บทที่ 9 (04)

“ไม่มี นิดแค่คิดถึงย่าเฉยๆ ไว้วันอื่นนะ”

          “ก็ได้ๆ” อคิราห์ว่าตามนั้น ก่อนจะเผยอปากหมายจะเอ่ยอีกประโยค

          “นิดไปเองได้อี้” แค่มองตาเธอก็รู้ประโยคถัดไปของอคิราห์แล้ว

          “ตามใจละกัน” เขาเบื่อคนรู้ทัน แล้วเหลือบมองดวงหน้าสวยหลายหน เริ่มรู้สึกตงิดขึ้นมา กลัววนิดาจะเผชิญหน้ากับปัญหาแล้วไม่ยอมบอกกัน

          พอถึงเวลาเลิกงานก็เห็นวนิดารีบเก็บกระเป๋าแล้วหายออกไปจากออฟฟิศอย่างเร็วไว โดยไม่ได้มาบอกลากันด้วยซ้ำ

          ‘หรือไอ้พวกนั้นมาตามรังควานอีก’

          อคิราห์คิดถึงความเป็นไปได้ ที่วนิดาไม่ยอมบอกเพราะไม่อยากให้เขาห่วง และคงอยากจะแก้ไขด้วยตัวเองก่อน นึกแล้วอยากจะหยิกให้เนื้อเขียว

          ‘จะไม่ให้เราห่วงได้ไง’

          อคิราห์ทำหน้าน้อยใจ พร้อมยกมือขึ้นกอดอก ทำหน้าบูดเบี้ยว เขากลอกตาไปมาอยู่สามสี่รอบก็กระเด้งตัวขึ้นจากเก้าอี้ทำงานแล้วเดินหายไปขึ้นรถอย่างเร็วไว มุ่งตรงไปยังบ้านคุณย่าของวนิดา ทว่าเมื่อไปถึงก็ต้องขมวดคิ้ว

          “ทำไมบ้านมืดแบบนี้”   

          ตอนนี้เป็นเวลาเกือบหนึ่งทุ่มแล้ว แต่ภายในบ้านกลับไม่มีแสงไฟเล็ดลอดออกมาเลย อคิราห์ก้าวเท้าลงไปยืนชิดกับริมรั้วแล้วชะเง้อมองเข้าไป

          “ทำไมเหมือนไม่มีใครอยู่ด้วย”

          อคิราห์สงสัย วนิดาก็น่าจะมาถึงแล้ว หรือจะออกไปข้างนอกกัน จังหวะนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

          “อ้าวพ่อหนุ่ม”

          “สวัสดีค่ะ” สองมือพนมขึ้นไหว้ หลังหันไปมองคุณป้าเพื่อนบ้านที่ออกมาทักทาย

          “เพื่อนหนูนิดใช่ไหมลูก” วรรณาหรี่ตามอง เพราะไม่ได้หยิบแว่นออกมาด้วยเลยเห็นหน้าคนเด็กกว่าไม่ชัดนัก

          “ใช่ค่ะ”

          อคิราห์ส่งยิ้มให้คุณป้าข้างบ้านที่เขาเคยพูดคุยและซื้อขนมมาฝากอยู่สองสามหน ก่อนจะได้ฟังประโยคที่ทำให้นึกห่วง

          “ประนอมไม่อยู่บ้านหรอกหนู”

          คนฟังชะงักกึกไป คุณย่าไม่อยู่ แล้ววนิดากลับมาหาใครกัน หรือจะกลับมาเฝ้าบ้านให้

          “เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ”

          “ประนอมไปปฏิบัติธรรมสี่วันแล้ว อีกสองสามวันถึงจะกลับ” วรรณาว่าไปตามที่รับรู้มา

          “หรือคะ...แล้วหนูนิดได้มาที่นี่ไหมคะ”

          “หนูนิดไม่ได้มานะลูก ป้าคอยดูแลบ้านให้มาสี่วันแล้ว” วรรณาทำตามคำไหว้วานของเพื่อนบ้านเป็นอย่างดี

          “ขอบคุณมากเลยค่ะ” อคิราห์พนมมือไหว้แล้วถอยกลับไปขึ้นรถ ในหัวมีคำถามผุดขึ้น

          “ทำไมนิดต้องโกหกเรา”

          อคิราห์ไม่เข้าใจเลย แล้วนึกไปถึงคำบอกเล่าของพี่สาวเมื่อวาน

          “ไม่จริงหรอก หนูนิดคงมีเหตุผลอื่น โทร.ไปก็ไม่รับ”

          ไม่มีทางที่จะเป็นแบบนั้นไปได้ วนิดาไม่โกหกเขาเพื่อไปหาผู้ชายแน่ แล้วนึกห่วงมากขึ้นไปอีกเมื่อต่อสายหาสามครั้งแล้วแต่วนิดาไม่รับเสียที จึงตัดสินใจขับรถตรงไปหาที่หอพัก หวังว่าเจ้าตัวจะอยู่ที่นั่น

          ตลอดทางที่ขับไป หัวใจของอคิราห์ราวกับถูกไฟแผดเผาด้วยความเป็นห่วงที่ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเชื่องช้ามากกว่าจะถึงจุดหมาย ทว่าแค่รถเคลื่อนไปใกล้หน้าทางเข้าหอพักกลับต้องชะลอรถเมื่อเห็นบางอย่างเข้า

          “หนูนิด”

          เขาเห็นวนิดาก้าวเท้าลงมาจากรถคันหนึ่ง ก่อนเจ้าตัวจะส่งยิ้มให้คนที่อยู่ภายในรถ เขาไม่แน่ใจว่าเป็นใครกัน เพราะอยู่ห่างออกมา แต่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นก็ได้คำตอบ

          คนที่ก้าวเท้าลงมาจากรถคือเพื่อนของวนิดาที่มีผิวสีแทน ไว้ผมยาว ทั้งสองส่งยิ้มพลางพูดคุยกันอีกครู่หนึ่ง

          “นี่เหรอเหตุผลที่โกหกเรา”

          อคิราห์แทบเปล่งเสียงไม่ออกจากลำคอ นึกถึงคำพูดของวนิดาที่บอกว่าคนนี้เป็นเฟรนด์โซน ถ้าจริงคงไม่ต้องมาโกหกกัน

          วินาทีนั้นหัวใจก็มีอาการบีบตัวรุนแรงจนรู้สึกเจ็บ แล้วหันไปหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดแนบหู ขณะมองไปยังเบื้องหน้า

          เขาเห็นวนิดาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดู แต่ไม่ได้กดรับ ทำเพียงเบาเสียงลง แล้วพูดคุยกับเพื่อนคนสำคัญต่อ

          อคิราห์ปวดใจราวกับด้านในเป็นรูพรุน แล้วกดโทร.หาอีกครั้ง ในครั้งนี้วนิดายอมกดรับสาย

          “นิด” เขาส่งเสียงสั่นๆ ที่พยายามบังคับให้เป็นปกติไป

          “ว่าไงอี้” วนิดาขยับตัวออกห่างจากคนที่ขับรถมาส่งเล็กน้อย

          “ถึงบ้านคุณย่าหรือยัง” อคิราห์กลั้นใจถาม ขอแค่วนิดาไม่โกหกอีก เขาพร้อมรับฟังเหตุผล ทว่าสิ่งที่ได้กลับมานั้นตรงกันข้าม

          “เรา...ถึงแล้ว”

          “อื้อ” เขาครางรับแทบไม่มีเสียง อารมณ์ตอนนี้ยากจะอธิบายได้ว่าโกรธ สับสน หรือน้อยใจ ด้วยไม่เข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้น

          “มีอะไรหรือเปล่า” วนิดาจับน้ำเสียงที่ไม่เป็นปกติได้ จึงนึกห่วง

          “ไม่มี” อคิราห์บอกสั้นๆ แล้วกดวางสายไปทันที เพราะรู้สึกว่าลำคอปวดร้าวไปหมด หายใจไม่ออก คล้ายมวลอากาศกำลังหายไป เขาจึงขับเคลื่อนรถหนีความอึดอัดไปอย่างเร็วไว

          เป็นเวลาเดียวกับที่วนิดานั้นเหลือบสายตามองเห็นรถเข้าพอดี

          “อี้”

          ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างพร้อมรีบโทร.กลับไปหา แต่หนนี้อคิราห์ไม่ยอมรับสายบ้าง หัวใจเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจ

          ‘งานเข้าแล้วยัยนิดเอ๊ย...’