تسجيل الدخولمشاركة
เริ่มต้นไปพร้อมกัน
تاريخ النشر:
2026-10-15 09:45:36
أحدث فصل
สามีข้าแสนดีที่หนึ่ง ชีวิตที่เลือกเอง(ตอนจบ)
เสียงกีบม้ากระทบพื้นดินเป็นจังหวะช้า ๆ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าเรือนไม้ซ่งจิ่วเอ๋อร์ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง สายตามองชายแปลกหน้าหลายคนที่ก้าวลงจากหลังม้าอย่างระมัดระวัง ส่วนเฉินฮ่าวหรานยืนอยู่ด้านหลังนาง ใบหน้าของเขาสงบนิ่ง สายตาจับจ้องตราประจำตระกูลที่ห้อยอยู่ตรงเอวของชายผู้นำขบวนอย่างไม่วางตา ความทรงจำมากมายพลันไหลย้อนกลับมาดั่งสายน้ำหลาก ทั้งเรือนใหญ่อันกว้างขวางในเมืองหลวง ห้องหนังสือที่เขาเคยนั่งอ่านตำรา มารดาผู้ล่วงลับที่คอยกำชับให้ดูแลสุขภาพ และบิดาผู้เคยลูบศีรษะเขาด้วยความรักพร้อมเอ่ยว่า หากตั้งใจเรียน วันข้างหน้าเจ้าจะมีอนาคตอันยิ่งใหญ่ในเวลาต่อมามารดาด่วนจากไป สตรีอีกคนเข้ามาแทนที่ และในที่สุดเขาก็ถูกนำมาทิ้งไว้ในชนบทห่างไกล โดยไม่มีผู้ใดแยแสว่าเขาจะอยู่หรือตายเฉินฮ่าวหรานสูดลมหายใจเข้าลึก กดความรู้สึกปั่นป่วนลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมาบอกภรรยาเสียงเบา "จิ่วเอ๋อร์ เจ้าอย่าเพิ่งออกไป"เขาเป็นฝ่ายเปิดประตูเรือนด้วยตนเอง ชายผู้นำขบวนเห็นใบหน้าของเขาก็ถึงกับชะงัก แม้อีกฝ่ายจะเตรียมใจมาพบชายหนุ่มที่อาจมีรูปร่างคล้ายคลึง แต่กลับไม่คาดคิดว่าจะได้พบชายหนุ่มที่มีเค้าโครงหน้าตรงกับคุณชายใ
สามีข้าแสนดีที่หนึ่ง เขายังมีชีวิตอยู่
หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่ชายแปลกหน้าถูกจับตัวภายนอกดูเหมือนทุกอย่างกลับเข้าสู่ความสงบตามปกติ ทว่าเฉินฮ่าวหรานกลับสัมผัสได้ว่า ความเงียบสงบในคราวนี้แปลกประหลาดไปจากเดิม มันเงียบสงัดดั่งสายลมก่อนพายุใหญ่จะพัดผ่านเขายังคงเดินทางไปเรียนที่สำนักศึกษาในยามเช้า กลับมานั่งคัดตำราในยามบ่าย และช่วยจิ่วเอ๋อร์จัดการงานบ้านในยามเย็น ทุกครั้งก่อนจะก้าวพ้นรั้วบ้าน เขาจะเดินตรวจตรารอบบริเวณอย่างละเอียดรอบคอบยิ่งกว่าแต่ก่อนจิ่วเอ๋อร์เองก็ไม่ได้ประมาท นางแอบจัดเก็บสมุนไพรไว้ในตำแหน่งที่หยิบฉวยได้สะดวก และหลีกเลี่ยงการออกนอกบ้านเพียงลำพังหากไม่มีเหตุจำเป็นทั้งสองไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องความขัดแย้งนั้นตลอดเวลา เพราะต่างรู้ดีว่าการตื่นตระหนกไร้สติไม่อาจช่วยสิ่งใดได้ แต่ความจริงที่ว่ามีคนกำลังตามล่ากลับฝังแน่นอยู่ในใจของคนทั้งคู่เสมอจนกระทั่งเช้าวันหนึ่ง ขณะที่ฮ่าวหรานกำลังจัดเก็บห่อตำราเตรียมตัวออกเดินทาง ผู้ใหญ่บ้านก็รุดมาหาเขาถึงเรือนด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกว่าทุกวัน"ฮ่าวหราน มีเรื่องแล้ว" ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยเสียงต่ำ กระซิบกระซาบ "เมื่อเช้ามืด มีชายแปลกหน้าสองคนเข้ามาสืบข่าวในหมู่บ้าน"ฮ่าวหรานชะงักมือ นัยน์
สามีข้าแสนดีที่หนึ่ง ไม่ยอมลดละ
เช้าวันต่อมา หมู่บ้านยังคงเงียบสงบเหมือนทุกวัน เสียงไก่ขันดังแว่วมาจากบ้านท้ายหมู่บ้าน ควันไฟลอยสูงขึ้นเหนือหลังคาเป็นสายบาง ๆ พร้อมเสียงชาวบ้านออกไปทำไร่ทำสวนดังขึ้นตามวิถีปกติหากมองเพียงภายนอก ย่อมไม่มีใครคาดคิดเลยว่า หมู่บ้านเล็ก ๆ อันสงบเงียบแห่งนี้ เพิ่งจับตัวสายสืบที่ถูกส่งมาล่านายไปเมื่อวันก่อนเฉินฮ่าวหรานยังคงเตรียมตัวออกไปเรียนที่สำนักศึกษาตามเดิม ก่อนจะก้าวพ้นประตูเขาเดินตรวจดูประตูและกลอนหน้าต่างอย่างละเอียดรอบคอบด้วยตนเองอีกครั้งซ่งจิ่วเอ๋อร์ยื่นห่ออาหารกลางวันให้ด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "วันนี้ตอนกลับบ้าน อย่าเดินทางคนเดียวจนมืดค่ำนักเลยนะ"ชายหนุ่มรับห่ออาหารมาถือไว้ สบตานางด้วยความลุ่มลึก "ข้ารู้แล้ว เจ้าเองก็ระวังตัวด้วยนะ"ช่วงหลังมานี้ ทั้งสองแทบไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำพูดมากมาย เพียงแค่สบตาก็เข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่ายได้อย่างลึกซึ้ง ก่อนจะก้าวเท้าออกเดินทาง เฉินฮ่าวหรานชะงักฝีเท้า หันกลับมามองเรือนไม้หลังน้อยอีกครั้งเรือนหลังนี้ แม้ไม่ได้กว้างใหญ่แต่เป็นสถานที่ซึ่งเขาสร้างเองด้วยสองมือและมีใครคนหนึ่งกำลังเฝ้ารอเขากลับมาเสมอ เขาไม่มีวันยอมให้ใค
สามีข้าแสนดีที่หนึ่ง ข่าวร้าย
หลังผู้ใหญ่บ้านรับปากว่าจะช่วยควบคุมตัวชายแปลกหน้าไว้อย่างมิดชิด เรื่องราวภายในหมู่บ้านก็กลับเข้าสู่ความสงบเงียบได้อย่างรวดเร็วแต่นั่นเป็นเพียงความสงบแค่เปลือกนอก สำหรับเฉินฮ่าวหรานและซ่งจิ่วเอ๋อร์ ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่านับตั้งแต่ชื่อจางลี่ซู หลุดออกจากปากของคนร้าย ชีวิตที่เคยเรียบง่ายของพวกเขาก็ไม่อาจหมุนกลับไปจุดเดิมได้อีกต่อไปสิ่งที่เฉินฮ่าวหรานคาดไม่ถึงก็คือ จิ่วเอ๋อร์มิได้หวาดกลัวจนสติแตกหรือกินไม่ได้นอนไม่หลับ ตรงกันข้าม นางกลับนิ่งสงบและเข้มแข็งกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีกเช้าวันต่อมา นางยังคงตื่นขึ้นมาต้มยา จัดเตรียมสำรับอาหาร และช่วยจัดเตรียมห่อผ้าตำราให้เขาราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเฉินฮ่าวหรานนั่งมองเรือนร่างบอบบางของภรรยาอยู่นาน ก่อนจะอดถามขึ้นมามิได้ "จิ่วเอ๋อร์ เจ้าไม่กลัวบ้างเลยหรือ"จิ่วเอ๋อร์ชะงักมือที่กำลังตักโจ๊กใส่ชาม นางเงยหน้าขึ้นมองสามีด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะระบายยิ้มบาง "กลัวสิ ข้าเป็นเพียงสตรีธรรมดา เหตุใดจะไม่กลัวเล่า เพียงแต่..." นางวางชามโจ๊กลงตรงหน้าเขา "ความกลัวมิได้ช่วยให้ภัยร้ายหายไปได้ หากเราหวาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูก นั่นต่างหากที่จะเปิดโอกาสให้ศัตรูเล่นง
สามีข้าแสนดีที่หนึ่ง คนที่อยู่เบื้องหลัง
รุ่งเช้าหลังจากชายแปลกหน้าถูกจับกุม ข่าวเรื่องมีคนร้ายลอบเข้าเรือนของเฉินฮ่าวหรานก็แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านดุจไฟลามทุ่ง ชาวบ้านพากันคาดเดาไปต่าง ๆ นานา บ้างว่าโจรขึ้นเรือน บ้างว่าพวกค้าของเถื่อนคิดมาขโมยสมุนไพร ทว่ากลับไม่มีใครรู้ความจริง มีเพียงเฉินฮ่าวหรานเท่านั้นที่รู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดายามสาย ณ ห้องเก็บของหลังเรือนผู้ใหญ่บ้านร่างของชายแปลกหน้าถูกพันธนาการไว้แน่นหนากับเสาไม้ เฉินฮ่าวหรานเข้ามาพร้อมผู้ใหญ่บ้าน ช่างซุน และชาวบ้านอีกสองคน โดยมีซ่งจิ่วเอ๋อร์เดินเคียงข้างเข้ามาด้วย แม้ผู้ใหญ่บ้านจะเกรงใจไม่อยากให้นางเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องอันตราย แต่นางคือคนจับคนร้ายได้และเป็นเจ้าของเรือน จึงไม่มีใครกล้าเอ่ยปากขัดชายแปลกหน้าพิงผนังด้วยใบหน้าซีดเซียว ทว่านัยน์ตายังคงสงบนิ่ง ยามสายตาของเขาสบเข้ากับใบหน้าคมคายของเฉินฮ่าวหราน แววตาพลันสั่นไหววูบหนึ่งอย่างไม่อาจปิดบังเฉินฮ่าวหรานนั่งลงบนม้านั่งฝั่งตรงข้าม ชายหนุ่มมิได้เอ่ยถามชื่อในทันที เขารอให้ความเงียบในห้องทำหน้าที่ของมัน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ"เหตุใด จึงต้องย่องเข้าทางหลังเรือนข้าหรือ"ชายแปลกหน้าหลุบสายตาลง ตอบเสียง
สามีข้าแสนดีที่หนึ่ง หลงทางมา
ช่วงเช้า ซ่งจิ่วเอ๋อร์ตื่นขึ้นมาก่อนฟ้าสางเช่นเคยนางจัดการต้มยาและจัดเตรียมอาหารเช้าให้สามีเสร็จสรรพ จากนั้นจึงออกไปตักน้ำผ่าฟืนและคัดแยกของป่าอยู่หน้าเรือน ทุกอย่างดูปกติตามวิถีชีวิตประจำวัน ทว่าภายในใจของนางกลับไม่อาจสงบนิ่งได้เลยคำพูดของฮ่าวหรานเมื่อคืน ยังคงดังวนเวียนอยู่ในหัว คือมีคนกำลังสืบหาตัวเขาแม้นางจะไม่รู้ว่าคนผู้นั้นเป็นใคร หรือมีเป้าหมายใดกันแน่ แต่สีหน้าเคร่งเครียดของสามีก็มากพอที่จะทำให้นางรู้ว่า เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่ควรมองข้าม โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาเพิ่งเริ่มก้าวเดินบนเส้นทางใหม่ จิ่วเอ๋อร์จึงเพิ่มความระมัดระวังเป็นเท่าตัวโดยไม่แสดงอาการให้อีกฝ่ายต้องเป็นห่วงก่อนเฉินฮ่าวหรานจะออกจากเรือน นางลงกลอนประตูหน้าต่างอย่างแน่นหนาชายหนุ่มกินอาหารเช้าจนหมดชาม สะพายห่อตำราเตรียมตัวไปสำนักศึกษา เขามองภรรยาตัวน้อยด้วยสายตาห่วงใย เอ่ยกำชับเสียงนุ่ม "จิ่วเอ๋อร์ วันนี้หากไม่จำเป็น อย่าออกไปไหนไกลเรือนเลยนะ"ซ่งจิ่วเอ๋อร์ยิ้มรับ ยื่นมือไปจัดคอเสื้อให้เขาเบา ๆ "ข้ารู้แล้ว เจ้าก็ระวังตัวด้วยนะ"ชายหนุ่มหมุนตัวเดินจากไป จิ่วเอ๋อร์ยืนมองแผ่นหลังของเขาตรงหน้าประตูจนกระทั่งร่างสูงลับส
قد تعجبك أيضًا
แม่หมอหลงยุคมาเป็นหมอดูผู้มีญาณวิเศษ
ต้าซินซิน25.9K وجهات النظرยาจกยอดมารดา
ไห่ถาง45.2K وجهات النظرหลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี
เชี่ยเก้อจวี๋จื่อ259.0K وجهات النظرจากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ (จบ)
ประตูฟ้ายั่งยืน28.9K وجهات النظرผ่าดวงใจแม่ทัพทมิฬ
malinee39 وجهات النظرทะลุมิติมาเป็นคุณหนูผู้ฉาวโฉ่
Camellia.ma108 وجهات النظرเกิดใหม่ในร่างหญิงร้าย
ดอกไม้หนาม6.1K وجهات النظرนิยายเซต ข้ามภพมาทวงแค้นให้เจ้าของร่างยุค80 (3 เรื่องจบ)
บ้านนิยายบายโซ261 وجهات النظر
