บทที่ 2

มุมมองของอบิเกล

เสียงเคาะประตูห้องน้ำดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เร่งเร้ากว่าเดิม ฉันรีบหยิบผ้าขนหนูเนื้อนุ่มจากตู้มาพันตัว ก่อนจะเปิดประตูออกไปและพบช่างแต่งหน้าคนหนึ่งยืนรออยู่ สีหน้าของเขาแสดงความร้อนใจอย่างชัดเจน

เมื่อเห็นว่าฉันอาบน้ำเสร็จแล้ว เขาก็รีบพาฉันออกไปเพื่อเริ่มการแปลงโฉม

หนึ่งชั่วโมงต่อมาผ่านไปอย่างวุ่นวาย เหล่าสไตลิสต์รุมล้อมฉัน คนหนึ่งบรรจงจัดแต่งทรงผมอย่างพิถีพิถัน ส่วนอีกคนแต่งหน้าให้อย่างคล่องแคล่ว

พระเจ้า นี่สินะชีวิตของคนรวย เคล็ดลับของพวกเขาก็คือมีทีมงานทั้งทีมคอยจัดการทุกอย่างเพื่อให้ดูไร้ที่ติ

“เรียบร้อย! ชุดนี้เหมือนตัดมาเพื่อคุณเลย พอดีตัวเป๊ะ ไม่ต้องแก้ตรงไหนเลยครับ” สไตลิสต์คนหนึ่งอุทาน ขณะที่ฉันถูกหมุนตัวให้หันไปทางกระจกเต็มตัว

ฉันจ้องเงาสะท้อนในกระจก แทบจำผู้หญิงที่กำลังมองกลับมาไม่ได้ เธอดู...แพงเหลือเกิน

“นั่นฉันจริง ๆ เหรอ” ฉันกระซิบออกมาโดยไม่ทันคิด

เขายิ้มอย่างอบอุ่น “แน่นอนครับ”

ทันใดนั้น มาดามอามาราก็เดินเข้ามาในห้องด้วยชุดสำหรับงานเลี้ยงที่งดงามโดดเด่น พอสายตาเธอหยุดอยู่ที่ฉัน รอยยิ้มก็กว้างขึ้นทันทีพร้อมกับปรบมืออย่างพอใจ

“สมบูรณ์แบบ! สมบูรณ์แบบจริง ๆ! พวกเธอทุกคนจะได้โบนัสสำหรับผลงานยอดเยี่ยมครั้งนี้!”

เธอเดินมาหยุดข้างฉันด้วยท่าทีอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด “ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอคือตัวเลือกที่เหมาะสมที่จะมาเป็นเจ้าสาวแทนให้หลานชายฉัน เธอช่วยครอบครัวของฉันให้รอดพ้นจากเรื่องอื้อฉาวอันน่าอับอาย อบิเกล ฉันถือว่าฉันติดหนี้บุญคุณเธอ”

เธอโบกมือไล่เหล่าสไตลิสต์ออกไป ปล่อยให้เราอยู่กันตามลำพัง ความโกรธเกรี้ยวน่ากลัวที่ฉันเห็นในตอนแรกหายไปจนหมด ถูกแทนที่ด้วยความใจดีที่ทำให้ฉันลดความระแวงลงอย่างไม่รู้ตัว

ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในท้อง “มาดามคะ ขอโทษที่ต้องถาม แต่... แบบนี้มันจะไม่เป็นปัญหาเหรอคะ การแต่งงานครั้งนี้จะจดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมายหรือเปล่า ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันก็จะมีพันธะทางกฎหมายกับหลานชายของคุณ และแต่งงานกับคนอื่นไม่ได้”

“ไม่ต้องกังวลนะอบิเกล อีกสองปีการแต่งงานครั้งนี้ก็จะเป็นโมฆะ ฉันแน่ใจว่าเธอคงไม่แต่งงานภายในสองปีนี้หรอกใช่ไหม” เธอตอบ และฉันก็พยักหน้าตาม

เธอดูชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มปลอบใจ “ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอกจ้ะ อีกสองปีการแต่งงานก็จะถูกยกเลิก ฉันแน่ใจว่าเธอไม่ได้มีแผนจะแต่งงานก่อนถึงตอนนั้นอยู่แล้วใช่ไหม”

ฉันส่ายหน้า ความโล่งอกถาโถมเข้ามาทันที

“ดีมาก พิธีจะเริ่มในอีกไม่กี่นาที แค่ทำตามคำแนะนำของผู้ประสานงานงานแต่งงานก็พอ เพื่อน ๆ ของฉันกำลังรออยู่ในสวน” พูดจบเธอก็รีบออกจากห้องไป ทิ้งฉันไว้กับความคิดที่กำลังตีกันยุ่งเหยิง

ยกเลิกหลังจากสองปี งั้นการแต่งงานนี้ก็ไม่ได้เป็นเรื่องหลอกทั้งหมดสินะ มันจะมีผลผูกพันทางกฎหมายจริง ๆ ถึงจะเป็นเพียงชั่วคราวก็ตาม ฉันนึกว่าตัวเองแค่เป็นเจ้าสาวตัวแทนในพิธี ไม่ใช่ภรรยาจริง ๆ เสียอีก

ฉันส่ายหัว พยายามขับไล่ความประหม่าที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ทั่วร่าง

ความคิดของฉันถูกขัดจังหวะเมื่อผู้ประสานงานสาวท่าทางคล่องแคล่วเดินเข้ามาบอกว่าถึงเวลาแล้ว เธอพาฉันออกจากห้องพร้อมกระซิบบอกขั้นตอนสุดท้ายระหว่างทาง

เมื่อเราเดินมาถึงทางเข้าสวน ผู้คนในชุดหรูหรามากมายพร้อมใจกันหันมามองฉัน ทุกสายตาราวกับแสงสปอตไลต์ที่สาดลงมา จนฉันแทบอยากหาที่ซ่อน ฉันกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก พลางกวาดสายตามองไปเรื่อย ๆ จนหยุดอยู่ที่ชายคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่สุดทางเดิน เขาสูงสง่า มีบุคลิกน่าเกรงขาม และกำลังจ้องตรงมาที่ฉัน

‘เขาคือเจ้าบ่าวเหรอ’ ฉันพึมพำกับตัวเอง พลางกำช่อดอกไม้แน่นขึ้น

เสียงเพลงมาร์ชงานแต่งงานเริ่มบรรเลงขึ้น ผู้ประสานงานพยักหน้าเป็นสัญญาณให้ฉัน

ฉันสูดหายใจเข้าด้วยความประหม่า ก่อนจะค่อย ๆ เดินไปหาชายในชุดสูทที่ตัดเย็บอย่างประณีตไร้ที่ติ

เมื่อมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา สายตาของเราสบกันอย่างเข้มข้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเขาจะเอื้อมมาจับมือฉัน แล้วยกขึ้นจรดริมฝีปาก สัมผัสอ่อนโยนนั้นทำให้ฉันตกใจจนร่างกายสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว

ท่าทางสุภาพเป็นทางการแบบนั้นไม่คุ้นเคยสำหรับฉันเสียจนรู้สึกประหม่า นี่เป็นเรื่องปกติที่คนรวยทำกันหรือไง

แต่ความประหม่าทั้งหมดกลับถูกกลบด้วยความจริงข้อหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ เขาหล่อเหลือร้าย และตัวเขาก็หอม...อย่างไม่น่าเชื่อ

เราหันตัวแล้วเดินไปหาบาทหลวงด้วยกัน ความรู้สึกวูบวาบราวกับมีผีเสื้อนับร้อยบินอยู่ในท้องพลุ่งขึ้นมา เป็นปฏิกิริยาแปลกประหลาดที่ฉันควบคุมไม่ได้

ฝ่ามือของเขาเรียบเนียนเมื่อสัมผัสกับมือฉัน จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาเมื่อนึกถึงรอยด้านบนฝ่ามือของตัวเองที่เกิดจากการช่วยพ่อทำงานในไร่

“คุณย่าไปหาเธอมาจากไหน” เขากระซิบถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ

ฉันสะดุ้งเล็กน้อยแต่ยังคงมองตรงไปข้างหน้า ไม่คิดจะตอบเขา มันสำคัญตรงไหนกัน ฉันได้รับเงินมาทำหน้าที่นี้ มาดามอามาราไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าฉันต้องคอยตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของหลานชายเธอด้วย

พิธีเริ่มต้นขึ้น แต่สมองของฉันสับสนเกินกว่าจะจับใจความคำพูดใด ๆ ได้ ฉันเพียงพูดว่า “ฉันตกลง” เมื่อถึงเวลาที่ต้องพูด แล้วทำตามขั้นตอนไปเรื่อย ๆ จนได้สติเต็มที่อีกครั้งเมื่อตัวแหวนแต่งงานเย็นเยียบและหนักอึ้งถูกสวมลงบนนิ้ว

ครู่ต่อมา บาทหลวงก็ประกาศว่า “ตอนนี้เจ้าบ่าวจูบเจ้าสาวได้แล้วครับ”

‘แค่นี้เองเหรอ เร็วขนาดนี้เลยเหรอ’ ฉันคิดอย่างตกตะลึง

ลมหายใจของฉันสะดุดเมื่อเจ้าบ่าวค่อย ๆ เปิดผ้าคลุมหน้าขึ้น สีหน้าของเขาจริงจัง สายตาจับจ้องฉันแน่วนิ่ง หัวใจของฉันเต้นกระหน่ำอยู่ในอกขณะที่ใบหน้าของเขาค่อย ๆ โน้มเข้ามาใกล้ ริมฝีปากเคลื่อนลงมาหาฉัน

‘พระเจ้า นี่มันจูบแรกของฉันนะ!’ ฉันอดคิดไม่ได้

ทันทีที่ฉันสะดุ้งถอยตามสัญชาตญาณ มือของเขาก็ยกขึ้นประคองท้ายทอยฉันเอาไว้ ก่อนริมฝีปากจะประกบลงมาบนริมฝีปากของฉัน

ดวงตาของฉันเบิกกว้างด้วยความตกใจ ฉันสัมผัสได้ถึงแรงกดแน่นจากริมฝีปากของเขา รวมถึงแรงดูดเบา ๆ ที่แฝงความเป็นเจ้าของ

‘เขากำลัง... ดูดปากฉันอยู่เหรอ’

จูบนั้นดำเนินต่อไปเนิ่นนาน และเขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย

‘พระเจ้า ถึงเขาจะหล่อ แต่หมอนี่มันโรคจิตชัด ๆ!’

ตอนที่เขายอมปล่อยฉันในที่สุด ฉันก็แทบหอบหาอากาศหายใจ เสียงปรบมือดังสนั่นจากแขกในงานทำให้แก้มของฉันร้อนผ่าวด้วยความอับอายระลอกใหม่

“หวานดี” เขาพึมพำ ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดข้างหูฉัน

ฉันไม่รู้ว่าควรร้องไห้หรือกรี๊ดออกมาดี นี่ไม่ได้อยู่ในข้อตกลงเสียหน่อย! มาดามอามาราบอกว่ามันเป็นเพียงการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์เท่านั้น

แล้วทำไมต้องมีจูบด้วย จูบแรกของฉันถูกหมอนี่...เพลย์บอยคนนี้ขโมยไปแล้ว!

เขาเป็นคนโรคจิต และฉันต้องระวังตัวให้ดี ทันทีที่งานเลี้ยงจบ ฉันต้องรีบออกไปจากที่นี่ตามที่ตกลงกับมาดามอามาราเอาไว้

ร่างกายของฉันแข็งทื่อเมื่อเขาจับมือแล้วพาเดินไปทักทายผู้คน แขกในงานต่างเข้ามาแสดงความยินดีกันไม่ขาดสาย ส่วนฉันก็ตอบรับราวกับหุ่นยนต์ ฝืนยิ้มจนรู้สึกเหมือนรอยยิ้มนั้นถูกวาดติดอยู่บนใบหน้า

ฉันพยายามมองหามาดามอามาราท่ามกลางฝูงชน จนพบว่าเธอกำลังมองพวกเราอยู่พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ฉันจ้องกลับไป พยายามส่งสายตาขอความช่วยเหลืออย่างสุดชีวิต แต่ดูเหมือนเธอจะเข้าใจผิดเสียอย่างนั้น ก่อนจะหันหน้าหนีไป

“คะ... คุณปล่อยมือฉันก่อนได้ไหม ฉันต้องไปห้องน้ำ” ฉันพูดตะกุกตะกักกับไรอัน โจ ซัมเมอร์ฟิลด์ เจ้าบ่าวของฉัน ฉันจำชื่อเขาได้หลังจากได้ยินบาทหลวงพูดซ้ำระหว่างพิธี

มันเป็นเพียงข้ออ้าง การอยู่ใกล้เขาทำให้ฉันรู้สึกราวกับเหยื่อที่กำลังถูกนักล่าวนเวียนอยู่รอบตัว และฉันไม่มีวันยอมให้มหาเศรษฐีแบดบอยคนนี้เข้าใกล้ความบริสุทธิ์ของฉันเด็ดขาด สิ่งนั้นฉันจะเก็บเอาไว้ให้สามีตัวจริง คนที่รักฉันอย่างแท้จริงเท่านั้น

“รู้ไหมว่าห้องน้ำอยู่ที่ไหน” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูราวกับตั้งใจจะเดินไปส่งฉัน

ฉันรีบพยักหน้าแรงเกินเหตุ “ฉันหาเองได้!”

โชคดีที่เพื่อนคนหนึ่งของเขาเดินเข้ามาขวางพอดี ชายคนนั้นตบหลังเขาพร้อมกล่าวแสดงความยินดี

ฉันฉวยโอกาสนั้นรีบหลบออกมา หัวใจเต้นแรงไม่หยุด ฉันต้องรีบแล้ว

เมื่อเห็นโลลา แม่บ้านของมาดามอามารา ฉันก็รีบตรงเข้าไปหา

“โลลา ห้องน้ำอยู่ไหนคะ” ฉันถามด้วยน้ำเสียงเร่งร้อน

เธอมองฉันอย่างงุนงง จนฉันต้องเตือนว่า “คุณก็ได้ยินมาดามอามาราพูดนี่คะ หลังจบพิธีฉันก็ไปได้แล้ว”

สีหน้าของเธอแสดงความเข้าใจทันที ก่อนจะพยักหน้า “คุณควรไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนค่ะ เดี๋ยวฉันพาออกทางประตูสำหรับคนรับใช้ แขกจะได้ไม่เห็นคุณ”

ความโล่งใจทำให้เท้าฉันเบาราวกับลอยได้ ฉันแทบจะบินกลับไปยังห้องแต่งตัว รีบถอดชุดแต่งงานราคาแพงลิบออกแล้วเปลี่ยนกลับมาใส่เสื้อผ้าราคาถูกของตัวเอง จากนั้นคว้ากระเป๋าจากเก้าอี้ แต่ตอนกำลังจะเดินออกไป แสงสีทองที่สะท้อนจากนิ้วกลับดึงดูดสายตาฉันเอาไว้

แหวน

ฉันรีบย้อนกลับเข้าไปแล้วพยายามหมุนแหวนแต่งงานออกจากนิ้วอย่างร้อนรน จนแทบร้องไห้ด้วยความหงุดหงิด เพราะมันติดแน่นจนถอดไม่ออก

“ฉันจะทำยังไงดี” ฉันกระซิบกับตัวเองอย่างร้อนรน “ถ้ายังใส่แหวนวงนี้อยู่ เพลย์บอยคนนั้นก็มีข้ออ้างตามกฎหมายมาตามหาฉันได้น่ะสิ!”

ไม่มีเวลาแล้ว ฉันส่ายหัวก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้อง พลางคิดว่า ‘ช่างมันเถอะ! ไว้ค่อยส่งไปรษณีย์คืนให้เขาทีหลัง ตอนนี้ฉันต้องหนีออกไปจากที่นี่ก่อนที่เขาจะคิดว่าคืนเข้าหอก็รวมอยู่ในข้อตกลงด้วย’

โลลายืนรอฉันอย่างใจเย็นอยู่ตรงประตูหลัง ก่อนจะส่งสัญญาณให้ฉันรีบออกไป

แต่ในจังหวะที่ฉันกำลังจะก้าวออกไปสู่อิสรภาพ ความกระอักกระอ่วนก็ถาโถมเข้ามา

“โลลา ฉันรู้ว่ามันน่าอายมาก แต่ขอยืมเงินสดหน่อยได้ไหมคะ มาดามอามาราให้เช็คฉันมา แต่ตอนนี้ฉันไม่มีเงินติดตัวแม้แต่ค่ารถเมล์ ขอเบอร์คุณไว้ แล้วพอฉันขึ้นเงินเช็คได้จะรีบคืนให้พร้อมดอกเบี้ยเลยค่ะ” ฉันอ้อนวอน

เธอจ้องฉันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนถอนหายใจแล้วหยิบธนบัตรจำนวนสามพันบาทยัดใส่มือฉัน ตอนนั้นฉันแทบอยากกระโดดจูบเธอด้วยซ้ำ

“ไว้สะดวกเมื่อไรก็ค่อยคืนค่ะ ตอนนี้รีบไปเถอะ ก่อนที่จะมีใครมาเห็นเข้า” เธอเร่ง

ไม่ต้องให้เธอบอกซ้ำ ฉันรีบวิ่งทันที พอเลี้ยวพ้นหัวมุม ปาฏิหาริย์ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าในรูปของแท็กซี่สีเหลือง ฉันไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบกระโดดขึ้นเบาะหลังแล้วบอกคนขับให้ไปสถานีขนส่ง ฉันกำลังจะได้กลับบ้าน ฉันเป็นอิสระแล้ว และฉันก็มีเงินสามสิบล้านบาทอยู่ในมือ

มุมมองของไรอัน

“เจ้าสาวของผมอยู่ไหนครับ” ผมถามทันทีที่เจอคุณย่าอยู่ในคฤหาสน์ซึ่งตอนนี้กลับมาเงียบสงบแล้ว

ผมเพิ่งหลุดออกมาจากกลุ่มเพื่อนที่เอาแต่ซักไซ้ว่า ทำไมผมถึง “ทำใจจากไอริส” ได้เร็วขนาดนี้ แฟนสาวที่คบกันมาห้าปีทิ้งผมไปหาเลียม แลงลีย์ เพื่อนเจ้าบ่าวของผมเอง และผมก็เพิ่งรู้เรื่องทั้งหมดเมื่อเช้านี้ บาดแผลยังสดใหม่เกินกว่าจะลืมได้

ไหวพริบของคุณย่าที่รีบหาเจ้าสาวตัวแทนมาช่วยให้ผมรอดพ้นจากความอับอายอย่างที่สุด และผมก็รู้สึกขอบคุณสำหรับเรื่องนั้น ชื่อเสียงของผมในเมืองนี้ขึ้นอยู่กับภาพลักษณ์ที่ต้องรักษาเอาไว้

แต่ผมไม่คิดเลยว่าเจ้าสาวตัวแทนคนนั้นจะงดงามราวกับเทพธิดา

ทันทีที่ได้จับมือเธอ ผมก็รู้สึกราวกับมีกระแสไฟแล่นผ่านร่าง และตอนที่จูบเธอ... เธอช่างหวานและไร้เดียงสาเหลือเกิน ความรู้สึกอยากครอบครองที่ไม่คาดคิดพลุ่งขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นแขกผู้ชายคนอื่นมองเธอ ผมอยากซ่อนเธอเอาไว้ไม่ให้ใครเห็น เธอเป็นของผม

“เธอกลับไปแล้ว” คุณย่าตอบอย่างใจเย็น “หน้าที่ของเธอคือมาเป็นเจ้าสาวแทนยัยไอริสจอมเหลาะแหละ ไม่ใช่มาเป็นของเล่นให้แกไปตลอดชีวิตนะ ไรอัน”

ผมขมวดคิ้ว ภาพเจ้าสาวแสนขี้อายยังคงติดตรึงอยู่ในหัว “ทำไมคุณย่าถึงปล่อยเธอไปล่ะครับ เธอเป็นภรรยาของผม จะหายตัวไปเฉย ๆ แบบนี้ไม่ได้”

“ไม่ต้องมาทำแบบนั้นกับฉัน” คุณย่าสวนกลับพร้อมถลึงตาใส่ “ฉันรู้ว่าในหัวแกกำลังคิดอะไรอยู่ หยุดเดี๋ยวนี้เลย เด็กคนนั้นยังไร้เดียงสา และฉันจะไม่ยอมให้แกทำลายชีวิตเธอแค่เพราะแกกำลังเสียใจจากความรักครั้งเก่า ตั้งสติซะ แล้วลืมไอริสให้ได้ก่อน”

ผมยกมือสางผมอย่างหงุดหงิด “ผมนึกว่าคุณย่าเป็นห่วงว่าผมจะอกหักเสียอีก ทำไมตอนนี้เหมือนคุณย่าเข้าข้างเธอล่ะครับ”

“แกจะเอา... ความเศร้าของแก... ไประบายกับผู้หญิงคนไหนในเมืองนี้ก็เรื่องของแก ไรอัน แต่ต้องไม่ใช่อบิเกล เธอยังเด็กและมีความฝัน ฉันจะไม่ยอมให้แกทำลายอนาคตของเธอหรอกนะ”

“แล้วถ้าผมอยากให้เธอมาเป็นภรรยาจริง ๆ ของผมล่ะครับ” ผมท้าทายกลับ “ผมให้ทีมรักษาความปลอดภัยตามหาเธอได้ภายในหนึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ”

“ถ้าแกกล้าแตะต้องเด็กคนนั้นแม้แต่ปลายนิ้ว แกต้องมาคุยกับฉัน” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำที่แฝงอันตราย “ถ้าแกขัดคำสั่งฉันเรื่องนี้ ฉันจะตัดแกออกจากกองมรดกโดยไม่ลังเลเลย เข้าใจไหม”

ผมถึงกับนิ่งอึ้งพูดอะไรไม่ออก

เมื่อไม่มีทางเลือก ผมจึงได้แต่ฝืนยิ้มยอมถอย จะให้ผมทำอะไรได้อีก

แต่ลึกลงไป ผมมั่นใจอย่างที่สุดว่าเรื่องระหว่างเรายังไม่จบ สักวันหนึ่งผมจะตามหาอบิเกลให้เจอ และเมื่อถึงวันนั้น ผมจะทำให้การแต่งงานของเราผูกมัดเธออย่างถูกต้องตามกฎหมายในทุกทาง เพื่อที่เธอจะไม่มีวันหนีจากผมไปได้อีก

แต่ตอนนี้ ผมคงต้องอดทนรอเวลาและหาทางระบายความร้อนรุ่มกระสับกระส่ายนี้กับคนอื่นไปก่อน ยังมีผู้หญิงอีกมากที่รู้ดีว่าความสัมพันธ์แบบนี้ต้องเล่นกันอย่างไร

เจ้าสาวที่หนีไปของผมเห็นได้ชัดว่าไร้ประสบการณ์ ความหวาดกลัวในดวงตาของเธอตอนที่ผมจูบคือหลักฐานที่ชัดเจนที่สุดแล้ว