บทที่ 10

บทที่ 10

          วนิดามีอาการกระสับกระส่ายเมื่อโทร.ไปหาอคิราห์เป็นครั้งที่สิบสามแล้ว แต่เจ้าตัวไม่ยอมรับสายเลย ขณะนี้เธอกำลังอยู่บนรถแท็กซี่มิเตอร์ มุ่งตรงไปยังคอนโดมิเนียมของอคิราห์

          เมื่อถึงที่หมายสองเท้าก็รีบจ้ำตรงไปยังล็อบบีอาคารเอ สายตากวาดมองหาอคิราห์เผื่อเจ้าตัวจะนั่งอยู่ เมื่อไม่พบจึงเปลี่ยนเป้าหมายเป็นเจ้าหน้าที่ดูแลอาคารแทน ฝ่ายนั้นเมื่อเห็นเธอก็ส่งเสียงทักทาย

          “สวัสดีค่ะคุณนิด”

          “นิดมาหาอี้ อี้กลับเข้ามาหรือยังคะ”

          “คุณอี้ยังไม่กลับเข้ามาเลยค่ะ”

          “หรือคะ... งั้นนิดขอนั่งรอนะคะ”

          คำตอบที่ได้ทำให้วนิดายิ่งกังวล ทว่าคงทำได้เพียงแค่รอ ก่อนหน้านี้ไลน์ไปหาพวกพี่สาวของอคิราห์แล้ว แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้ไปหา ระหว่างนี้เธอก็ส่งข้อความผ่านไลน์ไปเพิ่ม

          NID : รับโทรศัพท์นิดหน่อยอี้

          NID : นิดอธิบายได้

          ทว่าอคิราห์ไม่แม้แต่จะอ่านข้อความกัน โทร.ไปก็ไม่รับเหมือนเดิม วนิดาจึงติดต่อไปหาธนัชชา

          “ว่าไงยัยหนูนิด” เสียงแหลมๆ ส่งผ่านโทรศัพท์มา

          “อี้ได้ไปหานัทไหม” เธอรีบถามไปอย่างรีบร้อน

          “นังอี้เหรอ ไม่นะ มีอะไรหรือเปล่า” ธนัชชาจับน้ำเสียงผิดปกติได้

          “มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ ถ้าอี้โทร.หานัท บอกนิดด้วยนะ”

          “ได้ๆ”

          วนิดากดวางสายหลังได้คำตอบรับ ใจแป้วลงกว่าเดิมเมื่อไม่พบอคิราห์เสียที เธอนั่งขบปากครุ่นคิดอยู่อีกพักใหญ่ก่อนจะตัดสินใจไปร้านเหล้าร้านประจำสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ทว่าก็ต้องผิดหวังอีกครั้ง

          “ที่นี่ก็ไม่มี”

          เป็นเวลาเกือบสามชั่วโมงแล้วที่หญิงสาวตามหาอคิราห์ไม่เจอ       

          NID : นิดรออยู่ที่คอนโดฯ นะอี้

          สิ่งที่เธอทำได้ตอนนี้ไม่พ้นการกลับไปรออคิราห์ที่คอนโดมิเนียมของเจ้าตัว หลังพิมพ์ข้อความเสร็จก็ตรงดิ่งกลับไป ทว่านั่งรถไปถึงแค่ครึ่งทางเท่านั้น สมาร์ตโฟนในมือก็ส่งเสียง

          วนิดารีบหยิบมาดูหวังว่าจะเป็นคนที่ตามหา แต่เป็นธนัชชา

          “ยัยหนูนิดอยู่ไหน” ปลายสายร้องถามเสียงร้อนรน ก่อนจะหันไปดุใครบางคน “อยู่นิ่งๆ เลิกกินได้แล้ว”

          “นิดกำลังจะไปรออี้ที่คอนโดฯ” วนิดาตอบกลับ ขณะที่หูได้ยินเสียงบางอย่างแว่วเข้ามา

          ‘วนิดาใจร้าย’

          “ไม่ต้องไป รีบมาร้านลุงเบิ้ม ฉันต้องการกำลังเสริมด่วน นังอี้อยู่ที่นี่”

          “นิดจะรีบไป”

          “เร็วๆ เลย มันเพ้ออะไรของมันก็ไม่รู้”

          วนิดาได้ยินอย่างนั้นก็รีบเอ่ยบอกให้โชเฟอร์แท็กซี่เปลี่ยนทิศทาง เสียงที่แว่วเข้ามาไม่พ้นเสียงของอคิราห์ที่กำลังเมาน่าดู

          ใช้เวลาไม่นานก็ถึงร้านยาดองของลุงเบิ้ม ซึ่งอยู่ใกล้กับร้านเหล้าร้านประจำ ไม่นึกเลยว่าอคิราห์จะไปที่นั่น

          “เรามาแล้ว” หญิงสาวรีบปรี่เข้าไปหา

          “ยัยนิดทะเลาะอะไรกัน ทำไมทำให้มันเมาเรื้อนได้ถึงขนาดนี้” ธนัชชาส่งเสียงถามทันที พลางยกมือขึ้นเท้าเอวอย่างต้องการคำตอบ แล้วปรายตามองเพื่อนที่สภาพนั้นดูไม่ได้ ทั่วทั้งตัวมีแต่กลิ่นยาดอง

          “มีเรื่องไม่เข้าใจกันนิดหน่อยน่ะ” วนิดาว่าแล้วไปทิ้งตัวลงนั่งข้างอคิราห์ที่ในมือถือแก้วยาดองอยู่

          “ไม่นิดหน่อยแล้วมั้ง”

          ธนัชชาว่าคงไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เพราะปกติคู่นี้ไม่ค่อยงอนหรือโกรธกันสักเท่าไร ต่างฝ่ายต่างเข้าใจกันและยอมกันมาเสมอ แต่ถึงขั้นทำให้อคิราห์เมาแอ๋แบบนี้ได้แสดงว่าเรื่องใหญ่ชัวร์

          วนิดายิ้มแห้งๆ ไม่รู้จะเริ่มต้นอธิบายอย่างไรดี

          “ง้อมันเถอะ” ธนัชชาบอก ไว้อธิบายกับเธอหลังจากนี้ก็ยังทัน ตอนนี้ควรง้อคนเมาที่บ่นอยู่ในลำคอไม่หยุด ฟังรู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง

          “อี้” วนิดาส่งเสียงเรียกคนเมา ยื่นมือไปแตะที่หลังมือ “พอแล้วอี้ เลิกกินเถอะ”

          “นิด...นิดเหรอ” อคิราห์เอียงคอแล้วขมวดคิ้ว ไม่แน่ใจว่าเสียงที่ได้ยินเป็นเสียงคนที่โกหกกันหรือเปล่า

          “อื้อ นิดเอง” วนิดาให้คำตอบ เพียงเท่านั้นมือหนาก็ปัดมือเธอทิ้ง

          “ไม่เอา...ไม่คุย ลุงเบิ้มเอายาดองมาให้อี้อีก”