ตอนที่ 4 ศึกสามีภรรยา 2

ทว่าในสติที่เริ่มพร่าเลือนอีกครา นางคล้ายได้ยินว่าอะไรนะ เฟิงอี้จะมอบบุตรให้กระนั้นหรือ?

ดังนั้น พอริมฝีปากได้รับอิสระ ขณะที่เฟิงอี้กำลังเคลื่อนใบหน้าลงต่ำ นางจึงกัดฟันสะกดกลั้นความเสียวสยิว เค้นวาจาทีละคำ

“ข...ข้า อื้อ...ย...ยังไม่อยากมีลูก”

ตราบใดที่สามียังไม่ได้ความ เขาย่อมไม่คู่ควรเป็นบิดา เด็กน้อยที่ต้องเกิดมาจะได้ไม่น้อยเนื้อต่ำใจที่มีบิดาทำตัวไร้ค่าน่าอับอาย นางอาจชอบเขาอย่างไร้เหตุผลแต่คนเป็นบุตรธิดาจะยัดเยียดความรักเชิดชูโดยปราศจากเหตุผลน่าเชื่อถือไม่ได้

ความคิดของภรรยา เฟิงอี้มีหรือไม่ล่วงรู้เท่าทัน             แน่นอนว่าเขาเองก็รู้ตัวว่าตนเองเป็นบุรุษเช่นใด เขากับนางต่อกรกันตั้งแต่เด็กมีหรือไม่กระจ่างแจ้งถึงจิตใจอันซับซ้อนนั่น

ชายหนุ่มเงยหน้าจากยอดถันสีชมพูชูชัน เอ่ยเสียงต่ำ “เรื่องนี้เจ้าชนะข้าไม่ได้หรอก” กล่าวจบก็ก้มหน้าจัดการกับเนินอกอิ่มนุ่มที่แสนนุ่มหวานต่อ ยกเอวสอบขึ้นสุดกดลงสุด ขยับลึกล้ำจนไม่อาจมีสิ่งใดมาหยุดจังหวะวาบหวามชนิดนี้ได้

มาดูกันว่าน้ำพิสุทธิ์ของข้ากับยาห้ามครรภ์ของเจ้า ใครจะแน่กว่ากัน

หากมีบุตรถือกำเนิดเกิดมา เขานี่แหละจะเป็นบิดาที่ดี                เป็นผู้นำสูงสุดของบ้าน ส่วนนางผู้เป็นภรรยาย่อมต้องหันเหความสนใจใช้เวลาทั้งหมดไปกับการเคี่ยวเข็ญสอนสั่งบุตรธิดา หาใช่เขาไม่

หลังจากวันที่ตั้งปณิธาน สามีจึงเปิดศึกกับภรรยาอย่างดุเดือดเลือดพล่านมากกว่าเดิม

ฤดูหนาวที่อากาศเย็นเยียบ แต่เตียงตั่งในห้องหับกลับอุ่นชื้นร้อนระอุแทบมอดไหม้

เสียงครางเบาๆ ปนเสียงหอบหนักๆ ดังอยู่เป็นนาน ไม่เว้นสักราตรี

มีเพียงแค่ช่วงระดูของลู่เหมยมาเยือนเดือนละครา             นางถึงได้สงบศึกจากสามีผู้หื่นกระหาย ได้พักร่างกายบ้าง

และเมื่อภรรยามีระดูมาตามปกติในรอบเดือน                สามีอย่างเฟิงอี้ก็ให้รู้สึกพ่ายแพ้ยิ่งนัก

“ข้าขอพักผ่อนร่างกายด้วยแล้วกัน”

ได้ยินดังนั้นลู่เหมยก็กระหยิ่มยิ้มย่อง

น้ำแกงห้ามครรภ์ของนางแม้เบาบางแต่ได้ผลชะงัด ทำใครบางคนเริ่มท้อแล้วกระมัง

“ดีมากเจ้าค่ะ ท่านพี่ไม่ควรหักโหมเกินไป”

ทว่าไม่นานกลับเห็นเฟิงอี้หิ้วตะพาบ[1]เข้าเรือนมา                สั่งคนนำไปตุ๋นทำน้ำแกงหม้อใหญ่

“...”

ศึกสามีภรรยา ช่างยาวนานเกินห้ามใจ

แม้แต่งงานออกเรือนมาแล้วแต่ลู่เหมยก็ยังกลับไปช่วยงานบิดาที่โรงหมอเป็นครั้งคราว

ครอบครัวสกุลลู่ ภรรยาของลู่ฉือนามเจียอีทำได้เพียงช่วยหยิบจับงานหน้าร้านเล็กน้อยและช่วยคิดบัญชี ในขณะที่ลู่เมิ่งบุตรสาวคนโตอาศัยศึกษาหาความรู้จึงพอรู้วิธีรักษาคนบ้าง เห็นจะมีเพียงลู่เหมยที่ได้รับพรสวรรค์เรื่องยา ท่านหมอลู่ฉือจึงมีลูกมือที่ชำนาญสมุนไพรไว้วางใจได้คือนาง

เพียงแต่ด้วยเรื่องที่ลู่เหมยยุยงพี่สาวให้หนีตามบุรุษไป ทำให้ลู่ฉือไม่พอใจในตัวลู่เหมยเท่าใดนัก

ยิ่งได้รู้ว่าลู่เหมยทำลงไปเพราะอยากครอบครองเฟิงอี้แทนที่พี่สาวก็ยิ่งขัดเคือง

ท้ายที่สุดอาการมึนตึงนั้นก็สิ้นสุดลงเมื่อเขาได้รับจดหมายจากบุตรสาวคนโต ความว่านางได้แต่งเข้าจวนของคุณชายเมืองฮุ่ยโจวผู้นั้นอย่างราบรื่น อย่ากังวลอันใดอีก             นั่นจึงส่งผลให้ปัญหาบิดาบุตรสาวคนเล็กหมดสิ้นไป

วันนี้หลังจากปรนนิบัติแม่สามีเรียบร้อย ลู่ฉือก็ส่งคนมาแจ้งให้ลู่เหมยไปช่วยปรุงยาตำรับใหม่ที่คิดค้นเพื่อใช้รักษาคนผู้หนึ่งที่เพิ่งรับเข้ามา อาจต้องค้างแรมสักหนึ่งเดือน

ลู่เหมยที่กลายเป็นคนของสกุลเฟิงแล้วย่อมมิอาจตัดสินใจเองได้ นางจึงรอให้แม่สามีพยักหน้าอนุญาตก่อน

“ไปเถิด อาหารสามมื้อแม่ดูแลตัวเองได้ ส่วนอี้เอ๋อร์ก็ให้หากินเองนั่นล่ะ เจ้าไม่จำเป็นต้องเหน็ดเหนื่อยปานนี้”

แท้จริงตั้งแต่ลู่เหมยแต่งงานเข้ามา จางซื่อติดรสมือลูกสะใภ้มาก หากไม่ได้กินอาหารฝีมือนางย่อมนอนไม่หลับ

ยามนี้ เพื่อไม่เป็นการจำกัดสะใภ้มากเกินไป...

แม่สามีช่างดีต่อนางเหลือเกิน แล้วลู่เหมยจะไม่อยากปรนนิบัติพัดวีได้อย่างไร

“ท่านพี่เล่าเจ้าคะ ข้าต้องรอแจ้งเขาหรือไม่”

เฟิงอี้หนีไปเที่ยวเตร่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่างอีกแล้ว  ลู่เหมยตามไปดูจึงรู้ว่าเขาอยู่กับสหายที่เรือนเร้นจันทร์

ที่นั่นไม่มีสิ่งใดน่ากังวลหรือเป็นห่วงจึงมิได้ตามกลับ เพราะถึงเวลาพลบค่ำ สามีตัวดีผู้นี้จะกลับมาทันที

[1] “ตะพาบ” เป็นหนึ่งในอาหารยอดฮิตบนโต๊ะอาหารจีน เนื่องจากชาวจีนมีความเชื่อว่า เมื่อนำเนื้อและกระดองมาต้มเป็นซุปแล้ว จะมีสรรพคุณเป็นยาบำรุงกำลังและสมรรถภาพทางเพศได้