ตอนที่ 11 พี่น้อง 2

      เวลา 09.45 น.

      ภายในห้องทำงานของรองประธาน ทิวากำลังตรวจเอกสารชุดสุดท้ายสำหรับการประชุม เขาเตรียมข้อมูลทั้งหมดไว้ตั้งแต่ช่วงเช้า โดยมีเลขาส่วนตัวคอยช่วยจัดเรียงรายละเอียดอยู่ข้างๆ

      เธอชื่อ วีนัส หรือที่คนสนิทเรียกสั้นๆ ว่า วี หญิงสาววัยไล่เลี่ยกับทิวา มีใบหน้าสวยคม ผิวสีน้ำผึ้ง และส่วนสูงถึง 170 เซนติเมตร ด้วยรูปร่างแบบนักกีฬา ประกอบกับบุคลิกคล่องแคล่วและมั่นใจ ทำให้เธอดูทั้งเท่ สมาร์ต และมีเสน่ห์ในแบบที่แตกต่างจากผู้หญิงทั่วไป

      วีนัสชื่นชอบกีฬาเทควันโดและการฝึกศิลปะป้องกันตัวมาตั้งแต่เด็ก จึงมีท่วงท่าที่กระฉับกระเฉงและแข็งแรง แต่สิ่งที่ทำให้เธอโดดเด่นจริงๆ คือความสามารถในการทำงาน

      วีนัสไม่ใช่เพียงเลขาที่จัดตารางงานหรือเตรียมเอกสารเท่านั้น แต่เป็นคนที่ทิวาไว้วางใจให้ช่วยจัดการแทบทุกเรื่อง ทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว

โดยเฉพาะ ... เรื่องของกาญณรรรณ

      ทิวาไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก วีนัสก็มักเข้าใจว่าเขาต้องการอะไร หลายครั้งเธอจึงกลายเป็นคนที่คอยช่วยกาญณรรรณอยู่เบื้องหลัง โดยที่เจ้าตัวไม่เคยรู้เลยว่า ความช่วยเหลือเหล่านั้นมาจากคำขอของใคร

      สำหรับวีนัส ทิวาไม่ใช่เพียงเจ้านาย เธอรักและเป็นห่วงเขาราวกับน้องชายคนหนึ่ง และเพราะรู้เรื่องราวทุกอย่างมาตั้งแต่ต้น เธอจึงทั้งเข้าใจและสงสารความรู้สึกของเขาอยู่ลึกๆ บางครั้งถึงกับเคยพูดเล่นๆ ว่า “ถ้าคุณทิวยังไม่ลงเอยกับใคร ฉันก็คงยังไม่มีเวลาหาแฟนเหมือนกันค่ะ”

      แม้จะเป็นเพียงคำพูดติดตลก แต่คนรอบตัวกลับเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เพราะด้วยความสวย ความเท่ และบุคลิกมั่นใจของวีนัส ทำให้มีชายหนุ่มจำนวนไม่น้อยสนใจเธอ เพียงแต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้มากนัก

      วีนัสเป็นคนรู้จักวางระยะห่างอย่างชัดเจน เธอสามารถยิ้ม พูดคุย และทำงานร่วมกับทุกคนได้อย่างเป็นมิตร แต่ทันทีที่ใครพยายามก้าวข้ามเส้นจากคำว่า เพื่อนร่วมงาน ไปเป็นอย่างอื่น ... กำแพงที่มองไม่เห็นของเธอก็จะถูกสร้างขึ้นทันที และจนถึงวันนี้ ยังไม่มีผู้ชายคนไหนสามารถก้าวผ่านกำแพงนั้นเข้าไปได้

      วีนัสวางแฟ้มชุดสุดท้ายลงบนโต๊ะ “เอกสารครบแล้วค่ะคุณทิว” ทิวาเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ “ขอบคุณครับ”

      “อีกสิบห้านาทีเริ่มประชุมค่ะ”

      “ครับ” เขาปิดแฟ้มลง ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่เอกสารตรงหน้าเพียงชั่วครู่ วีนัสสังเกตเห็นความเงียบผิดปกติของเจ้านาย จึงอดถามไม่ได้ “กังวลเรื่องโปรเจกต์เหรอคะ?” ทิวาส่ายหน้าเบาๆ “เปล่า”

      “งั้นก็เรื่องคุณรัน?” มือของชายหนุ่มชะงัก วีนัสยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แค่นั้นก็เพียงพอให้เธอรู้คำตอบแล้ว

      ก่อนเข้าห้องประชุม วีนัสเดินตามทิวาออกมาจากห้องทำงานพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ แต่ก่อนจะถึงประตูห้องประชุม เธอกลับชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย “คุณหนึ่งคะ ... เรื่องโครงการหมู่บ้านจัดสรรแถวชานเมือง ...” เสียงของเธอขาดห้วงไปเหมือนกำลังชั่งใจว่าจะพูดดีหรือไม่ ทิวาหันกลับมามอง “มีอะไรหรือเปล่าครับพี่วี?”

      วีนัสเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนถามออกมาตรงๆ “คุณรัน ... เธอจะเห็นชอบกับโครงการนี้หรือเปล่าคะ?” ทิวานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบางๆ “พี่วีก็รู้จักรันดีนี่ครับ” น้ำเสียงของเขาฟังดูเหมือนต้องการตัดความกังวลของเลขาสาวออกไป “ถึงเขาจะไม่ชอบหน้าผม แต่เรื่องงาน รันไม่เคยเอาเรื่องส่วนตัวมาปน” เมื่อพูดถึงตรงนี้ ทิวาก็เงยหน้ามองไปทางห้องทำงานของประธานบริษัทอยู่ชั่วขณะ ก่อนถอนหายใจออกมาเบาๆ

      วีนัสมองเขาอย่างเข้าใจ ทิวาจึงพูดต่อ “ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ ถ้าโครงการของเราดีพอ และมีข้อมูลสนับสนุนชัดเจน ยังไงกรรมการฝ่ายต่างๆ ก็คงให้การสนับสนุน”

      “ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นค่ะ” ทิวายิ้มให้อีกฝ่าย “เชื่อผมเถอะครับ”

      เมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพัง ทิวากับวีนัสมักเรียกกันอย่างสนิทสนมมากกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับเลขา แต่เปรียบเสมือนพี่สาวกับน้องชาย

      วีนัสรู้จักทิวามาประมาณสามปีแล้ว ตลอดเวลาที่ทำหน้าที่เป็นเลขาส่วนตัว เธอเห็นทุกขั้นตอนที่ทิวาต้องใช้ความพยายามเพื่อพิสูจน์ตัวเองให้คนในบริษัทเห็นว่า เขาไม่ได้ได้รับตำแหน่งเพียงเพราะเป็นบุตรบุญธรรมของประธานใหญ่

      ในช่วงแรก การยอมรับจากคณะกรรมการบริหารไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆ ทิวาต้องใช้ทั้งความสามารถ ความอดทน และความจริงใจในการทำงาน เพื่อสร้างผลงานของตัวเองทีละน้อย และวีนัสก็เป็นหนึ่งในคนที่เห็นทุกอย่างมาโดยตลอด

      ความจริงแล้ว คนที่เป็นผู้คัดเลือกเธอเข้ามารับตำแหน่งเลขาของทิวาไม่ใช่ใครอื่น แต่คือ ท่านประธานใหญ่ หรือบิดาของกาญณรรรณ

      ตอนรับวีนัสเข้าทำงาน ท่านกำชับเธอไว้เพียงไม่กี่เรื่อง คือ ดูแลทิวาให้ดี ช่วยให้เขาปรับตัวเข้ากับองค์กร และทำให้คณะกรรมการบริหารยอมรับเขาด้วยความสามารถของเขาเอง

      เพราะในเวลานั้น ทุกคนต่างรู้ดีว่า อีกไม่นานกาญณรรรณจะกลับมารับตำแหน่งประธานบริษัทอย่างเต็มตัว ผู้หญิงที่ทิวารู้จักดีที่สุด และในขณะเดียวกัน ... ก็เป็นคนที่สร้างระยะห่างกับเขามากที่สุด

      ตลอดสามปีที่ผ่านมา วีนัสทำหน้าที่ของเธอได้อย่างดีเยี่ยม

และมากกว่าหน้าที่ของเลขา เธอยังมองทิวาเหมือนน้องชายคนหนึ่งที่เธออยากเห็นเขามีความสุข