ผู้ชายคนแรก

"คุณภัทร คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ"

ปรายปรีญา ดิ้นขลุกขลัก เพื่อเอาตัวรอด มือก็พยายามผลักหน้าอกคนตัวใหญ่ แต่ก็สู้แรงไม่ไหว ผู้ชายตรงหน้าก็ไม่ได้สนใจที่จะปล่อยเธอไปแม้แต่น้อย ใบหน้าซุกไซร้ตามซอกคอ ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาประกบปากอวบอิ่มที่พยายามเปล่งเสียงให้คนช่วย ปรายปรีญาสัมผัสได้ถึงกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ที่รับจากรสฝีปากที่เขาบดขยี้จนเธอเริ่มรู้สึกเจ็บ แรงที่ขัดขืนเริ่มอ่อนลง มือไม้ที่ต่อต้านจากที่พยายามผลักไส กลับอ่อนยวบลง จนแทบสมยอม น้ำตาเริ่มไหลรินลงมาอาบข้างแก้ม ตัวสั่น

"ปล่อยฉันไปเถอะนะ คุณภัทร ฉันกลัว อือ หึกๆ อ่า อืมๆ คะ คะ คุณภัทร อย่าาาา"

เสียงแผ่วเบาที่พยายามบอกเขา แต่กระเส้าสั่นเหมือนบอกเขาว่าอย่าหยุด ฝ่ามือหนาตวัดกอดเอวดึงเขาหา ลำแขนรัดแน่นและยังคงลูบไล้ ลูบคลำ ผิวเนียนลื่นมือไปทั่วร่างจนสัมผัสถึงยอดภูเขาชูชันตั้งตระหง่าน บีบคั้น ราวกับเป็นฟองน้ำ

"เป็นของพี่นะคะ คนดี "

เสียงสั่น อารมณ์พลุกพล่าน จับร่างอวบพลิกคว่ำพร้อมกับถาโถมแรงกระหน่ำสัมผัสร่างนิ่มโดยไม่ได้ฟังเสียงเธอสักนิด

"กรี๊ดดดดดด คุณภัทร ฉัน จะ ...เจ็บบบ"

กิจกรรมกีฬาในร่ม ที่ผ่านไปจนเกือบรุ่งสาง ร่างกำยำ เปลือยกายท่อนบน ที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ บ่งบอกว่าเขาดูแลสุขภาพเป็นอย่างดี เขานอนลืมตาเหนื่อยหอบมองเพดาน อยู่ข้างกายหญิงสาวที่นอนหันหลังให้กับเขา กว่าจะเริ่มรู้สึกตัวว่าผู้หญิงตรงหน้า ไม่ใช่แก้วฤดี แต่ถึงจะใช่เขาก็ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายน้ำใจแก้วฤดีตอนไม่มีสติ

เสียงสะอื้นเบาๆ ของเธอเขายิ่งรู้สึกผิด ถึงผู้หญิงคนนี้รูปร่าง.จะไม่ใช่ในแบบที่เขาชอบเรียกหาเวลาเกิดอารมณ์เหงา แต่ทุกสัมผัสที่เขาได้ลิ้มลอง กลับตราตรึงเขามาก จนอยากลองสัมผัสอีกสักครั้ง แม้จะยังไม่เห็นใบหน้าเธอชัดๆ ก็ตาม เขาค่อยๆ ยันกายเขยิบเข้าไปใกล้ๆ มือเอื้อมไปแตะไหล่ เบาๆ ปรายปรีญาถึงกับสะดุ้งด้วยความกลัวและสับสน แต่รู้สึกได้ว่ามีลมหายใจกระทบที่ต้นคอ

"ผมขอโทษนะครับ ผมคงเมามาก คุณอยากได้เท่าไรบอกผมได้นะครับ แต่ถ้าผมจะขอต่อ....."

กวิณภัทรยังไม่ทันจะพูดจบ ปรายปรีญา ดีดตัวลุกขึ้นนั่ง แต่มือยังจับผ้าห่มมาปิดเรือนร่างที่ปราศจากอาภรณ์ใดๆ หันกลับไปจ้องหน้าผู้ชายที่ไม่อายปากแม้แต่น้อย ที่คิดว่าเธอเป็นผู้หญิงขายตัว

"เธอ...!! หมายความว่าไง ทำไมถึงเป็นแบบนี้"

พอเห็นหน้าหญิงสาวจริงๆ เขาถึงกับอึ้งพูดอะไรไม่ออก ผู้หญิงคนนี้มาอยู่ในห้องเขาได้ยังไง

"คุณมันเลว น่ารังเกียจ เป็นผู้ชายน่าขยะแขยงที่สุด"

พูดจบปรายปรีญาจึงคว้า หอบเอาชายผ้าห่ม และเสื้อผ้าที่เกลือนอยู่ตามห้อง เดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อสวมชุด กวิณภัทรจึงลุกขึ้นเดินไปหยิบผ้าขนหนู มาพันท่อนร่างไว้ที่ตอนนี้ไม่มีอะไรมาปิดไว้เลยสักนิด และไปยืนดักรอ ปรายปรีญาที่หน้าห้องน้ำ จนเธอเปิดประตูออกมาไม่ทันได้ระวังจึงชนเขากับ แผงอกแกร่งเต็มๆ

หญิงสาวมองหน้าเขาด้วยสายตาที่รังเกียจ ไม่อยากเจอแม้แต่นาทีเดียว เธอพยายามถนอมร่างกายตัวเองมาจนอายุ26 ปีเพื่อผู้ชายที่จะเข้าพิธีแต่งงานด้วย อยากให้เขาภูมิใจว่าได้เป็นคนแรกของเธอ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว เธอเบี่ยงตัวหลบร่างสูงตรงหน้า แต่เดินไม่ถึงไหน ก็ถูกจับแขนดึงอย่างแรง จนร่างอวบถึงกับเซ

"เธอมาอยู่ในห้องฉัน ได้ยังไง "

กวิณภัทรถามหญิงสาวที่มองเขาด้วยสายตาที่แข็งกร้าว บวมแดง ใบหน้าที่ยังคงหลงเหลือคราบน้ำ แต่ลำคอขาวนั้นกลับมีแต่ร่องรอย เขียวจ้ำแดงๆ เต็มไปหมด ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นรอยฝากของเขา

"ถ้าคุณมีสติ คุณจะไม่ต้องถามฉันเลยว่าฉันมาอยู่ห้องคุณได้ยังไง"

คำพูดที่พยายามกลั้นน้ำเสียงให้ปกติที่สุด

"เท่าไร เธอต้องการเงินเท่าไร ถ้าแลกกับที่เธอจะไม่บอกใครว่าเรามีอะไรกัน"

เพี้ย!!!!!

ไม่มีคำตอบจากปรายปรีญา แต่เป็นฝ่ามือที่ฟาดลงบนหน้าหล่อหันไปตามความแรงมือคนตบ นั้นน่าจะเป็นคำตอบ รอยแดงขึ้นเป็นรูปฝ่ามืออย่างเด่นชัด เพราะกวิณภัทรเป็นคนขาว

"ฉันไม่คิดว่าคุณจะดูถูกฉันขนาดนี้ คุณคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงขายตัวเหรอคะ"

"แล้วเธอจะให้ฉันทำยังไง ฉันเองก็ไม่ได้ตั้งใจอยากมีอะไรกับเธอนี่ :

ปรายปรีญาไม่ตอบ แต่เลือกที่จะเดินไปคว้ากระเป๋าสะพายเปิดประตูออกไป

ปัง!! เสียงปิดประตูของเธอที่ปิดลงอย่างแรง แสดงถึงความโมโหของผู้หญิงที่เพิ่งเดินออกไป

กวิณภัทรถึงกับส่างเมา แต่ปวดหัวแทน พยายามคิด ก็คิดไม่ออกว่าเธอกับเขาทำไมถึงได้เป็นแบบนี้

แล้วยัยนั้นทำไมต้องทำท่าเสียใจที่ได้กับเขาด้วย ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นป่านนี้ขอเงิน ขอของแบรนด์เนมกับเขาแล้ว ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว ยื่น หน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ปลายเตียงนอน

พลันสายตาก็มองเห็นรอยคราบแดงคล้ายๆ เลือด หยดอยู่บนที่นอน เป็นรอยจางๆ แต่ก็เด่นชัด เพราะผ้าปูที่นอนที่เขาใช้ประจำเป็นสีขาวจึงสังเกตเห็นไม่ยาก หรือว่า เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ได้ยัยนั้น แต่อายุขนาดนั้นพรหมจรรย์น่าจะไม่อยู่แล้วนะ โอ๊ยยยย ปวดหัวโว๊ยยย ผ่านผู้หญิงมาก็ตั้งเยอะ แต่แค่ได้กับยัยนี้แบบไม่ตั้งใจ ต้องมาเครียดอะไรขนาดนี้วะ ไอ้ภัทรเอ๊ยย เขาสะบัดหัวไปมาก่อนเดินเข้าไปอาบน้ำ ชำระร่างกายเพราะนี้ก็เช้าพอดี

แกร๊กๆ กริ๊ก เสียงเปิดประตูบ้านของปรายปรีญาดังเข้ามาถึงในห้องครัว ที่ปรางปรีญากำลังทำข้าวต้มกุ้งไปให้แม่ที่บ่นอยากกินเพราะเบื่อโจ๊กโรงพยาบาลเต็มทน

"อ้าว พี่ปรายกลับมาแล้วเหรอคะ เมื่อคืนไปไหนมา ปรางรอตั้งนานไม่เห็นกลับเลยขึ้นไปนอนก่อน"

"เอ่อ พี่ไปนอนบ้านเพื่อนมานะ มันดึกแล้วก็เลยค้างที่นั่นเลย "

"อ่อๆ เอะ พี่ปรายคอไปโดนอะไรมาทำไมมันแดงขนาดนั้นอ่า เป็นรอยเลย "

พอเห็นน้องสาวทัก ปรายปรีญารีบเอาปกคอเสื้อดึงมาปิดให้มากที่สุด ก่อนจะพูดจากลบเกลื่อน

"โหยย ก็ห้องเพื่อนพี่นะสิ มีมดเยอะมากเลย พี่ไม่ทันเห็นไง เจอมันกัด คันมากเลย สงสัยแพ้มด เป็นรอยเต็มเลย พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวไปทำงานสาย"

"อ่อค่ะ ปรางทำข้าวต้มกุ้งไว้ในครัวนะพี่ ปรางจะไปหาแม่ก่อนสายแล้ว"

ปรางปรีญา ตะโกนตามหลังพี่สาวที่วิ่งขึ้นบันไดไปเพื่อขึ้นไปอาบน้ำ ก่อนเธอจะง่วนอยู่กับกล่องใส่อาหารและผลไม้เก็บลงกระเป๋า แล้วเดินออกไป

ส่วนปรายปรีญาพอขึ้นมาถึงห้องนอนตัวเองก็ทิ้งตัวลงกับพื้น น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินลงมาอาบสองแก้ม

หือๆๆ ฮึกๆ ไอ้คนทุเรศ ทำร้ายน้ำใจฉันแล้วยังดูถูกฉันอีก นั่งร้องไห้อยู่ร่วมชั่วโมง ก่อนพยุงร่างตัวเองไปอาบน้ำล้างกลิ่นตัวเขาที่เธอยังจำสัมผัสนั้นได้

ตือ ตื้ด เสียงระบบความปลอดภัยหน้าห้องดังขึ้นเหมือนกำลังจะมีใคร เข้ามาภายในห้องทำงาน

แต่วันนี้ก็มากันครบแล้วนะ ใครกันที่เข้าห้องนี้ได้

รองเท้าหนังสีดำที่จัดมันวาว ที่เข้ากับกางเกงสแล๊คสีดำ ที่ถูกรีดจนเรียบ ขายาวก้าวพ้นประตูเข้ามา พี่จี๊ดเห็นแล้วถึงกับลุกยืนรีบเดินเข้าไปหา

"สวัสดีค่ะ ท่านประธาน ลมอะไรหอบมาแผนกเล็กนี้ได้คะเนี่ย"

เสียงเจื้อยแจ้วของพี่จี๊ดทำให้ทุกคนในแผนกหยุดฟังงาน แล้วลุกขึ้นสวัสดี ร่างสูงที่ยืนเด่นอยู่กลางห้อง รวมถึงปรายปรีญาเอง ถึงแม้จะเพิ่งอยู่กับเขาตอนไม่กี่ชั่วโมงก่อน เธอไม่หันไปมองสบตาเขาแม้แต่นิดนิดเดียว แต่ก็รู้สึกได้ว่าเขามองมาที่เธอ

"ผมมาดูนะครับ ว่าทุกคนทำงานเป็นอย่างไรบ้าง"

ปากที่พูดกับพี่จี๊ด น้ำเสียงเรียบๆ แต่ดุดัน แต่สายตากลับจ้องมองไปที่ปรายปรีญาที่ไม่หันมามองเขาสักนิด วันนี้เธอใส่เสื้อแขนยาวคอปกที่ติดกระดุมทุกเม็ดจนถึงคอ เขาไม่แปลกใจเลยถ้าเธอจะติดกระดุมทุกเม็ดขนาดนั้น เพราะรอยที่เขาทำไว้แบบไม่ตั้งใจ ใครเห็นอาจทำให้เธอถูกมองไม่ดีก็ได้ แต่เขากลับหงุดหงิดที่ยัยนี้ทำเป็นไม่สนใจเขาเลย

"ถ้าทุกอย่างไม่มีอะไร เรียบร้อยดีผมจะไปดูแผนกอื่นต่อ "

ร่างสูงหันหลังเดินออกไป ปรายปรีญาจึงหันหน้ากลับมามองจอคอมตามปกติ ถึงกลับเดินมาที่แผนกนี้ได้คงกลัวเธอไปเล่าให้คนอื่นฟังสินะ เธอต่างหากที่เป็นคนเสียหาย ไม่น่าไปช่วยเขาเลย ไม่น่าเลย

แค่คิดน้ำตาก็รื้นตาขึ้นมา ตั้งสตินะปรายปรีญา

เธอต้องเข้มแข็ง เรื่องแม่ต้องมาก่อน....