เสียสละ

คำสัญญาอันหนักแน่นของเฉินฮ่าวหรานทำเอาซ่งจิ่วเอ๋อร์ชะงักไปเล็กน้อย ความนุ่มนวลที่ฉายชัดในดวงตาคู่คมของชายหนุ่มทำให้หัวใจของหมอสาวอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด นางพยักหน้ารับเบา ๆ พร้อมส่งเสียงตอบรับในลำคอ

"อื้ม"

เมื่อตั้งสติได้ ซ่งจิ่วเอ๋อร์ก็ไม่รอช้า นางดึงมือเขาแล้วเดินตรงไปยังร้านหมอที่ดีที่สุดในตัวอำเภอทันที เฉินฮ่าวหรานที่เห็นท่าทีของนางรีบชะงักเท้า ขมวดคิ้วเอ่ยทัดทานด้วยความเกรงใจ

"จิ่วเอ๋อร์ ร้านหมอในเมืองค่าตรวจและค่ายาแพงยิ่งนัก ร่างกายข้าเป็นเช่นนี้มานาน แค่พักผ่อนกินอาหารให้อิ่มก็พอแล้ว อย่าเสียเงินโดยใช่เหตุเลย"

"ไม่ได้!" 

ซ่งจิ่วเอ๋อร์หันกลับมามองเขาด้วยสายตาจริงจังและเด็ดขาด

 "เงินมีไว้ใช้รักษาคน หากไม่มีร่างกายที่แข็งแรง จะมีเงินทองไปทำไม พวกเราเป็นสามีภรรยากันแล้ว เมื่อตกทุกข์ก็ต้องช่วยกัน ยามป่วยไข้ก็ต้องดูแล ไม่ทอดทิ้งกันเด็ดขาด"

นางเอ่ยคำว่าสามีภรรยาไม่ทอดทิ้งกัน ทำเอาเฉินฮ่าวหรานสะท้านไปทั้งอก ความอบอุ่นซาบซ่านพุ่งตรงเข้าสู่หัวใจจนชายหนุ่มยินยอมเดินตามนางเข้าโรงหมอแต่โดยดี

ตลอดเวลาที่ท่านหมอจับชีพจรและตรวจร่างกาย ซ่งจิ่วเอ๋อร์คอยยืนอยู่ข้างกายเขาไม่ห่าง นางคอยสอบถามอาการและจดจำตำรับยาที่ท่านหมอจัดให้อย่างละเอียด  แม้นางจะรู้ว่ายาชุดนี้ช่วยบำรุงธาตุได้ แต่โครงสร้างตัวยายังไม่สมบูรณ์และบำรุงได้ไม่ตรงจุดเสียทีเดียว

หลังจากจ่ายเงินค่ายาและออกจากโรงหมอ ซ่งจิ่วเอ๋อร์จึงแวะไปที่ร้านขายยาสมุนไพรอีกแห่ง เพื่อซื้อสมุนไพรบำรุงปอดและฟื้นฟูกำลังเพิ่มเติม นำมาปรับเสริมเติมสูตรเข้ากับยาของท่านหมอ เพื่อให้ตัวยาออกฤทธิ์ฟื้นฟูร่างกายได้ผลดีและรวดเร็วยิ่งขึ้น

เมื่อจัดการเรื่องยาเสร็จสิ้น ทั้งสองก็เริ่มซื้อของเข้าบ้านครั้งใหญ่

ซ่งจิ่วเอ๋อร์จัดแจงเลือกซื้อข้าวสาร แป้ง เครื่องปรุงรส น้ำตาล เกลือ น้ำส้มสายชู เมล็ดพันธุ์ผักสารพัดชนิด ถั่วหลากหลายประเภทและเนื้อหมูสดชั้นดี นอกจากนี้ยังตรงไปร้านผ้า ซื้อผ้านวมหนานุ่ม เครื่องนอนใหม่สำหรับรับมือลมหนาว เสื้อผ้าสำเร็จรูปเนื้อดีคนละสองชุด และรองเท้าคู่ใหม่ใส่สบายอีกคนละคู่

ข้าวของมากมายกองพูนจนไม่อาจถือกลับได้ด้วยสองมือ ซ่งจิ่วเอ๋อร์จึงว่าจ้างเกวียนเทียมวัวของชาวบ้านให้ช่วยขนส่งของทั้งหมดกลับหมู่บ้าน

แสงตะวันดับแสงลงแล้ว ท้องฟ้าถูกแทนที่ด้วยความมืดมิดและลมยามค่ำที่เริ่มพัดโชยชวนให้หนาวสั่น เกวียนวัวเล่มเก่าโยกคลอนไปตามเส้นทางขรุขระมุ่งหน้ากลับเข้าหมู่บ้าน

ซ่งจิ่วเอ๋อร์ที่เหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไกลมาตลอดทั้งวัน เริ่มต้านทานความง่วงไม่ไหว เปลือกตาของนางหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ ร่างผอมบางเริ่มเอนโอนไปตามแรงเหวี่ยงของเกวียน หัวเล็ก ๆ ของนางเผลอฟุบลง ซบเข้ากับไหล่หนาของเฉินฮ่าวหราน มือทั้งสองข้างเกาะแขนเสื้อของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหลับสนิทไปพร้อมเสียงหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ

"จิ่วเอ๋อร์"

เฉินฮ่าวหรานสะดุ้งโหยง ร่างกายของเขากระตุกวูบและเกร็งแข็งไปในทันที

กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเรือนผมและอุณหภูมิความอบอุ่นจากร่างบางที่ซบแนบชิดอยู่ข้างกาย ทำเอาหัวใจของชายหนุ่มเต้นระรัว เขานั่งตัวตรง เกร็งไหล่ข้างที่นางพิงไว้จนแข็งเกร็ง ไม้กล้าแม้แต่จะถอนหายใจแรง เพราะกลัวว่าขยับเพียงนิดเดียวจะทำให้นางตกใจตื่น

ดวงตาคู่คมก้มลงมองใบหน้ายามหลับใหลของภรรยา แสงจันทร์ส่องกระทบใบหน้าที่เคยซูบซีด ยามนี้ผ่อนคลายและดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสา ชายหนุ่มระบายยิ้มละมุนออกมาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกอยากปกป้องสตรีผู้นี้เริ่มหยั่งลงในหัวใจของเขาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

แม้ในอดีตนางจะร้ายกับเขา แต่ก็เป็นเขาเองที่ทำให้นางเป็นเช่นนี้ เฉินฮ่าวหรานคิดอย่างนั้น

เขาค่อย ๆ ขยับตัวอย่างแผ่วเบา รวบเกร็งไหล่ให้เป็นที่พิงอันมั่นคง และปล่อยให้นางซบจนหลับสนิทไปตลอดเส้นทาง จนกระทั่งเกวียนเทียมวัวเคลื่อนมาหยุดลงที่หน้าบ้านดินหลังน้อย

เกวียนค่อย ๆ หยุดลงที่หน้าประตูรั้วบ้าน ลมพัดโชยมาปะทะผิวหน้า หอบเอาความเย็นเยียบของน้ำค้างยามค่ำคืนมาด้วย

เฉินฮ่าวหรานที่นั่งตัวเกร็งเป็นที่พิงให้นางมาตลอดทางค่อย ๆ ถอนหายใจยาวอย่างแผ่วเบา ชายหนุ่มเอียงใบหน้าลงเล็กน้อย มองเรือนผมนุ่มที่ยังคงซบอยู่บนไหล่ข้างซ้ายของเขา มือเกร็งผอมที่สั่นระริกเล็กน้อยยกขึ้นช้า ๆ ก่อนจะใช้นิ้วมือยาวแตะลงบนไหล่บางของนางอย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้

"จิ่วเอ๋อร์ จิ่วเอ๋อร์"

 เสียงทุ้มกระซิบข้างหูนางอย่างอ่อนโยน ราวกับกลัวว่าหากเอ่ยเสียงดังความฝันอันอบอุ่นนี้จะหายไป

 "ถึงบ้านแล้ว"

ซ่งจิ่วเอ๋อร์ส่งเสียงประท้วงในลำคอแผ่วเบา ร่างบางขยับด้วยความเกียจคร้าน เปลือกตาปรือค่อย ๆ ลืมขึ้นอย่างงัวเงีย ความอบอุ่นที่พิงซบอยู่ตรงไหล่ทำให้จิตใจของนางเคลิบเคลิ้มจนไม่อยากลุก เมื่อสติคืนกลับมา นางถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองเผลอเกาะแขนและซบไหล่เขามาตลอดทาง ความร้อนฉ่าพลันวิ่งแล่นขึ้นบนแก้มในความมืด นางรีบผละตัวออกแล้วก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มเขินทันที

"ถึงแล้วหรือ"

 นางเอ่ยเสียงเบา หันไปจัดการจ่ายค่าจ้างให้แก่คนขับเกวียนพร้อมเพิ่มเหรียญทองแดงเป็นค่าน้ำใจเล็กน้อย

จากนั้นทั้งสองก็ช่วยกันยกข้าวของมากมายลงจากเกวียน ยกไปจัดวางไว้ในครัวจนแน่นขนัดและจัดสรรไว้อย่างเป็นระเบียบ

เวลาที่ล่วงเลยมาจนดึกดื่น ซ่งจิ่วเอ๋อร์เห็นว่าร่างกายของเฉินฮ่าวหรานเริ่มแสดงความเหนื่อยล้าออกมา นางจึงตัดสินใจไม่ทำอาหารใหม่ แต่จุดไฟในเตานำข้าวต้มมันป่าเผือกหอมและยำผักกูดที่เหลือขึ้นมาอุ่นให้ร้อนจัด กลิ่นหอมอบอุ่นของอาหารป่าปรุงสุกใหม่โชยอบอวลในครัวอีกครั้ง ทั้งสองนั่งกินข้าวต้มอุ่น ๆ ฝั่งตรงข้ามกัน ความเงียบสงบในยามค่ำไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัดเลยแม้แต่น้อย หากแต่เป็นความเรียบง่ายที่ชวนให้หัวใจผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

หลังจากจัดการมื้อค่ำและเก็บล้างเสร็จเรียบร้อย เฉินฮ่าวหรานก็กุลีกุจอไปต้มน้ำร้อนให้อย่างรู้ความ เขาตักน้ำร้อนผสมน้ำเย็นในถังไม้ จัดแจงยกไปไว้ในห้องให้ซ่งจิ่วเอ๋อร์ได้ใช้อาบน้ำชำระร่างกายที่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ชายหนุ่มหลบออกมานั่งคอยอยู่ที่ลานบ้าน ยามเมื่อลมหนาวพัดผ่าน เขาก็ตักน้ำอุ่นที่เหลือมาชำระกายของตนเองอย่างรวดเร็ว

เมื่อจัดการร่างกายเรียบร้อย ซ่งจิ่วเอ๋อร์ก็นำเอาผ้านวมผืนใหม่หนานุ่มและเครื่องนอนที่เพิ่งซื้อมาจากตลาดแกะห่อออก กลิ่นหอมของผ้าใหม่ผสานกับกลิ่นแดดอบอวลไปทั่วห้องนอนเล็ก ๆ ที่เคยมีเพียงเสื่อผืนเก่าชำรุด

ซ่งจิ่วเอ๋อร์อุ้มผ้านวมผืนหนาเตรียมจะนำไปปูลงบนพื้นมุมห้อง แต่เฉินฮ่าวหรานเข้ามาเห็นเสียก่อน ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่น เข้าไปดึงผ้านวมในมือนางไว้ทันที

"เจ้าจะทำอะไร" 

เขาเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

"ข้าจะปูนอนบนพื้นอย่างไรเล่า" 

ซ่งจิ่วเอ๋อร์เอ่ยตอบตามตรง 

"เตียงไม้กว้างพอสมควร แต่สภาพร่างกายของเจ้าเพิ่งฟื้นไข้ ควรจะได้นอนบนเตียงที่มั่นคงและอบอุ่น ส่วนข้านอนบนพื้นปูผ้านวมหนา ๆ เช่นนี้ก็สบายมากแล้ว"

"ไม่ได้เด็ดขาด" 

เฉินฮ่าวหรานปฏิเสธทันควัน น้ำเสียงแม้จะไม่ดัง แต่กลับเต็มไปด้วยความเด็ดขาดอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก

 "เจ้าเป็นสตรี ร่างกายละเอียดอ่อนกว่าข้า วันนี้เจ้าแบกของหนัก เดินป่าไกล หากต้องมานอนบนพื้นดินเย็นชืดเช่นนี้ เกิดป่วยไข้ขึ้นมาข้าจะทำอย่างไร เจ้าต้องนอนบนเตียง ส่วนข้าเป็นผู้ชาย นอนบนพื้นแค่นี้สบายมาก"

"แต่เจ้ายังไม่หายดี ยาที่หมอจัดให้ยังไม่ทันได้ต้มกินเลยนะ" 

ซ่งจิ่วเอ๋อร์ดื้อดึง ยื้อฉุดผ้านวมไว้ไม่ยินยอมให้เขา

"จิ่วเอ๋อร์" 

เฉินฮ่าวหรานประสานสายตากับนาง ทอดมองนางด้วยความนุ่มนวลลึกซึ้งและแน่วแน่

 "หากข้ามอบสิ่งดี ๆ ให้ภรรยาตนเองไม่ได้ แม้กระทั่งเตียงนอนยังต้องแย่งชิงจากเจ้า ข้าจะมีหน้ายืดอกเป็นชายได้อย่างไร ให้ข้านอนบนพื้นเถิดนะ ถือว่าข้าขอร้องเจ้า"

น้ำเสียงอบอุ่นและสายตาที่แฝงไปด้วยความเคารพยกย่องในตัวนาง ทำเอาหัวใจของซ่งจิ่วเอ๋อร์อ่อนยวบลงทันตา นางมองแววตาที่ไม่มีวันยอมถอยของชายหนุ่มแล้วที่สุดก็ต้องยอมถอนหายใจออกมาเบา ๆ ด้วยความพ่ายแพ้

"ก็ได้ ตามใจเจ้า" 

นางพึมพำตอบ รับผ้านวมผืนหนามาวางลงบนเตียงไม้ แต่ก็ไม่ลืมที่จะจัดแจงปูเสื่อป่านผืนใหม่ นำผ้านวมอีกผืนและหมอนนุ่ม ๆ ไปจัดวางบนพื้นให้เขา เพื่อให้แน่ใจว่าไอเย็นจากพื้นดินจะไม่ระเหยขึ้นมากระทบร่างกายที่อ่อนแอของเขา

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เฉินฮ่าวหรานก็เป่าตะเกียงน้ำมันจนดับลง ความมืดมิดครอบคลุมไปทั่วห้อง เหลือเพียงแสงจันทร์นวลตาที่ส่องผ่านรอยแยกของหน้าต่างไม้เข้ามา ส่องกระทบเรือนร่างของคนทั้งสอง

ซ่งจิ่วเอ๋อร์ล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม กลิ่นผ้าใหม่และสัมผัสอบอุ่นทำให้ร่างกายที่เมื่อยล้าผ่อนคลายลงอย่างมาก แต่นางกลับนอนลืมตาในความมืด ฟังเสียงลมหายใจที่ค่อย ๆ ปรับเป็นจังหวะสม่ำเสมอของชายหนุ่มที่นอนอยู่บนพื้นข้างเตียง

ความเงียบสงบอบอวลไปด้วยความนุ่มนวลที่ค่อย ๆ ซึมลึกเข้าสู่หัวใจของคนทั้งคู่ ชายหนุ่มที่เคยถูกทอดทิ้งให้โดดเดี่ยว บัดนี้มีสตรีที่คอยห่วงใยและปกป้อง และหญิงสาวที่เคยไร้ตัวตนในโลกเก่า ก็มีชายหนุ่มที่พร้อมจะยกย่องและปกป้องนางด้วยชีวิต

ซ่งจิ่วเอ๋อร์พลิกตัวหันหน้าไปทางขอบเตียง มองแผ่นหลังของเฉินฮ่าวหรานใต้แสงจันทร์ รอยยิ้มบาง ๆ จุดประกายขึ้นบนริมฝีปากของนาง ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต