บทที่ 3 หาแพะ 1/2

หมิงจินหลิง รีบเดินไปตามใต้เท้าหลัวและฮูหยินหลัวมาหาองค์รัชทายาท เมื่อทั้งสองได้ฟังเช่นนั้นก็ขอตัวออกจากแขกสักครู่ เพราะไม่รู้ว่าองค์รัชทายาทมีเรื่องอันใด

          “เอ่อ...ใต้เท้าหมิงท่านทราบหรือไม่ องค์รัชยาทมีเหตุด่วนอันใด ถึงได้เรียกข้ามาเช่นนี้” ใต้เท้าหลัวเกริ่นถามเพื่อจะได้เตรียมตัว ไม่รู้ว่ารับรองพระองค์ไม่ดีหรืออย่างไร ถึงได้ไม่พอใจ

          “เดี๋ยวท่านไปก็จะรู้เอง” จินหลิงไม่คิดว่าคุณชายน้อยหลัวจะกล้าดูแคลนราชวงศ์เช่นนี้ ริอาจเอาใครที่ไหนมาเข้าหอหยามราชวงศ์ ไม่รู้หรืออย่างไรมีความผิดมหันต์

          “เช่นนั้นก็รีบเถิด” ใต้เท้าหลัวร้อนรนยิ่งหนัก อยากไปพบองค์รัชทายาทโดยเร็ว แต่ทว่าทางเดินมานั้นเป็นทางไปเรือนหอของลูกชายคนรองของเขา หรือว่าจะเกี่ยวกับตงหยาง

          เมื่อเห็นองค์รัชทายาทยืนอยู่ในสวนตรงหน้าห้องหอพร้อมกับท่านหญิงจื่อเถิง จึงรีบเข้าไปหาทันที

          “คารวะองค์รัชทายาท มิทราบว่า...”

          “อ๊ะ...อื้อ...ซี๊ด...อ่าห์” ยังมิทันได้กล่าวอันใด ก็ได้ยินเสียงคนครางออกมาอย่างน่าเกลียด

          “นะ...นั่น...นั่นใครกัน” เขาชี้ไปยังห้องที่เป็นที่มาของเสียง แต่ทว่านั่นเสียงลูกชายตัวเองแล้วอีกเสียงเล่า

          ฮูหยินหลัวเลิกลั่ก เพราะต้องตอบองค์รัชทายาทให้ได้ในเรื่องนี้ อีกอย่างท่านหญิงก็ยืนอยู่ด้านนอก เช่นนี้ก็คงเป็นลูกชายนางที่กำลังเริงรักกับหญิงอื่น

          “เห็นแล้วใช่หรือไม่ ข้าต้องการคำอธิบาย ไปน้องหญิง” หานหลิงอี้ไม่ยอมให้ญาติผู้น้องโดนดูถูกอยู่ที่จวนสกุลหลัวเด็ดขาด นับว่าตงหยวนหาญกล้านัก ที่ทำอย่างนี้สมรสนี้เป็นสมรสพระราชทาน เท่ากับหยามเกียรติฝ่าบาท โทษสถานหนัก

          “เดี๋ยวพะยะค่ะ องค์รัชทายาท เอ่อคือเรื่องนี้เป็นเรื่องในจวน คิดว่า...” ใต้เท้าหลัวไม่อยากให้องค์รัชทายาทเข้ามายุ่งเรื่องนี้ อาจจะเป็นเรื่องถึงพระเนตรพระกรรณฝ่าบาท ต่อให้ชีวิตคนทั้งสกุลหลัวก็ไม่อาจจะชดใช้ได้หมด

          “สามหาว...!” หาญหลิงอี้ตั้งใจให้เรื่องนี้จับแค่ที่จวนอ๋อง แต่ไม่คิดว่าใต้เท้าหลัวจะกล้าสามหาว คิดว่าเขาสอดมายุ่งเรื่องภายในจวน ดีอยากให้เป็นเรื่องใหญ่โต เขาก็จะจัดให้ตามคำเรียกร้อง

          “ไม่ใช่อย่างนั้น พะยะค่ะ ข้าน้อยมิกล้า เพียงแต่เรื่องนี้ข้าไม่อยากให้เกิดเรื่องราวใหญ่โต”

          “ใหญ่โตงั้นรึ ท่านคิดว่าสกุลหลัวใหญ่โตถึงขนาดหยามเกียรติราชวงค์ได้งั้นรึ ดีท่านอยากให้ถึงฝ่าบาทข้าก็จักให้ท่านได้สมใจ”

          “ไปจินหลิง เจ้าไปให้คนเตรียมรถม้า ข้าวของน้องหญิงข้าที่เหลือพรุ่งนี้จะให้คนมาเก็บไป” เสียงใหญ่อย่างมีอำนาจขององค์รัชทายาทเปล่งขึ้น สร้างความสะใจให้กับจื่อเถิงเป็นอย่างมาก นางแสร้งเอามาเช็ดหน้ามาซับน้ำตาเล่นละครตามน้ำไป แต่ภายใต้ผ้าเช็ดหน้านั้น แฝงด้วยรอยยิ้มอันโหดเหี้ยม

          ‘สาแก่ใจข้านัก’

          “เดี๋ยวก่อน พะยะค่ะ เดี๋ยวก่อน” ใต้เท้าหลัวอยากจะฆ่าตัวตายยิ่งนัก นี่เป็นความอัปยศอย่างหาที่สุดไม่ได้ หากสกุลหลัวต้องโทษล้างทั้งตระกูล

          “ขอบพระทัยเสด็จพี่องค์รัชทายาท” จื่อเถิงบอกขณะเดินออกจากจวนนรกของสกุลหลัว สมน้ำหน้าเจ้าตงหยาง ดูแคลนข้านักให้โดนลงโทษอย่างสาสม

          “เจ้าลูกตัวดียังไม่เลิกเริงรักอีกงั้นรึ” ใต้เท้าหลัวรอคนเลิกงาน แล้วจะได้ชำระความกับลูกชาย พรุ่งนี้คิดว่าต้องรีบเข้าเฝ้าฝ่าบาทเสียก่อน ก่อนที่จะได้รับทราบเรื่องราวจากปากองค์รัชทายาท มิเช่นนั้นสกุลหลัวคงสิ้นแล้ว

          “ข้าให้คนไปตามมาแล้วเจ้าค่ะ ท่านพี่” ฮูหยินหลัวลูบแขนผู้เป็นสามีให้ใจเย็นลง

          “คราวนี้ที่ซุกหัวนอนจะมีกันหรือไม่ พรุ่งนี้ให้ให้คนส่งข่าวให้กุ้ยเฟยโดยด่วน หาไม่เช่นนั้นแล้วตระกูลได้ล่มสลายเป็นแน่” ใต้เท้าหลัวอยากจะจับลูกชายตัวดีเฆี่ยนนัก โตจนป่านนี้ยังไม่รู้อะไรควรไม่ควรอีกหรือ

          เมื่อเสียงในห้องเงียบลง ฮุ่ยซิ่งรีบเรียกนายน้อยของตัวเองทันที

          “นายน้อยขอรับ นายน้อย แย่แล้วขอรับ”

          ตงหยางเพิ่งจะพักปราบพยศลำกายอันแข็งแกร่งของตัวเอง ก็ได้ยินเสียงเรียกของบ่าวคนสนิททันที

          “มีอะไร” ตงหยางแต่งตัวลวกๆ เดินออกจากห้องมา

          “นายท่านกับฮูหยินรู้เรื่องแล้วขอรับ ตอนนี้รอนายน้อยอยู่ที่ห้องโถง” ฮุ่ยซิ่วละล่ำละลักรายงาน เพราะกลัวจะโดนความผิดไปด้วย