บทที่ 1

มุมมองของอบิเกล

เหงื่อแห่งความประหม่าผุดซึมทั่วร่าง ขณะที่ฉันมองคฤหาสน์หลังมหึมาซึ่งเรียงรายอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรสุดหรูแห่งคามาตี ในที่สุดยามหน้าประตูก็ยอมให้ฉันเข้า แต่หลังจากที่ฉันฝากบัตรประจำตัวไว้เป็นหลักประกันแล้วเท่านั้น

ฉันมาที่นี่เพื่อสมัครงานแม่บ้าน แต่เนื่องจากไม่อนุญาตให้นำจักรยานผ่านประตูเข้าไป ฉันจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเดิน พลางกำหนังสือพิมพ์ที่วงที่อยู่เอาไว้แน่น

คฤหาสน์ทุกหลังที่ฉันเดินผ่านให้ความรู้สึกราวกับได้เหลือบมองเข้าไปในโลกอีกใบ และตอกย้ำว่าผู้คนในย่านนี้ร่ำรวยมหาศาลเพียงใด ความหรูหราฟุ่มเฟือยตรงหน้าทำให้ท้องไส้ของฉันปั่นป่วนด้วยความประหม่า

ถ้าพ่อแม่มีเงินมากพอจะส่งฉันเรียนมหาวิทยาลัย ฉันคงไม่มีวันมาที่มารินาโพลิส แต่ฉันเกิดมาในครอบครัวยากจน และนี่คือสิ่งที่ฉันต้องยอมอดทนเพื่อเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของตัวเอง

ฉันรู้สึกขอบคุณเจอรี แซนเดอร์สที่พาฉันมาที่นี่และให้ที่ซุกหัวนอนระหว่างหางาน แต่ฉันคงอยู่กับเธอได้ไม่นาน บ้านหลังเล็กของเธอแออัดเสียยิ่งกว่าปลากระป๋อง แถมแฟนที่อาศัยอยู่ด้วยกันของเธอยังทำให้ฉันขนลุกทุกครั้งที่เขาเอาแต่จ้องฉันด้วยสายตาไม่น่าไว้ใจ

เมื่อเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเอาขยะออกมาทิ้ง ฉันก็รีบเดินเข้าไปหา “ขอโทษนะคะ คุณรู้จักที่อยู่นี้ในหนังสือพิมพ์ไหมคะ”

เธอเหลือบมองฉันก่อนจะรับหนังสือพิมพ์ไปจากมือ “เธอมีธุระที่นี่เหรอ มาสมัครงานแม่บ้านใช่ไหม”

ฉันรีบพยักหน้าทันที

“อยู่ถัดขึ้นไปไม่ไกลหรอก เดินตรงไปเรื่อย ๆ แล้วจะเห็นบ้านหลังใหญ่มากอยู่เกือบสุดถนน พวกเขารวยที่สุดในละแวกนี้เลย บ้านใหญ่กว่าหลังอื่นตั้งสองเท่า” เธอยิ้มให้ ฉันกล่าวขอบคุณก่อนจะรีบเร่งฝีเท้า

เมื่อมาถึงคฤหาสน์ ฉันก็ตรวจดูตัวอักษรบนประตูรั้วขนาดใหญ่เทียบกับที่อยู่ในหนังสือพิมพ์อีกครั้ง ทันใดนั้น ยามคนหนึ่งก็เดินออกมาจากตัวบ้านหลักแล้วตรงมาหาฉัน

“มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับคุณผู้หญิง ที่นี่ห้ามเข้ามาขอเรี่ยไรโดยเด็ดขาดนะครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ฉันขมวดคิ้ว เขาคิดว่าฉันเป็นขอทานหรือไง แต่พอคิดว่าตัวเองมีเงินติดตัวอยู่แค่สามร้อย ฉันก็คงไม่ได้ต่างจากขอทานสักเท่าไร ถ้าไม่ได้งานนี้ ฉันคงต้องนอนข้างถนน ซึ่งเป็นเรื่องน่ากลัวเหลือเกินในเมืองอย่างมารินาโพลิส

“ฉันมาสมัครงานแม่บ้านค่ะ ฉันเห็นประกาศในหนังสือพิมพ์ เดินทางมาจากชนบทตั้งไกล และฉันต้องการงานนี้จริง ๆ ค่ะ” ฉันอธิบาย

เขาดูตกใจ สายตากวาดมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ความโกรธวาบขึ้นมาในอก แต่ฉันกัดลิ้นตัวเองเอาไว้ ถ้ามาอารมณ์เสียตอนนี้ การเดินทางมาถึงที่นี่ก็คงสูญเปล่า

“คุณมาไม่ถูกจังหวะเลยครับ ตอนนี้ข้างในกำลังวุ่นวายกันมาก” เขาพูดพลางลดเสียงลง

ฉันมองเขาอย่างงุนงง “หมายความว่ายังไงคะ ฉันจะกลับไปทั้งที่ยังไม่ได้คุยกับใครสักคนไม่ได้หรอกนะ ฉันเดินมาตั้งไกล แถมไม่มีเงินพอจะกลับมาใหม่วันอื่นด้วย”

เขามองฉันอีกครั้งอย่างลังเล “ผมไม่แน่ใจว่ามาดามจะยอมพบคุณหรือเปล่า ตอนนี้เธอกำลังโกรธจัด กำลังตะโกนใส่ทุกคนในบ้านเลย”

ความกังวลพุ่งสูงขึ้นทันที ในเมื่อเหลือเงินติดตัวแค่สามร้อย ฉันจะกลับไปหาเจอรีมือเปล่าไม่ได้ “ได้โปรดเถอะค่ะ ให้ฉันลองดูก่อน ในประกาศบอกว่าผู้สมัครมาได้ทุกเวลา ช่วยเห็นใจฉันหน่อยนะคะ” ฉันอ้อนวอน

เขาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะยอมพยักหน้าในที่สุด “ก็ได้ครับ ผมจะพาคุณไปหาพ่อบ้านแทน”

เขาพาฉันเข้าไปด้านใน และภาพตรงหน้าก็ทำให้ฉันตะลึงทันที คฤหาสน์ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา ทั้งดอกไม้ที่จัดไว้อย่างงดงามและผ้าประดับสุดประณีต ราวกับกำลังเตรียมจัดงานเฉลิมฉลองครั้งใหญ่

“วันนี้เป็นวันแต่งงานของคุณชายไรอันครับ เขาเป็นหลานชายของมาดามอามารา” ยามกระซิบ “แต่เจ้าสาวของคุณชายไรอันหนีไปแล้ว ตอนนี้ข้างในเลยวุ่นวายกันไปหมด”

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องก็ดังลั่นมาจากข้างใน ตามมาด้วยเสียงอะไรบางอย่างแตกกระจาย

“พระเจ้า เห็นไหมครับว่าผมหมายถึงอะไร ผมไม่อยากโดนลูกหลง ไปกันเถอะ ไปหาพ่อบ้านกัน เขาจะจัดการเรื่องของคุณเอง”

ขณะที่ฉันกำลังจะเดินตามเขาไป เสียงแหลมคมก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “เธอเป็นใคร”

ฉันชะงัก ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับหญิงสูงวัยที่มีสีหน้าเคร่งขรึม คิ้วข้างหนึ่งเลิกขึ้นราวกับพร้อมจะฉีกใครสักคนเป็นชิ้น ๆ เครื่องประดับราคาแพงประดับอยู่ทั่วร่าง และมีคนรับใช้ในเครื่องแบบยืนเงียบ ๆ อยู่ด้านหลัง ฉันกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากก่อนตอบ

“ฉันมาสมัครงานแม่บ้านค่ะมาดาม”

เธอเลิกคิ้วขึ้น สายตาค่อย ๆ กวาดมองฉันอย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก “เยี่ยมเลย! ทำไมจะไม่ได้ล่ะ!”

เข่าของฉันสั่นระริกเมื่อถูกสายตาคู่นั้นจับจ้อง

“ตามฉันมา ฉันอยากคุยกับเธอข้างใน” หญิงสูงวัยออกคำสั่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในคฤหาสน์โดยไม่หันกลับมามอง

ฉันหันไปมองยามอย่างขอความช่วยเหลือ แต่เขากลับรีบทำไม้ทำมือบอกให้ฉันทำตามคำสั่งเธอ

ฉันถอนหายใจอย่างปลงตกแล้วเดินตามเธอไป

‘เธอคงไม่ใช่แวมไพร์ที่จะมาดูดเลือดฉันหรอกน่า’ ฉันพยายามปลอบใจตัวเอง

ทันทีที่ก้าวเข้าไปข้างใน ฉันก็ถึงกับกลั้นหายใจ ภายในคฤหาสน์งดงามตระการตายิ่งกว่าด้านนอกเสียอีก

สายตาของฉันเลื่อนขึ้นไปด้านบน ก่อนจะหยุดอยู่ที่โคมระย้าขนาดมหึมาซึ่งประดับด้วยสิ่งที่ดูราวกับเพชรแท้นับพันเม็ด แสงจากมันส่องประกายระยิบระยับไปทั่วโถงทางเข้าอันโอ่อ่า

พระเจ้า... ถ้าฉันได้งานนี้ เจ้านายของฉันคงร่ำรวยจนเกินจินตนาการ ความปรารถนาหนึ่งผุดขึ้นมาในใจ ฉันอยากมีโอกาสได้อยู่ในสถานที่แบบนี้ ถึงจะอยู่ในฐานะคนรับใช้ก็ยังดี

หญิงสูงวัยคนนั้น มาดามอามารา ซัมเมอร์ฟิลด์ นั่งลงบนเก้าอี้ข้างโต๊ะตัวยาวที่ตกแต่งอย่างวิจิตร ก่อนจะกวักมือเรียกให้ฉันเข้าไปหา ฉันเดินเข้าไปหาเธอด้วยศีรษะที่ก้มต่ำ หัวใจเต้นกระหน่ำอยู่ในอก

“สามสิบล้านบาท” เธอเอ่ยขึ้น เสียงของเธอแทรกผ่านความเงียบอันตึงเครียด “แลกกับการแต่งงานกับหลานชายของฉัน”

ฉันได้แต่นิ่งเงียบ มั่นใจว่าเธอคงไม่ได้พูดกับฉันแน่ ๆ แถวนี้ต้องมีคนอื่นที่เหมาะสมกว่าฉันอยู่แน่นอน

“เธอชื่ออะไร” น้ำเสียงเฉียบขาดของเธอทำให้ฉันสะดุ้ง

“อบิเกลค่ะ! อบิเกล สก็อตต์” ฉันตอบตะกุกตะกัก ความประหม่าปิดไม่มิดในน้ำเสียง

“อบิเกล ได้ยินที่ฉันพูดเมื่อกี้ไหม สามสิบล้านบาท แลกกับการแต่งงานกับหลานชายของฉัน” เธอย้ำอีกครั้ง

ดวงตาของฉันเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ นี่ต้องเป็นเรื่องล้อเล่นแน่ ๆ

“มะ...มาดามคะ ฉันแค่มาสมัครงานแม่บ้าน ไม่ได้มาสมัครเป็นภรรยาใครนะคะ” ฉันพยายามตอบทั้งที่ร่างกายสั่นเทา

เธอจ้องฉันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนสีหน้าเคร่งขรึมจะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่แฝงความหมาย “เธอต้องการเงินไม่ใช่เหรอ ฉันจะให้เธอสามสิบล้านบาทเดี๋ยวนี้เลย ขอแค่เธอมาเป็นเจ้าสาวแทนและแต่งงานกับหลานชายของฉัน”

ฉันได้แต่จ้องเธออย่างเหม่อลอย สมองหมุนติ้วจนอยากหยิกตัวเองแรง ๆ สักที นี่ฉันกำลังฝันอยู่หรือเปล่า

“โลลา ไปเอาสมุดเช็คของฉันมาจากห้องทำงาน” เธอสั่งผู้หญิงที่คอยติดตามอยู่ด้านหลัง

เมื่อคนรับใช้รีบเดินออกไป มาดามอามาราก็หันกลับมาสนใจฉันอีกครั้ง

“เจ้าสาวของหลานชายฉันหนีไปแล้ว พิธีแต่งงานกำหนดไว้ตอนบ่ายสามโมงวันนี้ที่สวน เธอก็เห็นแล้วว่าทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้ว ฉันจะไม่ยอมให้ครอบครัวต้องขายหน้าต่อหน้าแขกทุกคนเพราะยัยไอริส เพอร์รีจอมเหลาะแหละนั่นหรอกนะ”

“รับข้อเสนอของฉันซะ หลังจบพิธี เธอจะกลับไปที่ไหนก็ตามแต่ที่เธอจากมาก็ได้ พร้อมเงินก้อนนี้เป็นค่าตอบแทน”

ความจริงของข้อเสนอนั้นค่อย ๆ ซึมเข้าสู่สมอง ถ้าฉันทำ ฉันก็จะกลายเป็นเศรษฐีในพริบตา พวกเราจะซื้อที่ดินข้างบ้านได้ ครอบครัวของฉันจะมีความมั่นคง และฉันก็จะมีเงินจ่ายค่าเรียนมหาวิทยาลัยด้วยตัวเอง ฉันไม่ต้องคอยขัดถูพื้นหรือหลบสายตาน่าขนลุกของแฟนเจอรีอีกต่อไป

“เอ่อ มาดามคะ... นี่ไม่ใช่การหลอกลวงอะไรใช่ไหมคะ” คำพูดหลุดออกจากปากก่อนที่ฉันจะห้ามตัวเองได้ ฉันรีบกัดริมฝีปากทันที

‘ทำไมฉันไม่เคยคิดก่อนพูดเลยนะ’ ฉันคิดอย่างหดหู่

ผิดคาด มาดามอามารากลับหัวเราะหึ ๆ “นี่ไม่ใช่การหลอกลวง อบิเกล ฉันจะเขียนเช็คให้เธอตอนนี้เลย เราไม่มีเวลาให้ลังเลแล้ว สิ่งที่เธอต้องทำก็แค่สวมชุดแต่งงานที่ยัยไอริสตัวดีทิ้งเอาไว้ บอกมาว่าเธอตกลง แล้วฉันจะเซ็นเช็คใบนี้ให้ หลังจบพิธี เธอก็เดินจากไปพร้อมค่าตอบแทนได้เลย ทำเหมือนกับว่าเรื่องทั้งหมดนี้ไม่เคยเกิดขึ้น”

คำโน้มน้าวของเธอฟังดูยากจะปฏิเสธ หญิงผู้เป็นใหญ่ของตระกูลที่กำลังโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่หายไปแล้ว เหลือเพียงคุณย่าผู้ยิ้มแย้มและดูใจดีอย่างไม่น่าเชื่อ ฉันพบว่าตัวเองพยักหน้ารับไปตามสัญชาตญาณ

ฉันจะเรื่องมากไปทำไม นี่คือเงินก้อนใหญ่ที่เปลี่ยนชีวิตฉันได้ ปัญหาทั้งหมดจะหายไปในพริบตา ฉันก็แค่เป็นตัวแทน เป็นเจ้าสาวจำเป็น แล้วจากไปในฐานะเศรษฐี มันไม่ต่างอะไรกับถูกแจ็กพอตเลย

“ยอดเยี่ยม! ในเมื่อเราตกลงกันแล้ว ฉันจะจ่ายเงินให้เธอตอนนี้เลย เดี๋ยวหลังจากนี้ฉันอาจมัวแต่ยุ่งจนลืม” เธอพูดพลางรับสมุดเช็คจากคนรับใช้ที่เพิ่งกลับมา

เธอเขียนลงไปอย่างรวดเร็ว ตวัดลายเซ็นแล้วส่งกระดาษใบนั้นมาให้ฉัน “นี่ สามสิบล้านบาท ไม่ขาดไม่เกิน”

มือของฉันสั่นแรงจนแทบถือเช็คไว้ไม่อยู่ ฉันจ้องตัวเลขบนกระดาษ เลขศูนย์มากมายพร่าเลือนไปต่อหน้าต่อตา ก่อนจะเก็บมันลงกระเป๋าอย่างระมัดระวัง

“ดีมาก ทีนี้ก็ตามฉันมา เราไม่มีเวลาให้เสียแล้ว แขกกำลังจะมาถึงในอีกไม่ช้า” เธอก้มดูนาฬิกาก่อนจะลุกขึ้น แล้วพาฉันออกจากห้อง ฉันเดินตามไปอย่างเหม่อลอย รู้สึกราวกับกำลังลอยอยู่บนก้อนเมฆ

เราเข้าไปในห้องแต่งตัวสุดหรู มาดามอามาราหันไปสั่งสไตลิสต์ชายสามคน “เตรียมตัวเธอให้พร้อม เธอจะมาแทนไอริส ใส่ชุดแต่งงานให้เธอ”

ฉันถึงกับอ้าปากค้าง ชุดแต่งงานที่จัดแสดงอยู่กลางห้องงดงามราวกับผลงานศิลปะ ปักประดับด้วยสิ่งที่ดูเหมือนเพชรแท้จนเปล่งประกายไม่แพ้โคมระย้าที่ฉันเพิ่งเห็น

“คุณครับ ผมคิดว่าคุณควรไปอาบน้ำเร็ว ๆ ก่อนนะครับ จะได้รู้สึกสดชื่นขึ้นก่อนที่เราจะใส่ชุดให้” สไตลิสต์คนหนึ่งแนะนำอย่างสุภาพ

ฉันสะดุ้งเมื่อรู้ตัวว่ามัวแต่ยืนจ้องชุดอยู่ พอหันมองรอบตัว มาดามอามาราก็หายไปแล้ว

“ฉันเพิ่งเดินตากแดดมา... ถ้าอาบน้ำตอนนี้อาจเป็นตะคริวก็ได้” ฉันโพล่งออกมาตามความเชื่อที่ผู้ใหญ่บ้านฉันชอบพูดกัน เหล่าสไตลิสต์สบตากันอย่างขบขัน พลางพยายามกลั้นยิ้มอย่างยากลำบาก ฉันกัดริมฝีปากด้วยความอาย ก่อนจะพยักหน้าแล้วนำกระเป๋าไปวางไว้ตรงมุมห้องอย่างปลอดภัย

“ห้องน้ำอยู่ไหนคะ” ฉันถาม

หนึ่งในนั้นชี้ไปยังประตูบานเล็กที่กลืนไปกับผนัง ฉันรีบเข้าไปข้างใน และเมื่อรู้ว่าทุกคนกำลังรออยู่ ฉันจึงอาบน้ำเร็วที่สุดเท่าที่เคยอาบมาในชีวิต

“จะเป็นตะคริวก็ช่างมันเถอะ” ฉันกระซิบกับตัวเอง พลางตื่นตาตื่นใจกับสบู่นำเข้าและความสะอาดหมดจดของทุกอย่าง “ขอแค่ได้เงินสามสิบล้านบาทนั่นก็พอ”

ฉันอยากใช้เวลาอยู่ในนั้นให้นานกว่านี้ แต่เสียงเคาะประตูอย่างเร่งเร้าก็ทำให้ช่วงเวลาแห่งความสุขต้องจบลง

‘ไม่เป็นไรหรอก’ ฉันคิดขณะก้าวออกไป ‘ทันทีที่ขึ้นเงินเช็คได้ ฉันจะซื้อแชมพูยี่ห้อนี้มาใช้ให้ครบทุกอย่างเลย’