ตอนที่ 4 ศึกสามีภรรยา 1

บนที่นอนยับย่น ตำแหน่งหมอนผ้าห่มเละเทะ เสื้อผ้ากระจัดกระจายเต็มฟูก ลู่เหมยส่ายหน้าน้ำตาคลอ เรือนผมนุ่มสลวยแผ่สยาย นางเสียวสะท้านจนสติพร่าเลือน เห็นเพียงไหล่กว้างกับกล้ามเนื้อแผงอกกำยำขยับขึ้นขยับลง

“ไม่รู้ อาอี้ ข้าไม่รู้ทั้งสิ้น”

ใบหน้าคมคายซุกไซ้ไปทั่วลำคองามระหง ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดอยู่ข้างหู เฟิงอี้หัวเราะเสียงทุ้มทรงเสน่ห์   

“ข้าจะสอนเจ้าเอง”

“อ๊ะ! อื้อ...”

***************************************************

หลังจากถูกเคี่ยวกรำเกือบทั้งคืนจนแทบสลบไสล                 ลู่เหมยก็หลับลึกคล้ายสิ้นสติไปในอ้อมอกแข็งแรง

ฝ่ายเฟิงอี้ที่นอนแผ่ตัวเปลือยปล่อยกายเป็นหมอนให้ใครบางคนหนุนนอนจะได้หลับสบาย

เนิ่นนานแล้วก็เพียงลอบถอนหายใจเอือมระอา   

หากลู่เหมยตื่นขึ้นมาก็คงกลายร่างเป็นนางมารอีก ปล่อยให้หลับไปเช่นนี้แหละจึงจะดี

จู่ๆ ภาพในห้วงฝันก็ผุดวาบ เฟิงอี้ยังจดจำฝันนั้นได้ ในห้วงฝัน ปรากฏภาพตนเองถูกเหยียบอยู่ใต้ร่างสตรีผู้หนึ่ง เมื่อเงยหน้าขึ้นมองจึงเห็นแม่นางน้อยรูปร่างอ้อนแอ้น                 แต่ดวงตากลับคมกริบฉายแววเฉลียวฉลาด วาจาแหลมคมยิ่งกว่าหอกดาบกำลังกำราบเขาไว้ได้ชะงัดด้วยคำสั่งสอน

และใช่! นางในฝันคือลู่เหมย

นางตามติดเขาทุกฝีก้าวกระทั่งในฝัน

นึกถึงตนเองที่น่าเกรงขามปานนี้ แต่ต้องกลายเป็นลูกศิษย์ของภรรยา ต้องยอมให้นางสั่งสอนเขียนอ่านเหมือนเด็กน้อยตัวเล็กๆ ก็ให้รู้สึกชิงชังทบทวี

ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มเริ่มเคร่งเครียดหนักกว่าเก่า

เฟิงอี้นอนขบคิดสารพัดวิธีให้ตนเองได้รับอิสระ  ปลดแอกจากภรรยาผู้ทำตัวเหมือนมารดาคนที่สองของตน  

เพื่อทำให้พ้นจากอำนาจการกดขี่จากสตรีผู้ร้ายกาจ ชายหนุ่มอดทนนอนนิ่งๆ จนแขนข้างหนึ่งปวดร้าวไปหมด ตาคมเหลือบมองที่แขนข้างนั้น เห็นนางยังหลับอยู่ก็เบาใจ อย่างน้อยนางก็มิได้ลุกขึ้นมาไล่ตีเขาเหมือนในความฝัน

เฟิงอี้นอนครุ่นคิดต่อไป ควรทำอย่างไรลู่เหมยจึงจะหันเหความสนใจที่ตนทั้งหมดไปที่คนอื่น ทำอย่างไรนางถึงจะสนใจอย่างอื่นมากกว่าเขา

คิดไปคิดมา ท้ายที่สุดก็คิดได้วิธีหนึ่ง  

นั่นก็คือยัดเด็กสักคนใส่ท้องนางซะ!

มุมปากบุรุษค่อยๆ ยกโค้ง เกิดเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาลุ่มลึกทอประกายร้ายกาจ

พอนางท้องก็จะไม่กล้าโวยวาย ไม่กล้าขยับเขยื้อนตามก่อกวนเขา เท่านี้เขาก็จะเป็นอิสระ!

แผนการเริ่มต้น ฝ่ามือร้อนผ่าวเริ่มซุกซนเอาแต่ใจ ลูบไล้ไปมาบนหน้าท้องแบนราบอย่างหมายมาด

“เหมยเอ๋อร์...”

ชายหนุ่มพ่นลมหายใจกรุ่นร้อนใส่ริมหูขาวอมชมพู ปลุกเจ้าของร่างงามให้ตื่นลืมตาด้วยเรียวนิ้วรุกล้ำ

ครั้นลู่เหมยค่อยๆ สะลึมสะลือตื่นขึ้นมาทว่าเปลือกตาเพียงเปิดปรือยังไม่ทันคืนสติดีก็รู้สึกเพียงแผ่นฟ้าที่พลิกตลบ เรียวขาถูกยกขึ้นพาดบ่ากว้าง

“อ๊ะ! อาอี้...”

“ขึ้นมาร่วมรักกัน ข้าจะมอบของขวัญล้ำค่าให้เจ้า”

เฟิงอี้กระซิบกระซาบเสียงทุ้มพร่าขณะฝ่ามือไล้วนตรงหน้าท้องเรียบเนียน

นิ้วแกร่งขยับเชื่องช้า ทว่าสลับหนักเบาแบบเน้นๆ

“เอากี่คนดี”

เรียวนิ้วกล้ำกลายคล้ายปูไต่ลงไปที่กลีบบุปผาชุ่มฉ่ำ    แหย่เข้าสุดแล้วดึงออกซ้ำๆ เน้นย้ำที่ยอดเนื้อคลึงวนหนักๆ จนได้ยินเสียงชื้นแฉะอันน่าอาย   

ไม่นาน ลู่เหมยก็เริ่มบิดตัวอย่างเสียวซ่าน แต่ปากยังร้องห้าม “ไม่เอา พอแล้ว อย่าเข้ามา หยุดนะ”

เฟิงอี้ไหนเลยจะฟังคำนาง นิ้วกลางยังคงขยับลึกล้ำใส่ช่องทางคับแคบที่ยามนี้อุ่นชื้นรัดรึง “เจ้าร้อนเร็วปานนี้ อย่าเข้าหรืออย่าหยุดกันแน่”

พูดจบก็จับขานางที่พาดบ่าลงประคองด้วยแขนกำยำ ส่งสะโพกเข้ากลางหว่างขา ค่อยๆ สอดใส่ตัวตนแข็งขึงเข้ามา พลางก้มหน้าลงกดจูบกลีบปากที่บังอาจสั่งการให้เขาหยุด

“อื้อ...”

ลู่เหมยพูดสิ่งใดไม่ออก ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจถี่รัว รู้สึกถึงส่วนกลางกายที่เสียวซ่านกะทันหัน ยามชายเหนือร่างขยับเข้าขยับออกเนิบนาบ เอวคอดก็เริ่มขยับตาม

“อ่ะ อาอี้”

บุรุษก้มหน้าขบเม้มซอกคอหอม “หืม...”

ลู่เหมยเบี่ยงหน้าเม้มปากแน่นอย่างต้องการต่อต้าน กระทั่งอีกฝ่ายเคลื่อนไหวเร็วขึ้นดังใจ นางก็ไม่รับรู้สิ่งใดอีก เพียงแหงนหน้าพริ้มตาครวญครางเสียงหวิว