เจอของดี ๆ

เมื่อกลุ่มชาวบ้านเดินมาถึงจุดนัดพบชายป่า พวกเขาก็หยุดก้าวเท้าแล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับซ่งจิ่วเอ๋อร์ที่เดินตามหลังมาห่าง ๆ สตรีวัยกลางคนคนหนึ่งซึ่งเป็นภรรยาของนายช่างไม้ในหมู่บ้านตวาดขึ้นเสียงแหลม พลางชี้หน้าด่านางอย่างไม่เกรงใจ

"หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ เจ้าจะเดินตามพวกเรามาทำไมกัน บนเขานี้ไม่ใช่ที่สำหรับคนใจดำอย่างเจ้า"

"ใช่ ไสหัวกลับไปเสีย พวกข้าพาเจ้าไปด้วยไม่ได้หรอก เกิดเจ้าไปแย่งผักป่า หรือเปิดปากด่าแช่งพวกข้าบนเขาขึ้นมา จะทำอย่างไร ถ้ายังไม่ยอมกลับไป พวกข้าจะตีเจ้าลงเขาเดี๋ยวนี้แหละ"

 ชายฉกรรจ์อีกคนในกลุ่มขู่ขึ้นพลางยกท่อนไม้ในมือทำท่าจะข่มขู่

ทั้งหมดรวมกลุ่มกันส่งเสียงไล่และถลึงตาใส่นางด้วยความเกลียดชัง ก่อนจะพากันรีบเดินหนีมุ่งหน้าเข้าสู่เส้นทางป่าฝั่งซ้ายอย่างรวดเร็ว

ซ่งจิ่วเอ๋อร์ยืนนิ่งมองตามหลังพวกชาวบ้านที่รีบเร่งเดินหนีไป นางไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือน้อยเนื้อต่ำใจเลยแม้แต่น้อย บนใบหน้าซูบซีดกลับมีเพียงรอยยิ้มจาง ๆ

"คิดว่าคนอย่างข้าจะกลัวหรือไง"

ในเมื่อรู้ทิศทางและลักษณะภูมิประเทศคร่าว ๆ จากการเดินตามกลุ่มชาวบ้านมาจนถึงตรงนี้แล้ว นางก็ไม่มีความจำเป็นต้องพึ่งพาใครอีก ซ่งจิ่วเอ๋อร์หมุนตัวก้าวเดินไปอีกเส้นทางหนึ่งทางฝั่งขวา ซึ่งเป็นป่ารกทึบกว่าแต่ดูสมบูรณ์ด้วยพืชพรรณธรรมชาติอย่างไม่ลังเล

สำหรับซ่งจิ่วเอ๋อร์ในชาติก่อน การต้องมาเผชิญหน้ากับสถานการณ์กดดันเช่นนี้ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก นางเป็นแพทย์ที่ทำงานหนักในโรงพยาบาลใหญ่ เข้าเวรรวดติดต่อกันเป็นเดือนโดยไม่ได้พักผ่อน จนกระทั่งวันหนึ่งร่างกายทนไม่ไหว ก้าวพลาดตกบันไดโรงพยาบาลจนวิญญาณหลุดมาอยู่ในร่างนี้

ด้วยความที่เป็นคนมีนิสัยสู้ชีวิต ไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรค ตอนเรียนมหาวิทยาลัยนางชอบการเดินป่าผจญภัยเป็นชีวิตจิตใจ อีกทั้งยังศึกษาวิชาสมุนไพรและโภชนาการบำบัดมาอย่างครอบคลุม การเข้าป่าหาวัตถุดิบและสมุนไพรในครั้งนี้จึงเปรียบเสมือนสนามสอบวิชาที่นางถนัดที่สุด

ขณะที่กำลังก้าวเดินเหยียบใบไม้แห้งดังกรอบแกรบ เสียงซุบซิบและสายตาเกลียดชังของพวกชาวบ้านเมื่อครู่ ก็ทำให้นางนึกย้อนไปถึงความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม

'ไม่แปลกใจเลยจริง ๆ ที่ชาวบ้านจะรังเกียจร่างเดิมขนาดนี้ ทำตัวเองไว้แสบใช่ย่อย'

ซ่งจิ่วเอ๋อร์คนเดิมนั้นมาจากครอบครัวชาวบ้านยากจน บิดามารดาเสียชีวิตไปตั้งแต่ยังเยาว์ นางจึงต้องอาศัยอยู่กับท่านย่าและญาติในบ้าน ซึ่งถูกเลี้ยงดูมาอย่างกดขี่ อด ๆ อยาก ๆ และเก็บกดมาตลอด นางมีนิสัยหัวดื้อ ทะเยอทะยาน และเอาแต่ใจตนเองเป็นที่หนึ่ง

กระทั่งเมื่อปีที่แล้ว อาสะใภ้สามได้ยุยงท่านย่าให้ขายซ่งจิ่วเอ๋อร์แต่งไปเป็นอนุคนที่แปดของเศรษฐีแก่ตระกูลหนึ่งในเมืองหลวง ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความกักขฬะและมีนิสัยวิตถาร เพื่อนำเงินก้อนใหญ่มาปรนเปรอให้คนในบ้านอยู่ดีกินดี

ด้วยความที่ซ่งจิ่วเอ๋อร์ร่างเดิมไม่อยากแต่งงานกับตาแก่จิตป่วย นางจึงคิดหาอุบายหลบหนี ประจวบเหมาะกับตอนนั้นมีข่าวลือในหมู่บ้านว่า เฉินฮ่าวหรานเป็นหลานที่มาอาศัยอยู่กับลุงหลี่ มีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาหมดจด และลุงหลี่คนนี้ก็เพิ่งเสียชีวิตไปทิ้งบ้านพักไว้ให้

ยามค่ำคืนหนึ่ง นางจึงแอบปีนหน้าต่างเข้าไปในบ้านของเฉินฮ่าวหรานขณะที่เขากำลังนอนหลับด้วยความอิดโรย นางจงใจถอดเสื้อผ้าของตนเองออกจนหลุดลุ่ย แล้วลงไปนอนแอบอิงข้างกายเขา ในความมืดสลัวนั้น พอได้เห็นเสี้ยวใบหน้าของชายหนุ่มใกล้ ๆ นางยังแอบนึกชอบใจว่าเขารูปร่างหน้าตาดีไม่เบา

พอเช้าวันรุ่งขึ้นมีชาวบ้านเดินมาขอยืมเครื่องมือช่างที่บ้าน เฉินฮ่าวหรานตื่นขึ้นมาด้วยความตกตะลึงสุดขีด ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากอะไร ซ่งจิ่วเอ๋อร์ร่างเดิมก็ส่งเสียงกรีดร้องโวยวาย ร้องไห้สะอึกสะอื้นสร้างภาพว่าถูกเฉินฮ่าวหรานล่อลวงและขืนใจ

ชาวบ้านพากันแตกตื่นวิ่งเข้ามาดู เห็นสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยของนางและชายหนุ่มที่เพิ่งตื่น ทุกคนจึงพากันชี้หน้าตำหนิต่อว่าเฉินฮ่าวหรานอย่างหนัก แม้เขาพยายามจะอธิบายความบริสุทธิ์ใจว่าตนไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ในสภาพเช่นนั้นก็ไม่มีใครยอมฟังคำพูดของเขา แม้จะมีบางคนแอบเห็นใจ แต่ก็ไม่อาจช่วยอะไรได้ นอกจากบอกให้เขารับผิดชอบนางตามธรรมเนียม

ผู้ใหญ่บ้านจึงเข้ามาไกล่เกลี่ยและตัดสินให้ทั้งคู่แต่งงานกันทันที

แต่เรื่องราวกลับยิ่งบิดเบี้ยวเมื่อถึงวันแต่งงาน ซ่งจิ่วเอ๋อร์ร่างเดิมได้เห็นหน้าเฉินฮ่าวหรานชัด ๆ ใต้แสงแดด นางกลับรู้สึกรังเกียจเขาขึ้นมาจับใจ เพราะชายหนุ่มตรงหน้าผอมแห้ง ซูบซีด และยากจนแทบไม่มีกิน ต่างจากภาพฝันว่านางจะได้สามีหล่อเหลาพึ่งพาได้ ความฝันพังทลายกลายเป็นความผิดหวังรุนแรง

แม้เฉินฮ่าวหรานจะยอมเอ่ยปากขอโทษนางเพื่อตัดปัญหา แต่นางก็ไม่ฟังกลับด่าทอเขาสาดเสียเทเสีย และครอบครัวของตนเองก็ตามมาด่าแช่งนางกับเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย 

นับตั้งแต่วันนั้นนางจึงนำความแค้นและความผิดหวังทั้งหมดมาลงที่เฉินฮ่าวหราน กลายเป็นสตรีปากร้าย ใจดำ ที่คอยทำร้ายจิตใจสามีตั้งแต่นั้นมา

ซ่งจิ่วเอ๋อร์ยกมือขึ้นนวดขมับตนเองเบา ๆ ถอนหายใจออกมายาวเหยียด

ความรกชัฏของผักโขมหนามและเครือเถาป่าฝั่งขวาหนาทึบกว่าเส้นทางที่พวกชาวบ้านใช้เดินกันเป็นประจำอย่างเห็นได้ชัด ใบไม้แห้งทับถมกันหนาแน่นจนส่งกลิ่นอับชื้นของดินโคลนลอยเตะจมูก ซ่งจิ่วเอ๋อร์ก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง ใช้ไม้พลองท่อนยาวที่เก็บได้ระหว่างทางค่อย ๆ เคาะพุ่มไม้ไปตลอดทางเพื่อป้องกันสัตว์เลื้อยคลาน

นางไม่ได้รีบร้อน แต่ใช้สายตาอันแหลมคมกวาดมองสังเกตลักษณะพืชพรรณและสภาพดินอย่างละเอียด คนทั่วไปอาจเห็นเพียงแค่พุ่มไม้ไร้ค่า แต่สำหรับนาง พื้นดินที่มีความชื้นสูงและมีร่มเงาไม้ใหญ่เช่นนี้ ย่อมเป็นแหล่งกำเนิดชั้นดีของพืชสมุนไพรและอาหารธรรมชาติ

ยิ่งเดินลัดเลาะลึกเข้าไป ความสูงชันของไหล่เขาก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น เสียงซุบซิบและร่องรอยการตัดฟืนของชาวบ้านหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงลมพัดผ่านพุ่มไม้และเสียงร้องของนก ยิ่งเดินไกลออกไป ลมหายใจของซ่งจิ่วเอ๋อร์ก็เริ่มหอบเหนื่อย เหงื่อเม็ดโตไหลซึมตามแผ่นหลังและกรอบหน้า ร่างกายที่ขาดสารอาหารสะสมส่งสัญญาณประท้วงด้วยอาการหน้ามืดคล้ายจะเป็นลมเป็นระยะ

ทว่าจิตวิญญาณสู้ชีวิตกุมสติไว้แน่น นางหยุดพักสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ยันกายกับต้นไม้ใหญ่ก่อนจะก้าวเดินต่อ

‘ขืนยอมแพ้ตรงนี้ มีหวังได้กลับไปอดตายทั้งคู่แน่’

หลังจากเดินบุกป่าลึกเข้ามาไกลกว่าที่ชาวบ้านทั่วไปจะกล้าเสี่ยงภัยเข้ามา ในที่สุดนางก็ก้าวหลุดออกมายังบริเวณร่องน้ำตกเล็ก ๆ ที่มีสายน้ำไหลผ่านหินผา ความชื้นและสภาพแวดล้อมตรงนี้ทำให้นางต้องเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น

ตรงริมลำธารแถบดินโคลนชื้นแฉะ นางมองเห็นเถาพืชเลื้อยชนิดหนึ่งที่มีใบรูปหัวใจกว้างขอบใบหยักละเอียด ยอดอ่อนสีเขียวเข้มชูช่อสู้แสง ซ่งจิ่วเอ๋อร์ไม่รอช้า นางรีบก้าวเข้าไป ใช้มีดพกสนิมเกรอะค่อย ๆ แซะโคนต้นขุดลงไปในดิน

ยิ่งขุดลึกลงไป หัวมันขนาดใหญ่เท่ากำปั้นเนื้อแน่นสีขาวมุกก็เผยให้เห็น

"มันป่า แถมยังมีเผือกป่าขึ้นแซมอยู่ใกล้ ๆ อีกด้วย"

ดวงตาคู่งามเป็นประกายวาววับ นี่คือแหล่งพลังงานชั้นดี มันป่าและเผือกป่าอุดมไปด้วยสารอาหารสูง ยางของเผือกป่าอาจทำให้คันหากทำไม่ถูกวิธี แต่คนอย่างนางรู้ดีว่าเพียงนำไปต้มหรือเผาให้สุกดี ความร้อนจะทำลายสารที่ก่อให้เกิดอาการระคายเคืองจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงเนื้อสัมผัสนุ่มมันและพลังงานที่จะช่วยให้ทั้งนางและเฉินฮ่าวหรานรอดตายไปได้อีกหลายมื้อ

ซ่งจิ่วเอ๋อร์ลงมือขุดหัวมันและหัวเผือกอย่างคล่องแคล่ว นางเลือกขุดเฉพาะหัวที่สมบูรณ์เต็มที่ แล้วเว้นส่วนโคนรากบางส่วนไว้เพื่อให้มันเจริญเติบโตต่อไปได้ในอนาคต

นอกจากนี้ บริเวณโคนต้นไม้ใหญ่ใกล้ริมน้ำ นางยังพบผักกาดน้ำป่าและผักกูด ยอดม้วนสวยงามขึ้นอยู่อย่างหนาแน่น ผักกูดอุดมไปด้วยธาตุเหล็กและวิตามินซีสูงกว่าผักสวนครัวทั่วไปหลายเท่า เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการนำไปบำรุงเลือดและฟื้นฟูร่างกายที่ซีดเซียวของเฉินฮ่าวหราน

นางทยอยเก็บผักป่าและหัวมันใส่ตะกร้าสานหลังอย่างเบามือ จนกระทั่งน้ำหนักบนแผ่นหลังเริ่มตึงแน่น

ทว่า ความประหลาดใจยังไม่หมดเพียงเท่านี้

ซ่งจิ่วเอ๋อร์กำลังจะหมุนตัวเดินกลับ สายตาอันแหลมคมของนางก็แวบไปเห็นโคนต้นไม้ขนาดสี่คนโอบที่ล้มทับกันจนเกิดเป็นแอ่งร่มเงาชื้นมืดใต้ชะง่อนหิน บริเวณเปลือกไม้ซากต้นไม้แห้งที่ผุกร่อน มีกลุ่มก้อนวัตถุสีแดงน้ำตาลทรงพัดตระหง่านอยู่เป็นกลุ่ม

ใจของหญิงสาวกระตุกวูบอย่างแรง นางแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง รีบก้าวเข้าไปเพ่งมองใกล้ ๆ เพื่อความแน่ใจ

ผิวมันวาวราวกับทาด้วยน้ำมันปลา สีแดงเข้มสลับน้ำตาลทองเป็นชั้น ๆ ตามการเจริญเติบโต เนื้อไม้แข็งแกร่งและมีกลิ่นหอมเฉพาะตัวของยาสมุนไพรชั้นสูง

"นี่มัน... เห็ดหลินจือแดงธรรมชาติ"

ซ่งจิ่วเอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง เห็ดหลินจือแดงที่ขึ้นเองตามธรรมชาติบนต้นไม้ในป่าลึกเช่นนี้ ในยุคโบราณถือเป็นยาวิเศษมีสรรพคุณช่วยบำรุงตับ ปอด หัวใจ เสริมสร้างภูมิคุ้มกัน ชะลอความชรา และบำรุงธาตุหยางที่อ่อนแอได้อย่างยอดเยี่ยม

ที่สำคัญที่สุดคือ ในตลาดเมืองหลวงหรือร้านขายยาเจริญในตัวอำเภอ เห็ดหลินจือแดงธรรมชาติสมบูรณ์แบบที่มีขนาดใหญ่ถึงสามดอกเช่นนี้ มีมูลค่าสูงลิบลิ่วจนอาจแลกเงินตำลึงทองได้เลยทีเดียว

"สวรรค์ก็ไม่ได้ใจร้ายกับข้าจนเกินไป"

ซ่งจิ่วเอ๋อร์ยิ้มออกมาด้วยความภาคภูมิใจและโล่งอก นางใช้มีดพกค่อย ๆ แซะโคนเห็ดหลินจือแดงทั้งสามดอกอยู่อย่างระมัดระวัง ไม่ให้ดอกเห็ดช้ำหรือเกิดรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย ก่อนจะนำใบไม้กว้างมาห่อหุ้มไว้อย่างประณีตแล้วซุกไว้กลางตะกร้าใต้กองผักป่าเพื่อปกปิดสายตาจากผู้คน

เมื่อได้ทั้งอาหารประทังชีวิต สมุนไพรบำรุง และวัตถุดิบมีราคาที่จะเปลี่ยนชีวิตของพวกนาง ซ่งจิ่วเอ๋อร์ก็ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า ปรับลมหายใจให้คงที่ แม้ร่างกายจะเหน็ดเหนื่อยจนขาเริ่มสั่น แต่ดวงตาคู่งามกลับฉายแววแห่งความหวังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

นางกระชับสายตะกร้าบนไหล่แน่น แล้วเริ่มก้าวเท้าเดินทางออกจากป่าลึก มุ่งหน้ากลับบ้านซึ่งสามีกำลังรอคอยนางอยู่