LOGINShare
จะไปอำเภอ
publish date:
2026-10-10 10:33:25
Latest chapter
สามีข้าแสนดีที่หนึ่ง รื้อบ้าน
ตอนเช้าเฉินฮ่าวหรานออกไปบ้านช่างไม้ตั้งแต่ฟ้าสาง วันนี้จะเริ่มปรับปรุงซ่อมแซมบ้าน ไม่นานเขาก็นำช่างซุนและกลุ่มช่างไม้ที่เป็นลูกมือมาด้วยกันห้าคนเดินมาถึงหน้าเรือนช่างซุนเดินสำรวจรอบบ้าน ใช้ขวานเคาะตามเสาเรือนและคานไม้อย่างถี่ถ้วน ก่อนจะถอนหายใจยาว พลางส่ายหน้าด้วยสีหน้าหนักใจ"ข้าบอกตามตรงนะ หากจะซ่อมและอุดรอยรั่วตามที่บอกไว้แต่แรกไม่คุ้มค่าเลย เสาหลักอมความชื้นจนเนื้อไม้ข้างในถูกปลวกกัดกินไปเกินครึ่ง หากเข้าฤดูหนาวหิมะตกหนักขึ้นมา จะทำให้คานรับน้ำหนักไม่ไหวและพังลงมาทับคนข้างใน รื้อทิ้งแล้วสร้างใหม่จะดีกว่า"เฉินฮ่าวหรานกับซ่งจิ่วเอ๋อร์มองหน้ากันแล้วเขาก็เดินไปเคาะดูตามที่ช่างบอกและเห็นจริงตามนั้นจึงบอกกับซ่งจิ่วเอ๋อร์"เป็นเหมือนพี่ซุนว่า หากสร้างใหม่จะปลอดภัยกว่า ข้าก็เห็นตามนั้น"เขาบอกกับนาง"เช่นนั้นรื้อสร้างใหม่เถิด"ไม่รอช้า กลุ่มช่างไม้เริ่มลงมือขนย้ายซากไม้เก่าและทลายผนังดินอย่างคล่องแคล่ว เสียงไม้หักและเสียงขุดดินดังระงมไปทั่วบริเวณ ในขณะที่ช่างไม้กำลังเตรียมไม้คานใหม่ เฉินฮ่าวหรานก็ตอกหลักลงบนพื้นดิน นำตลับเชือกป่านเส้นยาวในมือที่ขอจากช่างมาผูกไว้และเดินวัดระยะทาง ทิศทางแ
สามีข้าแสนดีที่หนึ่ง วางแผนอนาคต
เฉินฮ่าวหรานเดินกลับมาและพบกลุ่มคนที่กำลังแยกย้ายออกจากหน้าบ้านของเขา ผู้คนที่มามุงดูไม่พูดสิ่งใด ต่างคนต่างเดินหนีไป ชายหนุ่มมองเข้าไปในบ้านและเร่งฝีเท้าหาสิ่งผิดปกติทันที"จิ่วเอ๋อร์ จิ่วเอ๋อร์"หน้าตาเขาตื่นตระหนก แต่เมื่อเห็นนางยืนนิ่งก็วางข้าวของแล้วเข้าไปจับตัวนาง"เกิดเรื่องใดขึ้น เจ้าบาดเจ็บหรือไม่"ภายใต้ท่าทางตกใจของเฉินฮ่าวหราน ซ่งจิ่วเอ๋อร์มองเห็นความห่วงใยเต็มเปี่ยมในแววตาคู่นั้น นางยิ้มบาง ๆ และส่ายหน้า"ไม่มี""ท่านย่ากับอาสะใภ้สามมาที่นี่หรือ แล้วเกิดเรื่องร้ายแรงหรือไม่"นางมองหน้าเขาและมองมือที่จับไหล่ทั้งสองข้างไว้ เฉินฮ่าวหรานจึงรู้ตัวและปล่อยนาง"ไม่มีเรื่องใดซับซ้อนหรอก"นางเอ่ยเสียงเรียบ"พวกนางแค่อยากได้ไข่ไก่สดกับซุปกระดูกหมูในครัวของเราไปกินเท่านั้น พอหน้าบ้านเรามีกลิ่นหอมของอาหาร คนพวกนั้นก็เข้ามาอ้างเรื่องความกตัญญู หวังจะใช้อำนาจความเป็นผู้อาวุโสมาบีบบังคับเอาเสบียงของเราไป"คิ้วเข้มของเฉินฮ่าวหรานขมวดเข้าหากันทันที ความกรุ่นโกรธจาง ๆ พุ่งขึ้นมาในอก "แล้วเจ้า...""ข้าไม่ให้" ซ่งจิ่วเอ๋อร์สบตากับเขาตรง ๆ นัยน์ตาของนางเปล่งประกายกร้าวแกร่ง "ข้าบอกพวกนางว
สามีข้าแสนดีที่หนึ่ง จะไปอำเภอ
ขณะที่ย่าหลานกำลังทะเลาะกันหน้าดำหน้าแดง ป้าจางก็กวักมือเรียกคนที่เดินผ่านไปมาให้เข้ามาดู"ดูนั่น บ้านตระกูลซ่งกำลังทะเลาะกัน สนุกยิ่งนัก"คนที่เหมือนนางก็หยุดฝีเท้าเข้ามาสมทบ คนที่ไม่ชอบความขัดแย้งก็เดินผ่านไป"ท่านย่ากับอาสะใภ้สามพอเถิดเจ้าค่ะ คนมุงดูใหญ่แล้ว"ซ่งจิ่วเอ๋อร์ไม่อยากมีปัญหากับผู้อาวุโสของเจ้าของร่างเดิม แม้ตัวนางจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคนพวกนี้ก็ตาม"ข้าไม่พอ จนกว่าเจ้าจะเอาไข่ทั้งหมดมาให้ข้าและแบ่งซุปกระดูกมาให้ด้วย"แม่นางหลิวยังคงยืนกราน"ใช่ หากเจ้าไม่แบ่ง คนในหมู่บ้านได้เกลียดเจ้าจนอยู่ที่นี่ไม่ได้แน่ ไม่มีใครชื่นชมคนเนรคุณหรอกนะ"หลินฮัวฉวยโอกาสทันทีซ่งจิ่วเอ๋อร์ประเมินสถานการณ์ครู่หนึ่ง เมื่อก่อนนางเคยยอมคนพวกนี้มามาก คอยเอาเปรียบและกดขี่นางสารพัด หากไม่ทำอะไรสักอย่างนางต้องเสียเสบียงที่มีอยู่และคงไม่มีทางจบสิ้นนางตัดสินใจเดินไปหน้าบ้านและตะโกนออกไป"ทุกท่านที่อยู่แถวนี้ฟังให้ดี ท่านย่ากับอาสะใภ้ของข้ากำลังรังแกหลานตัวเอง สามีข้าป่วยแต่พวกนางก็ยังจะเบียดเบียนเอาอาหารไปจากข้า พวกท่านว่ายุติธรรมหรือไม่"คนที่มุงเข้ามาต่างส่งเสียงไม่เห็นด้วย รู้พฤติกรรมตระกูลซ่งด
สามีข้าแสนดีที่หนึ่ง เด็กอกตัญญู
ความหนาวเย็นของปลายฤดูใบไม้ร่วงหอบเอาความเย็นชื้นมาตามลม ซ่งจิ่วเอ๋อร์ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า แต่พบว่าที่นอนข้างล่างพับเก็บเรียบร้อยอย่างมีระเบียบหมายความว่าเฉินฮ่าวหรานตื่นก่อนนางเมื่อเก็บที่นอนและทำความสะอาดเสร็จนางก็ออกมาสูดอากาศข้างนอก ถึงลมหนาวจะเริ่มโชยพัด แต่บรรยากาศกลับสดชื่นและปลอดโปร่งอยู่ไม่น้อย ผิดกับความเจริญที่นางเคยอยู่ มีชีวิตเต็มไปด้วยความเร่งรีบและการแก่งแย่งแข่งขัน"ทะลุมิติก็ไม่ได้แย่ ได้เรียนรู้ตั้งหลายอย่าง ข้าโชคดีด้วยซ้ำไป"นางกวาดตามองไปรอบบ้านก็ไม่เห็นเฉินฮ่าวหรานจึงล้างหน้าล้างตาเข้าครัวเตรียมอาหารเช้า สักครู่เขาก็แบกฟืนหอบใหญ่เข้ามา"อากาศเย็นชื้น ทำไมออกไปข้างนอกเล่า"นางถามเมื่อเขาวางไม้ฟืนลง เฉินฮ่าวหรานยกมือปาดเหงื่อ ถึงจะมีสีหน้าสดชื่นขึ้นแต่ร่างกายนั้นผอมอมโรค เรี่ยวแรงก็ใช่ว่าจะมีมากพอให้ทำงานหนักได้"ข้าไม่อยากให้ขาดไม้ฟืน เลยไปเก็บมาสำรองไว้มาก ๆ"เขาเอ่ยขึ้นพร้อมลมหายใจหอบเล็กน้อย"ได้ออกแรงให้เหงื่อออกก็สดชื่นขึ้นมาก"ในแววตาของเขาไม่มีความเหน็ดเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย ซึ่งก็จริงอย่างที่เขาบอก และเป็นหลักพื้นฐานในการดูแลสุขภาพอยู่แล้ว"อืม"นางตอบสั้น
สามีข้าแสนดีที่หนึ่ง เสียสละ
คำสัญญาอันหนักแน่นของเฉินฮ่าวหรานทำเอาซ่งจิ่วเอ๋อร์ชะงักไปเล็กน้อย ความนุ่มนวลที่ฉายชัดในดวงตาคู่คมของชายหนุ่มทำให้หัวใจของหมอสาวอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด นางพยักหน้ารับเบา ๆ พร้อมส่งเสียงตอบรับในลำคอ"อื้ม"เมื่อตั้งสติได้ ซ่งจิ่วเอ๋อร์ก็ไม่รอช้า นางดึงมือเขาแล้วเดินตรงไปยังร้านหมอที่ดีที่สุดในตัวอำเภอทันที เฉินฮ่าวหรานที่เห็นท่าทีของนางรีบชะงักเท้า ขมวดคิ้วเอ่ยทัดทานด้วยความเกรงใจ"จิ่วเอ๋อร์ ร้านหมอในเมืองค่าตรวจและค่ายาแพงยิ่งนัก ร่างกายข้าเป็นเช่นนี้มานาน แค่พักผ่อนกินอาหารให้อิ่มก็พอแล้ว อย่าเสียเงินโดยใช่เหตุเลย""ไม่ได้!" ซ่งจิ่วเอ๋อร์หันกลับมามองเขาด้วยสายตาจริงจังและเด็ดขาด "เงินมีไว้ใช้รักษาคน หากไม่มีร่างกายที่แข็งแรง จะมีเงินทองไปทำไม พวกเราเป็นสามีภรรยากันแล้ว เมื่อตกทุกข์ก็ต้องช่วยกัน ยามป่วยไข้ก็ต้องดูแล ไม่ทอดทิ้งกันเด็ดขาด"นางเอ่ยคำว่าสามีภรรยาไม่ทอดทิ้งกัน ทำเอาเฉินฮ่าวหรานสะท้านไปทั้งอก ความอบอุ่นซาบซ่านพุ่งตรงเข้าสู่หัวใจจนชายหนุ่มยินยอมเดินตามนางเข้าโรงหมอแต่โดยดีตลอดเวลาที่ท่านหมอจับชีพจรและตรวจร่างกาย ซ่งจิ่วเอ๋อร์คอยยืนอยู่ข้างกายเขาไม่ห่าง นางคอยสอบถามอาการแ
สามีข้าแสนดีที่หนึ่ง ขายของล้ำค่า
อาหารมื้อนี้ช่วยฟื้นฟูกำลังวังชาได้เป็นอย่างดี หลังจากอิ่มท้องร่างกายที่เคยอ่อนแรงของเฉินฮ่าวหรานก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทั้งสองจัดแจงเก็บเห็ดหลินจือแดงและผลไม้ป่าลงในตะกร้าอย่างมิดชิด แล้วจึงออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ตัวอำเภอตลอดเส้นทางแม้จะไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากของคนทั้งคู่ แต่บรรยากาศที่มักห่างเหินถูกแทนที่ด้วยความสงบเงียบที่เข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดระยะห่างระหว่างก้าวเดินของชายหนุ่มค่อย ๆ ปรับให้เท่ากับหญิงสาวข้างกายอย่างใส่ใจเมื่อมาถึงตัวอำเภอที่ครึกครื้น เฉินฮ่าวหรานนำทางซ่งจิ่วเอ๋อร์ตรงไปยังร้านยาซื่อถัง ซึ่งเป็นร้านขายยาสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุดในเมือง เพราะสมุนไพรชั้นเลิศระดับนี้ มีเพียงร้านใหญ่เท่านั้นที่มีปัญญาจ่ายและกล้าซื้อไว้ทำกำไรทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตูร้าน หลงจู๊กวาดสายตามองร่างผอมบางและเสื้อผ้าป่านซีดจางของคนทั้งสองก็เเค่นหัวเราะในลำคอ ไม่ออกมาต้อนรับและแสดงความรังเกียจโดยไม่ปิดบังแม้จะรู้ตัวแต่เฉินฮ่าวหรานไม่ได้แสดงความรู้สึกใดโต้ตอบ เขาเพียงเดินเข้าไปหยุดตรงโต๊ะด้านหน้า แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "หลงจู๊ ร้านของท่านรับซื้อสมุนไพรหายากหรือไม่""รับสิ แต่ร้า
You May Also Like
เพียงนางที่ข้าจะรัก
ชวี่เหว่ย24.5K viewsฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง
ดอกท้อในสายลม39.3K viewsบุตรสาวขาโหดกลับมาหลังตายอนาถ
เหยียนซี156.8K viewsยอดหญิงแกร่งของเฟิงอ๋อง
หูเทียนเสี่ยว343.9K viewsด้ายแดงของข้ามีเพียงท่าน
จินอวี้หมิ่น (อรวรา)24 viewsนางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย
ไป๋เจวี๋ย61 viewsเมื่อฉันทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบที่ถูกรักในยุค 80
หลี่จินผิง253 viewsหอมรักสลักใจ
องค์หญิงโนเนม20 views
