด” หลัวหย่งต่อว่าน้องชาย ยามนี้เห็นทีต้องคิดการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้น เพราะวันพรุ่งนี้ต้องเข้าเฝ้าฝ่าบาท

          จวนอ๋องเว่ย....

          “ไปเถอะน้องหญิง ข้าจะอธิบายให้ท่านอาฟังเอง เจ้าไม่ต้องกลัวอันใด” หานหลิงอี้พานางกลับจวนอ๋องเว่ย ทั้งที่เพิ่งจากมาเมื่อเช้า เมื่อเข้าไปในจวนเหล่าคนรับใช้ก็ไปเรียนท่านอ๋อง

          “นะ...นี่มันอะไรกัน เจ้ากลับมาทำไม” อ๋องเว่ยเห็นสีหน้าของลูกสาวสุดที่รัก กับหลานชายก็สงสัย นี่มันวันงานมงคลของลูกสาวกับจวนสกุลหลัว แล้วเหตุใด...

          “สกุลหลัวหยามราชวงศ์นัก พรุ่งนี้ข้าจะมีฎีกาถวายแด่เสด็จพ่อ ท่านอาเชิญนั่งก่อนข้าจักเล่าให้ฟัง”

          หานหลิงอี้ เล่าทุกอย่างที่ได้ประสบกับตาตัวเองให้ท่านอ๋องเว่ยฟัง นั่นทำให้ความกรุ่นโกรธเป็นทบทวี

          “ที่เจ้าว่ามาทั้งหมด เรื่องจริงหรือไม่” เว่ยอ๋องอยากถือกระบี่ควบม้าไปฟาดฟันกับเจ้าลูกเขยตัวแสบ ที่บังอาจทำให้ลูกสาวเสียใจ

          “เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ท่านอา ข้าเห็นว่าใต้เท้าหลัวเองก็สามหาว กล้าลบหลู่องค์รัชทายาทอย่างข้า เรื่องนี้ก็ผิดมหันต์แล้ว”

          “แต่ว่าสกุลหลัวเป็นสกุลของกุ้ยเฟย ข้าคิดว่าคงไม่ได้ลงโทษอันใดได้” อ๋องเว่ยคิดถึงข้อนี้ สนมรักของฝ่าบาทคือกุ้ยเฟย แม้แต่ฮองเฮาก็ยังมิกล้า

          “ก็ให้รู้ไปสิ ว่าตำแหน่งรัชทายาทเช่นข้าจะกระทำการใดไม่ได้” เขาเป็นถึงองค์รัชทายาท ที่สืบทอดตำแหน่งต่อจากเสด็จพ่อ ถ้าฝ่าบาทกระทั่งยอมให้สกุลหลัวยำยีเอาได้ เรื่องนี้คงเป็นที่กล่าวขาน ไปทั่วทั้งแคว้นฉู่

          “เช่นนั้นก็เอาที่เจ้าว่าก็ได้พรุ่งนี้ข้าจะให้คนปล่อยข่าวออกไป ดูสิสกุลหลัวจะทำเช่นไร” อ๋องเว่ยต้องการคลื่นใต้น้ำมาช่วยล้างมลทินให้กับลูกสาวตัวเอง