ตอนที่ 2 สถานะจำเป็น

       “กลับเข้าไปในงานอาเธอร์!” เสียงทรงพลังจากด้านหลังหยุดความเคลื่อนไหวของคนทั้งสอง ชายหนุ่มยืนนิ่งก่อนจะ

ค่อย ๆ หันกลับไป

       “ผมหมดหน้าที่แล้ว” ชายหนุ่มตอบกลับมารดาเสียงเรียบ

       “ยังหรอก ยังไม่หมด หน้าที่ของแกคือเป็นสามีหนูไอ

สองปี หรือจนกว่าจะมีลูกมีหลานกับหนูไอให้ฉันตามที่เราตกลงกันไว้” ท่านตอบกลับอย่างไม่ยอมเช่นกัน

       “มีลูกแล้วทุกอย่างจะจบใช่ไหมครับ?” น้ำเสียงเย็นชาที่ถูกเปล่งออกมาลอดไรฟัน ทำให้เขาดูน่ากลัวมากยิ่งขึ้น

       “ใช่”

       ไอรดามองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความหวาดหวั่น จริงอยู่ที่การมีลูกนั้นคือข้อตกลง แต่พอพูดถึงทีไร หัวใจเธอก็เต้นแรงทุกที

       “กลับเข้าไปในงานได้แล้ว และคืนนี้ก็ห้ามไปไหน เข้าใจนะ”

       “ครับ ผมจะมีหลานให้คุณแม่เร็วที่สุด และหลังจากนั้นผมจะหย่าทันที รวมไปถึงรีบจัดงานแต่งกับลอลิซ่าด้วย” อาเธอร์ตะโกนเสียงดัง ราวกับว่าต้องการให้เธอได้ยินด้วย

       “นี่แกยังจะกล้าแต่งงานใหม่อีกเหรออาเธอร์!”

       “ทำไมผมจะแต่งไม่ได้เหรอครับคุณแม่ ก็ผมหย่าแล้ว”

       “แต่ตอนนั้นแกมีลูกแล้วนะ!” ใบหน้าสวยตามวัยคิ้วขมวด ท่านไม่รู้ว่าตอนนี้ลูกชายท่านคิดอะไรอยู่ด้วยซ้ำ

       “ครับ ก็แค่เด็กที่ออกมาจากความใคร่ ไม่ใช่ความรัก หรือคุณแม่คิดว่าผมจะรักผู้หญิงเห็นแก่เงินคนนี้ได้ลง หึ...คิดผิดแล้วครับ”

      ไอรดายืนตัวแข็งทื่อเธอทำอะไรไม่ถูกจริง ๆ กับประโยคที่เขาสาดใส่ เพราะสิ่งที่เขาพูดมันคือเรื่องจริง เธอเห็นแก่เงินของเขาจริง ๆ นั่นแหละ

       “ระวังคำพูดหน่อยเถอะอาเธอร์ เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่ลูกกลืนน้ำลายตัวเอง จำไว้นะแม่นี่แหละจะเป็นคนหัวเราะใส่หน้าแก”

       “ไม่มีวันนั้นครับ!!”

สองแม่ลูกที่สไตล์เดียวกันทำสงครามวาจาจนไม่มีท่าทีว่าจะลดละ ท่านรักลูกชายมากก็จริง ไม่ต่างจากเขาที่รักมารดาของเขามาก แต่ทั้งคู่กลับมีนิสัยเหมือนกันจนน่ากลัว ทำให้ความรักที่มีดูเหมือนจะไม่มีเสียอย่างนั้น

       “อืม...งั้นก็กลับเข้าไปในงาน จนกว่าจะรุ่งเช้าค่อยออกจากบ้าน เข้าใจไหม?”

       “.....”

       ชายหนุ่มร่างสูงไม่ได้ต่อกรอะไรต่อ เขาเลือกที่จะเดินกลับเข้าไปในงานอย่างว่าง่าย เพราะไม่อยากต่อปากกับผู้เป็นมารดาอีก และอีกอย่างหากเขาทำผิดกฎข้อตกลงที่ทำกันไว้ก็คงสูญเปล่า มารดาของเขาคงจะยกมาอ้างได้ในอนาคต

       “เดี๋ยว!” ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวไปได้ไกลนักก็ถูกท้วงไว้

อาเธอร์หยุดเดินอีกครั้งแต่ไม่ได้หันกลับไปตามเสียงเรียก

       “.....”

       “เอาหนูไอควงแขนไปด้วย”

       “.....”

       “อืม...อย่างนั้นแหละ” คุณหญิงแพทริเซียยิ้มออกมาอย่างพอใจ ท่านทราบดีว่าสิ่งที่กำลังกระทำนี้ คนที่จะได้รับผลมากที่สุดคือไอรดา แต่หากเธอก็เป็นคนเลือกเอง เพราะท่านเขียนข้อตกลงในใบสัญญาชัดเจนพร้อมทั้งยังกำชับให้เธออ่านทุกตัวอักษรก่อนจะเซ็น ในเมื่อเธอยืนยันไม่ว่าในอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น เธอก็ต้องยอมรับมันให้ได้

       อาเธอร์เดินกลับเข้ามาในตัวคฤหาสน์แต่เขากลับไม่ได้เข้าไปในงาน ชายหนุ่มพาเธอเดินตัดมาอีกทางหนึ่ง โดยที่เธอเองก็ไม่ทราบว่าเขาจะพาเธอไปไหน เธอทำได้เพียงเดินตามเขามาอย่างเงียบ ๆ เท่านั้น

       “คุณอาเธอร์จะไปไหนเหรอคะ?”

       “.....”

       ไอรดารวบรวมความกล้าถามออกไป แต่เขาใจร้ายนักที่ทำลายความกล้านั้นไปด้วยการเงียบใส่

       “เอ่อ...”

       “อยู่นิ่ง ๆ อย่าพูดมาก”

       “.....”

       ไอรดาหุบปากลงทันทีคำถามเดิมที่กำลังจะเอ่ยออกไปถูกกลืนลงคออย่างรวดเร็วดวงตากลมสวยมองเขาเงียบ ๆ เพราะไม่อยากส่งเสียงให้เขาดุอีก ชายหนุ่มตรงหน้าเธอหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาโทรหาใครสักคนใบหน้าของเขาดูกังวลมาก ถ้าหากจะให้เธอเดาเขาคงจะติดต่อหาคนรักของเขา

       “ลิซ่าคุณอยู่ไหนครับ?”

       (เธอร์ คุณอยู่ไหนคะ คุณจะมาหาลิซ่าไหมคะ?)

       “ลิซ่าครับ ผมไปหาคุณไม่ได้”

       (ทำไมคะ คุณจะทิ้งลิซ่าใช่ไหมคะ?)

       “ไม่ครับ ไม่ใช่อย่างนั้น ผมต้องทำตามข้อตกลง”

       (ค่ะเธอร์ ลิซ่าเข้าใจคุณค่ะ)

       “ผมรักคุณนะลิซ่า ขอให้คุณเชื่อใจผม”

       (ค่ะ ลิซ่าก็รักคุณ ลิซ่าจะรอนะคะ)

       “ครับสุดที่รักของผม”

       ระหว่างที่เขาคุยโทรศัพท์เธอเลือกที่จะหันไปทางอื่นเพราะไม่อยากถูกตำหนิว่าเสียมารยาท แต่น้ำเสียงของเขาที่กรอกไปตามสายเธอได้ยินมันชัดเจน น้ำเสียงที่เขาใช้พูดกับคนรักของเขาดีมากจริง ๆ หากเธอได้เป็นผู้หญิงคนนั้น เธอก็คงมีความสุขมากที่สุด

       ความรู้สึกผิดเข้ามากัดกินก้อนเนื้อด้านซ้ายที่ทุกคนเรียกมันว่าหัวใจ สิ่งที่เธอกำลังทำตอนนี้คงจะทำให้ผู้หญิงอีกคนเจ็บปวดอย่างมาก แต่หากเธอเองก็เลือกไม่ได้นักหรอก คงทำได้เพียงขอโทษเธอคนนั้นผ่านสายลมเท่านั้น

       “จะยืนตรงนี้ใช่ไหม?” ชายหนุ่มถามเธอด้วยน้ำเสียงติดรำคาญ ต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง

       “ปะ...เปล่าค่ะ” ร่างเล็กลุกลี้ลุกลนเดินตามไปด้วยความเร็ว เธอเดาใจเขาไม่ถูกจริง ๆ เขาไม่ใช่เหรอที่เป็นคนลากเธอมาตรงนี้ แต่กลับกลายว่าเป็นเธอผิดเสียอย่างนั้น

                                                                                   ◦◦◦◦◦◦◦

    

        เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงเวลาสำคัญของงานแต่งงาน นั่นก็คือการเข้าห้องหอ เขาและเธอถูกพาตัวมาส่งในห้องนอนกว้างสีขาวสะอาดที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี ทั้งกลิ่นที่หอมหวานชวนหลงใหล เตียงนอนที่เต็มไปด้วยกลีบของดอกกุหลาบ รวมไปถึงดอกไม้สีหวานมากมายภายในห้องขับกล่อมให้รู้สึกถึงความ

โรแมนติก

       อาเธอร์ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงกว้างพร้อมกับปลดเสื้อผ้าของเขาออกช้า ๆ ตั้งแต่เข้ามาในห้องทั้งเธอและเขาต่างก็ไม่ได้สนใจกัน ชายหนุ่มเลือกที่จะจัดการตัวเอง ส่วนเธอก็เกร็งไปหมดจนไม่กล้าจะทำอะไรนอกจากนั่งเฉย ๆ อยู่บนโซฟาตัวนุ่ม

        “จะนั่งบื้ออีกนานไหม? ไปอาบน้ำสิ ฉันไม่นิยมมีเพศสัมพันธ์กับผู้หญิงสกปรก” แม้น้ำเสียงที่เขาเลือกใช้มันดูดุดัน แต่ความหมายที่เขาสื่อนั้นกลับทำเธอเจ็บปวด

       “ค่ะ” เธอรับคำอย่างว่าง่าย รู้ดีอยู่แล้วว่าเรื่องแบบนี้มันต้องเกิดขึ้น เธอจึงเตรียมใจไว้แล้วตั้งแต่เซ็นเอกสารสัญญาฉบับนั้น

                                                                                   ◦◦◦◦◦◦◦