บทที่ 2 ถึงฤกษ์เข้าหอ 1/2

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระงม แข่งกับเสียงครวญครางของนางคณิกา ทำให้จื่อเถิงรับรู้ได้ทันทีว่าใครกับกำลังเริงรักอยู่ข้างห้องหอของนาง

“หึ...ผัวข้าในชาตินี้งั้นรึ ต่างจากผัวข้าสมัยข้าเป็นสาวใช้อุ่นเตียงอย่างไรกัน ก็ชั่วพอๆ กัน หึ...ดี คืนแรกไม่เข้าหอ ก็อย่าเข้ามันเลย” จื่อเถิงสะบัดหน้าหมายจะเดินกลับห้องหอ แต่เสียงคำรามของเขาทำให้นางกำหมัดแน่น

“เข้าหอกับคณิกาเช่นเจ้า ไม่ต่างจากเจ้าสาวข้านักหรอก นางก็เคยผ่านผู้ชายได้แล้วทิ้ง เช่นนั้นข้าก็ได้ชื่อว่านอนกับผู้หญิงมีราคีแล้ว เช่นนี้มิสู้เอากับเจ้าที่ข้าเคยชอบอยู่ทุกคืนมิดีหรือ”

“อดทน...!”

เสียงคำรามอย่างป่าเถื่อนของตงหยวน ทำให้ซีเหว่ยต้องกัดฟันแน่น ไม่อาจจะเรียกร้องอันใดได้อีก เพราะนางสมัครใจมาเอง ไม่มีใครบังคับ

‘หนอย...เจ้าตงหยวน กล้าดูแคลนท่านหญิงเช่นข้าเพียงนี้เชียวรึ...’ ดีเจ้าก็เชิญเสวยสุขให้สำราญใจไปเถอะ

จื่อเถิงกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เป็นชุดปกติแล้วไปหาอี๋เหนียง สาวใช้ของตัวเองเพื่อจะกลับเรือนพักของตน ไม่ต้องเข้ามันแล้วห้องหอ

อี๋เหนียงที่เดินไปมาอยู่ด้านนอก เนื่องจากมาที่จวนแห่งนี้ใหม่ๆ ยังไม่รู้จะทำตัวเช่นไร แต่ก็สอบถามข้อมูลต่างๆ เกี่ยวกับจวนแห่งนี้ไว้หมดแล้ว

“ท่านหญิง...เหตุใดไม่อยู่ในห้องหอ เดินออกมาเช่นนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ” อี๋เหนียงรีบดึงนายรักเข้ามาแอบด้านข้างกำแพง กลัวใครจะเห็นเข้า

“อยู่ให้ได้ยินเสียงผัวข้า เริงรักกับนางคณิกางั้นรึ น่าขยะแขยง” จื่อเถิงยืนกอดอกนึกถึงถ้อยคำดูแคลนของสามีในนามที่เพิ่งแต่ง ไม่รู้ว่าไปรู้เรื่องอะไรของนางมา ถึงได้เอาไปเปรียบเทียบกับนางคณิกาเช่นนั้น

“ทะ...ท่านว่าอันใดนะเจ้าคะ” อี๋เหนียงทำสีหน้าตื่นตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน เสียงที่แว่วดังออกมาไม่ใช่เสียงของนายรักกับคุณชายตงหยวน แต่เป็น...

“เจ้าฟังไม่ผิดหรอก เจ้านั่นหยามข้ากับท่านพ่อนัก แต่ว่าช่างเถอะ ข้าไม่ได้มีใจให้เขาอยู่แล้ว ข้ามาที่นี่เพื่อทำอย่างอื่น”

“ทำอันใดหรือเจ้า” อี๋เหนียงไม่เข้าใจ นายรักของนางจะทำอะไรอีก เพราะแต่งงานมาก็มีแต่ต้องปรนนิบัติสามีมิใช่หรือ

“เจ้าสืบมาหรือยังว่าที่นี่ผู้ใดดูแลจวน”

“ผู้หยินหลัวเจ้าค่ะ” อี๋เหนียงตอบไปตามที่นางทราบมา

“แล้วที่นี่อยู่กับกี่คน”

“ถ้าเป็น เจ้านาย ก็จะมีฮูหยินหลัว นายท่านหลัว แล้วก็ คุณชายหย่งลูกชายคนโต กับฮูหยินหลันเล่อ ท่านอื่นก็เป็นคุณชายตงหยวนและก็ท่านหญิงเจ้าค่ะ” นางช่างเป็นคนหูตาไว และสืบเรื่องราวอื่นมาแล้วทั้งหมด

“ดีมาก เจ้าพาข้าไปแอบดูหน้าค่าตาแต่ละคนหน่อย” จื่อเถิงจำได้ว่า นางขอให้เกิดมาเพื่อแก้แค้น คิดว่าคนที่นางจะแก้แค้นคงอยู่ไม่ไกลนี่กระมัง

“จะ...จะดีหรือเจ้าค่ะ” อี๋เหนียงกลัวโดนโบยที่ปล่อยในนายรักทำตัวลับๆ ล่อๆ ทั้งที่ควรอยู่ในห้องหอ แต่กลับมาเดินเตร็ดเตร่ด้านนอกแทน

“ดี...ไป” จื่อเถิงคิดว่าตัวเองมีอำนาจเพียงพอที่จำทำอะไรก็ได้ อย่างไรคนสกุลหลัวต้องไว้หน้าท่านพ่อนางบ้าง

อี๋เหนียงจำใจต้องพานายรักออกไป แอบดูผู้คนในงาน

“ท่านหญิงมองไปที่ตรงกลาง ด้านข้างฮูหยินหลัว ก็คือคุณชายหย่งเจ้าค่ะ”

จื่อเถิงมองไปตามที่สาวใช้บอก เมื่อเพ่งดีๆ ก็พบกว่าเป็นเขาที่กลับชาติมาเกิดเป็นพี่ของสามีนางให้ชาตินี้

“หึ...ดีจริง ข้าไม่ต้องหาตัวนาน” จื่อเถิงยกยิ้มอย่างร้ายกาจ นี่นางมาเกิดแบบได้แก้แค้นเร็วทันใจ

“ว่าแต่เจ้ากำลังหาผู้ใดอยู่หรือน้องหญิง”

“หาคนที่ทำร้ายข้า...”

“ใคร...”

จื่อเถิงไม่รู้เลยกำลังตอบใครอยู่ จนอี๋เหนียงหันมาและเห็นเป็นองค์รัชทายาท นางจึงคุกเข่าลงทันที

“องค์รัชทายาท...ข้าน้อยสมควรตาย”

“ห๊ะ....!” จื่อเถิงโดนจับได้เสียแล้วว่า ตนหนีออกมาจากห้องหอ

“เหตุใดไม่เข้าหอ มาอยู่นี่ทำอันใด” เสียงเข้มๆ ของหานหลิงอี้ ชวนให้นางหน้าซีดเป็นไก่ต้ม

“เอ่อ...คือว่า เรื่องนี้ข้าอธิบายได้” จื่อเถิงอยากจะอธิบายแต่ว่า พูดไปใครจะเชื่อนางกันเล่า มิสู้ว่าไปให้ประจักษ์แก่สายตาจะดีกว่า

“เสด็จพี่ ตามข้ามาเพคะ...” จื่อเถิงดึงแขนญาติผู้พี่ไปทางเรือนหอของนาง เพื่อให้ได้เข้าใจว่านางออกมาทำไม

อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ....!

“เป็นอย่างไร ข้าจัดให้เจ้าถึงใจดีหรือไม่ เจ้ามันรัดข้าแน่นดีจริงๆ ...โอ๊ย...มันเป็นบ้า เรียกข้าว่าผัวสิ”

“ผะ...ผัว...ผัวจ๋า...” ซีเหว่ยเรียกตามที่คุณชายตงหยวนต้องการ แล้วจากนั่นเขาก็กระหน่ำกระแทกเข้ามาอย่างหนักหน่วง

ตับ ตับ ตับ...!

จื่อเถิงหยักไหล่ให้ทั้งองค์รัชทายาทและใต้เท้าหมิงฟังเอาเอง นางจะพูดอันใดได้ มิสู้ให้เห็นกับตาดีกว่า

“จินหลิง...”

“พะยะค่ะ...”

“ไปตามใต้เท้าหลัวและฮูหยินหลัวมาเดี๋ยวนี้”