บทที่ 4 โยนบาป 1/2

กุ้ยเฟยได้รับจดหมายจากสกุลหลัวตั้งแต่เช้าตรู่ โดยฝากมากับคนส่งของเข้าวัง คนของนางเป็นหูเป็นตามีอยู่มากมาย โดยเฉพาะในห้องเครื่อง นั่นจึงทำให้นางได้รับรู้ข่าวสารต่างๆ รวดเร็วนัก

          “แย่แล้ว หลานข้าทำเรื่อง ไปเจ้ารีบแต่งตัวให้ข้า” กุ้ยเฟยเร่งนางกำนัลประจำตัว เพื่อต้องไปคอยดักฝ่าบาทก่อนที่จะเข้าประชุมเช้ากับขุนนาง

          กุ้ยเฟยเร่งเดินไปยังตำหนักคุนหมิงแต่ทว่าระหว่างท่างกลับมีขบวนเสด็จของฮองเฮา

          “ถวายบังคมเพคะ ฮองเฮา ขอพระองค์ทรงพระเจริญ” กุ้ยเฟยไม่อาจเมินเฉยเมื่อประมุขวังหลังเสด็จผ่านเช่นนี้ได้ จำต้องหยุดทำความเคารพ

          “กุ้ยเฟยดีจริง ข้าโชคดีที่ได้เจอเจ้าแต่เช้า เช่นนั้นเดินเป็นเพื่อนข้าในอุทยาทหลวงหน่อยดีหรือไม่” ฮองเฮายิ้มให้กุ้ยเฟยอย่างเป็นมิตร นางตั้งใจเดินมาทางนี้เพื่อจะพบกับกุ้ยเฟย นั่นก็เป็นจริงดังที่องค์รัชทายาทคาดการณ์ไว้

          ‘หึ...คิดขอร้องฝ่าบาทละผิดให้กับตระกูลตน มันจะมากไปหน่อย ทำผิดอยู่เห็นๆ เนื่องจากต้องช่วยลูกชายจึงต้องทำการอย่างเร่งรีบให้ทันนางเช่นกัน’

          “เอ่อ...ฮ่องเฮาเพคะ...”กุ้ยเฟยกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก กลัวจะไม่ทันประชุมเช้าขุนนางก็กลัว แต่จะเมินเฉยมึนตึงต่อฮองเฮาหรือก็ไม่ควรเรียกได้ว่ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่รู้จะกล่าวอย่างไรดี

          “ข้าทำให้เจ้าลำบากใจที่จะเดินกับข้าหรือไม่” ฮองเฮาถามแสร้งทำเป็นน้อยใจกุ้ยเฟย

          “ย่อมไม่ใช่เช่นนั้นเพคะ พอดีฝ่าบาทลืมของไว้ที่ตำหนักหม่อมฉันเกรงว่าจะไม่มีเข้าประชุมเช้า จึงเร่งเอาไปถวายคืนแกฝ่าบาทเพคะ”

          “ของอันใด ให้นางกำนัลไปได้หรือไม่ เจ้าอยู่พูดคุยกับข้าสักหน่อยเถิด เราไม่ได้พบปะกันมานานแล้ว ข้าย่อมคิดถึงเจ้า”วาจาของฮองเฮาช่างลำลึก ตามนางทันได้หมดจนนางแสดงสีหน้าลำบากใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด

          ฮองเฮาจงใจดึงเวลาให้ช้าลง เพื่อให้ฝ่าบาทเข้าประชุมจนนางไม่อาจจะไปได้ทัน

          “เอ่อ...ของสำคัญเพคะ หม่อมฉันคิดว่าควรไปถวายคืนด้วยตัวเองเพคะ” ใบหน้ากุ้ยเฟยยิ้มแย้มอย่างไร้กังวล แต่ว่ามือสั่นระริกจนต้องจับกันไว้ ทั้งเหงื่อที่ผุดตามกรอบหน้า หากผู้ใดสังเกตุย่อมรู้สึกว่าผิดปกติวิสัยนัก

          “เช่นนั้นหรอกหรือ เช่นนั้นข้าไม่รบกวนเจ้าดีกว่า” เมื่อฮองเฮาได้รับสัญญาณจากนางกำนัลคนสนิท แล้วก็เป็นอันรับรู้ได้ว่าทางโล่ง ให้ปล่อยนางไป ยื้อไว้นางจักสงสัยเอาได้

          “ขอบพระทัยเพคะ ฮองเฮา หม่อมฉันทูลลา”

          ฮองเฮายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย มิให้ผู้ใดสงสัย ดีว่าเมื่อคืนลูกชายของนางเข้ามาในช่วงเวลาดึกดื่น บอกมีเรื่องด่วน ดีที่ฝ่าบาทไม่เคยเสด็จตำหนักลี่จิ่น นับแต่หลิงอี้กำเนิด ตอนแรกนางก็มีบ้างที่น้อยอกน้อยใจ แต่เมื่อนานไปกลับรู้สึกชินชา ความรู้สึกรักอย่างชายหญิงหมดไปจนสิ้น เหลือแค่อำนาจและบารมีเท่านั้น นางเป็นแม่ของแผ่นดิน อำนาจจะน้อยกว่ากุ้ยเฟยได้อย่างไร

          ช่างดีนักที่กุ้ยเฟยไม่มีองค์ชายหรือองค์หญิงน้อยๆ ถวายฝ่าบาท มิเช่นนั้นตำแหน่งองค์รัชทายาทต้องตกเป็นของลูกนาง เช่นนั้นตนก็ยอมไม่ได้เช่นกัน

          กุ้ยเฟยรีบเร่งลัดเลาะไปตามทางที่ใกล้ที่สุด เพื่อจะได้ให้ถึงตำหนักคุนหมิง แต่เมื่อมาถึงดูเหมือนว่านางจะสายไปแล้ว

          “กุ้ยเฟย ฝ่าบาทเสด็จตำหนักไท้เหวินแล้ว” เสียงขันทีหน้าตำหนักรายงาน เหมือนฟ้าฝ่าลงกลางศีรษะนาง นี่นางมาช้าเกินไปหรือนี่

          “ไม่...!” นางเซล้มลงไปต่อหน้าต่อตา นางกำนัล

          “กุ้ยเฟย กุ้ยเฟย กุ้ยเฟยเพคะ” เสียงนางกำนัลเรียกพระสนมด้วยความร้อนใจ

          ในเวลาต่อมาตำหนักหลัง ก็วิ่งวุ่นกันอย่างโกลาหล เนื่องจากกุ้ยเฟยเป็นลมล้มลงไป

          สำนักหมอหลวงก็รีบวิ่งตรวจอาการ พร้อมสั่งจัดยาบำรุงให้โดยเร็ว หากกุ้ยเฟยเป็นอันใดไป คาดว่าตัวเองคงหัวหลุดจากบ่า

          “เป็นอย่างไรบ้างท่านหมอหลวง” ขันทีหน้าตำหนักคุนหมิงติดตามอาการอย่างใกล้ชิด ประเดี๋ยวฝ่าบาทต้องมาซักถามเป็นแน่ ยามนี้ประชุมเช้ากับขุนนางมิอาจไปรายงานก่อนได้ จึงได้แต่ให้คนไปดักรอหลังเลิกประชุม

          ฮ่องเต้เสด็จแล้ว....!

          เสียงขันทีขานให้เหล่าขุนนางที่มายืนรอประชุมเตรียมตัว ให้พร้อมทั้งฎีกาที่ต้องถวาย และรายงานเรื่องปัญหาทุกข์ร้อนของประชาชน

          “เปิดประชุม วันนี้มีเรื่องอันใดบ้าง ใครจะพูดเชิญ” ฝ่าบาทบอกให้คนที่เข้าร่วมประชุม เข้ามายื่นเรื่องรายงานปัญหากับตนเอง

          “ทูลฝ่าบาทกระหม่อมมีเรื่องอยากยื่นร้องเรียนพะยะค่ะ” หลิงอี้ก้าวออกมาด้านหน้าแล้วทูลต่อฝ่าบาท

          “เจ้ามีอันใดก็ว่ามา”

          “เมื่อคืนกระหม่อมไปร่วมงานของญาติผู้น้องจื่อเถิง เพื่อแสดงความยินดี ที่จะได้เป็นทองแผ่นเดียวกับสกุลหลัว

แต่ทว่าบุตรชายสกุลหัวหลัวสามหาวนัก ลากเอานางคณิกาข้างถนน มาขึ้นเตียงเข้าห้องหอแทนน้องหญิง