บทที่ 9 (03)

“แกชวนหนูนิดจริงปะ”

          “จริง หนูนิดไม่ว่าง ไปหาย่า” เขาตวัดตาค้อน สรุปว่าอีกฝ่ายเป็นพี่สาวของใครกันแน่ แต่ลึกๆ นั้นคือความดีใจที่ทุกคนเอ็นดูวนิดาของเขา

          “หาย่าที่ไหน ฉันเห็นหนูนิดอยู่กะหนุ่ม” อริสราส่ายหน้าใส่คำบอกนั้น

          “เจ้จำผิดคนแล้ว”

          “ไม่ผิด”

          “แต่หนูนิดบอกว่าไปหาย่าจริงๆ เจ้ตาฝาด” อคิราห์มั่นใจว่าพี่สาวมองผิดร้อยเปอร์เซ็นต์

          “ไม่”

          อริสราเถียงเสียงแข็ง เพราะเธอเห็นมากับสองตาของตัวเอง แต่ก็ถามเพื่อความมั่นใจอีกรอบ “วันนี้หนูนิดใส่เสื้อน้ำตาล กระโปรงสีขาวใช่ไหม”

          “อื้อ”

          อคิราห์ชะงักไป เพราะวันนี้วนิดาใส่ชุดตามที่พี่สาวเอ่ยบอก

          “เห็นไหม ฉันเห็นหนูนิดจริงๆ” อริสรามั่นใจมากขึ้นหลังได้คำตอบจากน้อง

          “ว่าแต่หนุ่มที่ว่าหน้าตาเป็นไง” อมิตาถามเร็วไวด้วยความอยากรู้

          “ผมยาว ผิวแทน หล่อดี” อริสราขยายความเพิ่ม ส่งผลให้อคิราห์ขบปากขณะครุ่นคิด แล้วหยิบสมาร์ตโฟนออกมากดดูข้อความ

          “อี้ว่าคนที่เจ้เห็นคงคล้ายหนูนิดแน่เลย อาจจะแต่งตัวคล้ายๆ กันด้วย เพราะหนูนิดส่งข้อความมาบอกอี้ว่าถึงบ้านย่าแล้ว นี่ไง”

          NID : นิดถึงบ้านย่าแล้วนะ

          อคิราห์นำข้อความมาโชว์ให้พวกพี่สาวได้เห็น

          “ฉันตาฝาดไปจริงๆ หรือนี่”

          “ใช่น่ะสิเจ้ หนูนิดไม่เคยโกหกอี้ พวกเจ้ก็น่าจะรู้จักนิสัยของหนูนิด” อคิราห์ให้คำตอบอย่างมั่นใจและเชื่อมั่นในตัววนิดา

          อริสราพยักหน้าว่าตามน้อง

          “งั้นไปเล่นโยคะกัน แล้วจะได้มากินขนมกัน มีฝากไปให้หนูนิดด้วย” จากนั้นทั้งสี่พี่น้องก็พากันไปประจำที่บนเสื่อโยคะของตัวเอง พลางพูดคุยกันถึงเรื่องร้านดอกไม้ของอริสราที่จะเปิดในไม่ช้านี้       

          ในเช้าวันใหม่ อคิราห์เดินทางไปถึงบริษัทในช่วงเวลาประมาณแปดโมง ก่อนจะไปหยุดเท้าหน้าโต๊ะทำงานของวนิดา แต่ในวันนี้เขากลับไม่ได้รอยยิ้มน่าหยิก เพราะเจ้าตัวมัวแต่ก้มหน้าก้มตาพิมพ์แชทไม่หยุด จนต้องยกมือขึ้นเท้าเอวเตรียมวีน

          “อี้...มาตั้งแต่เมื่อไร”

          วนิดาเงยหน้าขึ้นมาได้จังหวะพอดี รอดหวุดหวิดไปนิดเดียวที่อาจจะถูกวีน

          “เมื่อกี้มัวแต่แชตไม่สนใจเราเลย” อคิราห์ทำเป็นหน้าบูดใส่ สงสัยว่าวนิดามีธุระปะปังกับใครแต่เช้ากัน อีกทั้งเจ้าตัวยังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วย

          “ขอโทษอี้ อี้เข้าไปในห้องก่อนนะ เดี๋ยวนิดเอาตารางงานวันนี้เข้าไปให้”

          “ย่ะ”

          อคิราห์ส่งตาค้อนไปหนึ่งหนหลังรู้สึกเหมือนถูกไล่ ก่อนเดินสะบัดก้นเข้าไปในห้องทำงาน ไม่ถึงห้านาทีก็เห็นหญิงสาวเดินไวๆ เข้ามาหาพร้อมกับแฟ้มเอกสารและไอแพด

          “วันนี้อี้มีคุยกับทีมออกแบบตอนสิบโมงเช้า แล้วก็มีออกไปพบลูกค้าตอนบ่ายสองโมงที่สยาม”

          “เค ว่าแต่ไปนอนบ้านคุณย่ามาเป็นไงบ้าง”

          “ดีสิ นอนหลับเต็มอิ่มเหมือนเดิมนั่นแหละ” วนิดาตอบด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปมองสมาร์ตโฟนของตัวเองที่ส่งเสียงดังขึ้น

          ‘ไลน์’

          “โทษทีเราลืมปิดเสียง”

          วนิดาก้มศีรษะลงขอโทษ ด้านอคิราห์เองก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่นึกสงสัยไปทั้งใจ ทว่าไม่ได้ถามอะไรออกไป เลือกจะโฟกัสกับเอกสารที่เขาต้องอ่าน

          ส่วนวนิดาถอยออกมาประจำตำแหน่ง มือกดปิดเสียงการแจ้งเตือนหลังพิมพ์ข้อความไปหาคนสำคัญ

          เวลาประมาณบ่ายโมงสิบห้านาทีทั้งสองก็เดินไปขึ้นรถเพื่อตรงไปยังสถานที่นัดหมายกับตัวแทนจำหน่ายลิปสติก                

          “หนูนิด” อคิราห์ส่งเสียงเรียกวนิดาที่กำลังนั่งอมยิ้มแบบไร้สาเหตุ

          “ว่าไงอี้” วนิดาพลิกตัวไปมอง แล้วเลิกคิ้วรอฟังคำพูด

          “เสร็จจากนี้ไปดูหนังกันต่อปะ เราอยากดู” มีหนังใหม่เรื่องหนึ่งเพิ่งเข้ามาน่าดูมาก เขาจึงอยากชวนวนิดาไปดูด้วยกัน

          “เอาไว้วันอื่นได้ไหม วันนี้นิดก็ว่าจะกลับไปนอนบ้านย่า” วนิดาปฏิเสธ เพราะวันนี้เธอมีนัดหมายแล้ว

          “อีกแล้วเหรอ มีอะไรหรือเปล่าหนูนิด” อคิราห์หันไปสบตาพร้อมนึกห่วงขึ้นมา

          “ไม่มี นิดแค่คิดถึงย่าเฉยๆ ไว้วันอื่นนะ”