ตอนที่ 5 แม้มิกลมเกลียว แต่หนึ่งเดียวคือเจ้า 1

มาถึงก็ปีนเตียงเปิดศึกกับนางอย่างเร่าร้อนทั้งคืน  งัดสารพัดลีลาออกมาเพื่อปล่อยเด็กเข้าท้องนางนั่นแล

“เดี๋ยวแม่บอกอี้เอ๋อร์เอง”

“เช่นนั้นเสร็จเรื่องแล้ว ข้าจะรีบกลับเจ้าค่ะท่านแม่”

“อืม...”

ลู่เหมยกำชับสาวใช้เกี่ยวกับงานในเรือนอีกเล็กน้อยก็ออกเดินทางกลับบ้านเดิมทันที มีสาวใช้ติดตามแค่หนึ่งคน  เพราะสองครอบครัวเฟิงลู่อยู่เมืองเดียวกัน ห่างแค่ทิศเหนือทิศใต้เท่านั้น

เรือนเร้นจันทร์เป็นสถานที่สำหรับนัดพบสหายมาร่ำสุรายิงนกตกปลาของเฟิงอี้

เป็นเรือนที่ตั้งอยู่ในทำเลที่ดีที่สุดของเมืองเยี่ยโจว  มีอาณาเขตพอเหมาะไม่กว้างเกินไปไม่คับแคบเกินไป ด้านหน้าหันเข้าตัวตลาดที่ผู้คนเดินขวักไขว่ สาวงามมากมีที่เดินดาดเดื่อนบนถนนหนทางพวกบุรุษก็สามารถมองลงมาเพื่อยลโฉมของพวกนางได้จากชั้นสอง

ส่วนด้านหลังหันออกไปทางลำธารสีเขียวมรกต กลางวันเห็นพระอาทิตย์ทรงกลด ยามเย็นเห็นพระอาทิตย์อัสดง มีน้ำตกอยู่ไกลๆ เหมาะแก่การพักผ่อนหย่อนใจสำหรับคู่รักและสร้างความสำราญสำหรับบุรุษอย่างที่สุด

เดิมทีเฟิงอี้ไม่นิยมพาสาวงามเข้ามา วันนี้กลับมีสตรีมาร่วมวงด้วยกันถึงสี่นาง แต่ละนางงดงามหยาดเยิ้มไร้ที่ติ

สาเหตุเพราะมีคนหนึ่งที่อู๋หยุนรู้สึกพึงใจ

ดังนั้นการชักชวนนางในดวงใจมาเที่ยวเล่นย่อมต้องมีสหายของนางติดตามมาเป็นธรรมดา

และหนึ่งในนั้นยังมีแม่นางที่ชมชอบเฟิงอี้มานาน นางมีนามว่าจินเยว่

โฉมสะคราญผู้มีผิวขาวดุจหยกมันแพะยากพบเห็น   ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดน่ากดจูบมากกว่าที่ควรจะเป็น ทรวงทรงองเอวระเหิดระหงปานนั้น งดงามเย้ายวนที่สุด              มีเสน่ห์ดึงดูดที่สุดเท่าที่บุรุษเคยพบเจอ

“เฟิงอี้ ข้าให้ท่าน” จินเยว่ยื่นผ้าปักฝากรักให้เขา

สีหน้าเฟิงอี้สงบเยือกเย็น ร่างสูงของเขาเหยียดยาวอยู่อย่างสง่างามบนตั่งสำหรับนั่งตกปลา ชายหนุ่มนั่งนิ่งปรายตามองที่ผ้าผืนนั้น มองเลยไปถึง เรียวนิ้วดุจลำเทียน ฝ่ามือขาวผ่อง ข้อมืออ้อนแอ้นอรชร เรียวแขนนวลเสลา

แววตาคมกริบแต่ลึกล้ำค่อยๆ ละเลียดเชยชมด้วยการมองผิวเนื้อนุ่มนิ่มน่าสัมผัสของนาง ซึ่งค่อยๆ เผยออกจากแขนเสื้ออย่างยั่วยวนชวนรัญจวนใจทีละน้อย                ทว่ากลิ่นกายหอมหวานแฝงความร้อนแรงกลับคลุ้งกระจาย ไม่ว่าชายใดเป็นต้องตื่นตัวเกินควบคุมยากยั้งใจ

จินเยว่ทำทีเอียงอายแต่คล้ายยัดเยียดอยู่ในที

“ข้าปักเองกับมือเจ้าค่ะ ฝึกฝนจนฝีมือนับว่าดีมาก เพื่อท่าน...”

ทั้งแคว้นต้าเทียนแห่งนี้บุรุษเป็นใหญ่ มีฐานะสูงส่ง ส่วนสตรีมีฐานะต่ำต้อย ครอบครัวใดได้ลูกชายราวกับได้สมบัติล้ำค่า ที่เมืองเล็กๆ แต่รุ่งเรืองอย่างเยี่ยโจวก็เช่นกัน ขุนนางฝ่ายพลเรือนหรือทหารทุกคนล้วนเป็นบุรุษทั้งหมด สตรีไม่อาจเป็นขุนนางและไม่มีสิทธิ์ศึกษาร่ำเรียนเขียนอ่าน

ดังนั้น สตรีไร้ความสามารถนับว่าดี ต่อให้คิดเรียนก็น้อยนักจะมีวาสนา มิสู้คิดหาวิธีแต่งงานกับบุรุษร่ำรวยดีกว่า ต่อให้เขามีภรรยาอยู่แล้วก็ตามย่อมไม่ใช่ปัญหา เพราะที่นี่ บุรุษมีสตรีข้างกายกี่คนก็ได้

เฟิงอี้แม้ไม่ใช่คุณชายสูงศักดิ์ตระกูลขุนนางใหญ่ที่เรืองอำนาจแบบบุรุษเมืองหลวงแต่กลับร่ำรวยมาก ประเมินจากฐานะแล้ว ย่อมเลี้ยงดูหญิงในเรือนอย่างดีไร้ที่ติ

ความรู้สึกแย่งชิงเป็นสิ่งที่จินเยว่ชื่นชอบ นางยังคิดว่าหากแย่งชิงความโปรดปรานมาไว้ในกำมือได้ฝ่ายเดียวแล้วขับไล่ภรรยาเก่าออกไปซะ นางที่ขึ้นเป็นภรรยาคนใหม่ เงินทองของสามีจะไปไหนเสีย

จินเยว่แย้มยิ้มรุกเร้ายามทอดเสียงอ่อนหวาน จงใจใส่จริตยั่วยวนชวนรุ่มร้อนอย่างแนบเนียนต่อเนื่อง

“ข้าขอนั่งดูท่านตกปลาใกล้ๆ นะเจ้าคะ”

แม้เขาไม่รับผ้าก็ไม่เป็นไร อยู่ใกล้ชิดเข้าไว้ย่อมดี             ดูอย่างลู่เหมยเถิด เพราะตามติดเฟิงอี้มิใช่หรือไรถึงได้แต่งงาน

บุรุษต่อให้หยาบกระด้างปานใดย่อมใจอ่อนต่อสตรีช่างตื้ออยู่ดี ทว่าจินเยว่เหมือนจะประเมินเฟิงอี้ผิดไปมากโข

เพราะนางยังไม่ทันนั่ง บั้นท้ายยังไม่ทันแตะพื้นไม้ เฟิงอี้พลันสะบัดมือไปทางนางอย่างหยาบคาย

ร่างระหงถึงขั้นพลัดตกน้ำดังตู้ม “กรี๊ด...”

ม่านน้ำแตกกระจาย เหล่าสหายเบิกตาโพลง

“อาอี้ เจ้าทำอะไร?” โม่โฉวตกใจจนโยนคันเบ็ดทิ้ง เสียดายปลาตัวใหญ่เสียจริง หลุดหายไปเลย

เหวินป๋อมีสติมากกว่าจึงรีบลงไปช่วยจินเยว่ขึ้นมา

เหล่าสตรีที่ขวัญกล้าหัวเราะร่ากับเหล่าบุรุษเมื่อครู่ต่างพากันเงียบกริบพริบตา นึกหวาดหวั่นทันใด

ตงหมิงหันมากระซิบถามเฟิงอี้ “เจ้าตีนางทำไมรึ?”