ตอนที่ 12 แยกแยะ

      เวลา 10.00 น.

      ห้องประชุมผู้บริหารของ LC Corporation เต็มไปด้วยคณะผู้บริหารและกรรมการจากฝ่ายต่างๆ พร้อมเลขาส่วนตัวที่เข้าร่วมตามหน้าที่ ตรงหัวโต๊ะประชุม กาญณรรรณนั่งอยู่ในฐานะประธานบริษัท เมื่อเห็นว่าทุกคนมาครบแล้ว เธอจึงเปิดแฟ้มตรงหน้า ก่อนกล่าวเริ่มการประชุมด้วยน้ำเสียงชัดเจน “สวัสดีค่ะทุกท่าน วันนี้องค์ประชุมของเราครบแล้วนะคะ”

      เธอกวาดสายตามองผู้เข้าร่วมประชุม ก่อนกล่าวต่อ “วาระสำคัญของวันนี้มีสองเรื่องค่ะ เรื่องแรกคือการพิจารณาโครงการหมู่บ้านจัดสรรบริเวณชานเมือง เพื่ออนุมัติงบประมาณดำเนินงาน โดยมีคุณทิวาเป็นผู้รับผิดชอบโครงการ” กาญณรรรณหยุดเล็กน้อย ก่อนเปิดเอกสารอีกชุด “ส่วนอีกเรื่องคือความคืบหน้าของโครงการประมูลที่ดินเพื่อพัฒนาหมู่บ้านจัดสรรในพื้นที่พัทยา ซึ่งจะมีการประมูลในอีกประมาณสามเดือนข้างหน้า”

      จากนั้นเธอจึงหันไปทางทิวา “สำหรับวาระแรก ขอเชิญคุณทิวา รองประธานฝ่ายพัฒนาธุรกิจ นำเสนอรายละเอียดโครงการให้คณะกรรมการพิจารณาค่ะ”

      “ขอบคุณครับท่านประธาน” ทิวาพยักหน้า ก่อนหันไปหาวีนัส เลขาสาวเข้าใจทันที เธอลุกขึ้นแจกเอกสารให้กรรมการแต่ละคน ขณะที่ทิวาเดินไปยังจุดนำเสนอด้านหน้าห้อง ภาพโครงการปรากฏขึ้นบนจอ

      “สวัสดีครับทุกท่าน สำหรับโครงการหมู่บ้านจัดสรรบริเวณชานเมืองที่ผมได้รับมอบหมายให้ดูแลในครั้งนี้ ...” จากนั้นการนำเสนอก็เริ่มขึ้น ทิวาอธิบายตั้งแต่แนวคิดของโครงการ กลุ่มลูกค้าเป้าหมาย รูปแบบบ้าน แผนการพัฒนาพื้นที่ ไปจนถึงงบประมาณและผลตอบแทนที่คาดว่าจะได้รับ

      ตลอดการนำเสนอ กรรมการแต่ละฝ่ายตั้งคำถามเป็นระยะ และทิวาก็ตอบข้อสงสัยได้อย่างเป็นระบบ กาญณรรรณเองก็นั่งฟังอย่างตั้งใจ ไม่มีคำพูดประชด ไม่มีท่าทีเย็นชา มีเพียงสีหน้าของประธานบริษัทที่กำลังพิจารณาโครงการตามข้อมูลและผลประโยชน์ของบริษัทเท่านั้น

      เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง จนกระทั่งเวลา 11.30 น. การนำเสนอก็สิ้นสุดลง “ทั้งหมดคือรายละเอียดของโครงการครับ ขอบคุณครับ” ทิวากลับมานั่งยังที่ของตัวเอง

      กาญณรรรณรอจนทุกคนเปิดดูเอกสารประกอบเสร็จ ก่อนกล่าวขึ้น “ทุกท่านมีความคิดเห็นอย่างไรกับโครงการนี้คะ?”

      การอภิปรายเริ่มขึ้นอีกครั้ง กรรมการแต่ละฝ่ายต่างเห็นตรงกันว่าแนวคิดของโครงการมีความเป็นไปได้ และให้ผลตอบแทนในระดับที่เหมาะสม ท้ายที่สุด ที่ประชุมจึงมีมติเห็นชอบให้ดำเนินโครงการ “ถ้าไม่มีข้อคัดค้านเพิ่มเติม งั้นที่ประชุมอนุมัติโครงการนี้นะคะ” กาญณรรรณหันไปทางวีนัส เลขาสาวลุกขึ้นทันที นำเอกสารอนุมัติโครงการไปวางตรงหน้าประธานบริษัท

      กาญณรรรณตรวจรายละเอียดอีกครั้ง ก่อนลงนาม จากนั้นวีนัสก็นำเอกสารไปให้กรรมการฝ่ายต่างๆ ลงนามรับรองจนครบ เมื่อเสร็จสิ้นวาระแรก กาญณรรรณจึงเปิดเอกสารชุดต่อไป “เรื่องถัดมา คือโครงการประมูลที่ดินเพื่อพัฒนาหมู่บ้านจัดสรรในพื้นที่พัทยา” บรรยากาศในห้องประชุมกลับมาจริงจังอีกครั้ง

      “การประมูลจะเกิดขึ้นในอีกประมาณสามเดือน และจากข้อมูลที่เราได้รับครั้งนี้ เรามีคู่แข่งค่อนข้างมาก” เธอเว้นจังหวะ “ดังนั้นเราจะประมาทไม่ได้ค่ะ” สายตาของเธอเลื่อนไปยังชายวัยกลางคนอีกฝั่งของโต๊ะ

      “คุณชลธีคะ” เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้น “ครับท่านประธาน”

      “ทีมประมูลรบกวนจัดทำข้อมูลคู่แข่ง ราคาประเมิน และกรอบงบประมาณที่เหมาะสมให้ละเอียดด้วยนะคะ เราจะนัดประชุมติดตามความคืบหน้าอีกครั้งในอีกหนึ่งเดือน”

      “ได้ครับ”

      “ขอบคุณค่ะ” กาญณรรรณพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนปิดแฟ้ม “ถ้าไม่มีเรื่องอื่นเพิ่มเติม การประชุมวันนี้ก็ขอจบเพียงเท่านี้ค่ะ” เธอมองผู้บริหารทุกคน ก่อนยิ้มเล็กน้อย

      “รันขอขอบคุณทุกท่านนะคะที่ช่วยกันผลักดันโครงการดีๆ ให้เกิดขึ้น ขอให้ทุกคนสนุกกับการทำงาน และทำแต่ละโครงการให้ประสบความสำเร็จค่ะ” เธอลุกขึ้นยืน ผู้เข้าร่วมประชุมทั้งหมดจึงลุกขึ้นตาม

      “ครับ ท่านประธาน”

      “ค่ะ ท่านประธาน”

      หลังการประชุมสิ้นสุดลง กาญณรรรณเปิดทางให้กรรมการแต่ละคนเดินออกจากห้องไปก่อน เธอตั้งใจจะเป็นคนสุดท้ายที่ออกตามธรรมเนียม แต่เมื่อคนในห้องทยอยออกไปเกือบหมดแล้ว ทิวากลับยังคงยืนอยู่ที่เดิม วีนัสเองก็ไม่ได้เดินออกไป

      กาญณรรรณเห็นท่าทางพี่ชายบุญธรรมของเธอเหมือนมีเรื่องจะคุย แต่เธอทำท่าทางไม่รู้ไม่ชี้  รวบเอกสารเข้าด้วยกัน ก่อนหมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้อง “รัน” เสียงของทิวาดังขึ้น ทำให้เท้าของเธอหยุดลง “พี่ขอบใจนะ ที่สนับสนุนโครงการนี้” กาญณรรรณนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่ได้หันกลับไปมองเขา “ไม่ต้องขอบคุณ ... เพราะอย่างไร ... งานก็คืองาน ต่อไปเวลาอยู่ที่บริษัท กรุณาเรียกรันว่า ‘ท่านประธาน’ ด้วยนะคะ” พูดเสร็จเธอก็เดินจากไป วีรภาพเดินตามหลังอย่างเงียบๆ แต่ก่อนออกจากห้อง เขายังหันกลับมาโค้งศีรษะให้ทิวาเป็นเชิงขอตัว

      ทิวาได้แต่มองตามแผ่นหลังของ สายตาจับจ้องไปยังทางเดินที่กาญณรรรณเพิ่งจากไป รอยยิ้มเมื่อครู่หายไปแล้ว เหลือเพียงความเงียบและแววตาที่เจือความอ้างว้าง วีนัสเดินเข้ามาหา ก่อนยกมือตบไหล่เขาเบาๆ “อย่าคิดมากเลยค่ะคุณหนึ่ง” ทิวาไม่ตอบ “สักวันคุณรันคงเข้าใจคุณค่ะ” ชายหนุ่มถอนหายใจ “ผมไม่ได้อยากให้เขาเข้าใจทุกอย่างหรอกครับพี่วี” วีนัสมองเขา ทิวายิ้มบางๆ “แค่ไม่เกลียดผมก็คงพอแล้ว” วีนัสไม่พูดอะไรต่อ เพราะเธอรู้ดีว่า ... บางคำปลอบใจ ต่อให้พูดออกไปก็คงไม่สามารถทำให้ความรู้สึกที่สะสมมาหลายปีหายไปได้ง่ายๆ

      ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน กาญณรรรณยังคงอยู่ที่บริษัทเพื่อจัดการเอกสารต่างๆ ต่อ เอกสารหลายแฟ้มกองอยู่เต็มโต๊ะทำงาน เธอเซ็นเอกสารชุดหนึ่งเสร็จ ก่อนเปิดอีกชุดขึ้นมาตรวจโดยแทบไม่ได้พัก กระทั่งประตูห้องเปิดออก วีรภาพเดินเข้ามา “บอสครับ”

      “ว่าไง?”

      “ได้เวลาแล้วครับ” ปลายปากกาในมือของกาญณรรรณหยุดลง เธอเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกา สี่โมงเย็นพอดี หญิงสาวถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนวางปากกาลง “อืม ... เดี๋ยวฉันออกไป” เธอรวบเอกสารที่ยังไม่ได้จัดการเอาไว้ด้านหนึ่ง “นายช่วยเก็บเอกสารพวกนี้ให้ฉันหน่อย พรุ่งนี้ฉันจะเข้ามาจัดการต่อ”

      “ได้ครับบอส”

      กาญณรรรณลุกจากเก้าอี้ ก่อนหยิบกระเป๋าขึ้นมา ถึงเวลาที่เธอต้องเดินทางไปยังบ้านของท่านประธานใหญ่ตามคำสั่งแล้ว เธออดนึกถึงประโยคที่พ่อฝากผ่านวีรภาพมาไม่ได้ “ถ้ายังต้องการหุ้นอีก 20% ก็กลับมากินข้าวเย็นที่บ้าน” เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย พ่อของเธอไม่เคยยอมเอาหุ้นจำนวนมากขนาดนั้นมาเป็นเงื่อนไขเพียงเพื่อเรียกลูกสาวกลับไปกินข้าวเฉยๆ ดังนั้นอาหารเย็นวันนี้ ... คงไม่ได้มีแค่อาหารรอเธออยู่บนโต๊ะแน่นอน