บังเอิญหรือผีผลัก

ยามเช้าของอีกวัน แสงอรุณอ่อนๆ สาดแสงเข้ามาผ่านทางหน้าต่าง กระทบกับเปลือกตา หญิงสาวที่กำลังงัวเงีย ปรายปรีญาพยายามลืมตาสู้แสง ศรีษะที่หนักอึ้ง มึนงง ปวดไปทั้งหัว เธอจึงพยายามสะบัดหัวไปมาเพื่อให้ตัวเองตั้งสติได้ ก่อนจะยันกายลุกขึ้น พิงหัวเตียง มองสำรวจไปรอบๆ ห้อง เเจกันลายครามที่อยู่มุมห้องตั้งตระหง่านโดดเด่น ผ้าม่านสีโอรสราคาแพงปลิวไปมาอยู่รีบหน้าต่าง

เวรละ!! ห้องใครวะเนี่ย แล้วเรามาอยู่นี่ได้ยังไง เธอพยายามนึกแต่ก็นึกไม่ออก จึงรีบลงจากเตียง แต่ก็ยิ่งตกใจเข้าไปอีกเมื่อเสื้อผ้าที่สวมใส่ไม่ใช่ชุดตัวเอง แต่กลับเป็นชุดกีฬาผู้ชาย ที่เธอสวมได้พอดีเปะ

"อ้าวคุณ ตื่นแล้วเหรอคะ ชุดคุณดิฉันซักให้เมื่อคืนเลยเอามาให้นะคะ"

คุณป้าท่าทางใจดีเดินเปิดประตูเข้ามา พร้อมกับยื่นชุดเดรสตัวเมื่อคืนให้กับเธอ ปรายปรีญายกมือไหว้ขอบคุณ

"คุณป้าคะ หนูจำไม่ได้ว่ามาอยู่นี่ได้ยังไง แล้วที่นี่มันที่ไหนคะ"

"อ่อ เมื่อคืนคุณหนูของป้าเขาพามาค่ะ "

"ห่ะ คุณหนูนี้ผู้หญิงหรือผู้ชายคะป้า แล้วชุดที่ใส่ ...."

ปรายปรีญาทำท่าตรงใจ สีหน้ากังวล

"คุณหนูของป้าเป็นผู้ชาย แต่ไม่ต้องตกใจไปนะ ป้าเป็นคนเปลี่ยนชุดให้เอง "

"อ่อค่ะ ขอบคุณนะคะ"

"รีบไปเปลี่ยนชุดเถอะค่ะ คุณท่านและคุณหนูรออยู่ด้านล่าง"

ปรายปรีญาพยักหญ้าให้ก่อนจะรีบไปชำระร่างกายที่เหม็นกลิ่นแอลกอฮอล์เมื่อคืน และยิ่งกังวลหนักเข้าไปอีก ที่เธอยังไม่กลับบ้าน ป่านนี้แม่คงเป็นห่วงแย่แล้ว หลังจากจัดการกับตัวเองเสร็จเธอเดินหากระเป๋าตัวเองรอบห้องแต่ก็ไม่เจอ

จึงเดินลงมาด้านล่างของบ้าน ก็เห็นผู้ชายวัยกลางคนนั่งหันหลังให้อยู่ตรงโต๊ะทานอาหาร กำลังนั่งอ่านหนังสือ พร้อมทานอาหารไปในตัว

" เอ่ออ ขอโทษนะคะคุณท่าน"

ชายคนดังกล่าวจึงหันมาตามเสียง

"อ้าว ลุงชัยสวัสดีค่ะ ลุงมาอยู่นี่ได้ยังไงคะเนี่ย หรือว่า...."

"หวัดดีจ๊ะ หนูปราย ใช่แล้วจ๊ะ นี่บ้านลุงเอง พอดีเจ้าลูกชาย ไปเห็นหนูเมาจนไม่ได้สติ ไม่รู้จะพาไปไหนเลยพามาบ้านนี่ละ ไม่ต้องพูดอะไรเยอะ มาๆ มากินข้าวต้มกุ้งร้อนๆ ดีกว่า จะได้ส่างเมาด้วย"

ขณะที่กำลังจะเดินไปนั่งลงเก้าอี้ข้างๆ ลุงชัย เสียงหนานุ่มที่คุ้นๆ หูก็ลอยมา

"ตื่นแล้วเหรอ นึกว่าจะตื่นสายกว่านี่ซะอีก"

ปรายปรีญาจึงหันไปตามเสียงที่ทักถาม

ดวงตาเบิกโพลง ถึงกับเข่าอ่อน ถอยหลังออกไปสองสามก้าว หัวใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาเป็นลูกของลุงชัย แต่ๆ เขาคือคุณกวิณภัทร!!

ไอ้ปรายเอ๊ย ชะตาขาดแล้ว สองครั้งที่เจอกันในสภาพ ที่ไม่เคยปกติสักครั้ง

"ขะ~คุณภัทร"

เสียงตะกุกตะกักเรียกเขาออกมาแบบแผ่วเบา

แต่เขากลับทำหน้านิ่งเฉย ราวกับหุ่นปั้น เดินมานั่งตรงข้ามกับเธอ พร้อมกับวางกระเป๋าสะพายลงและเลื่อนส่งมาให้เธอ กระเป๋าเธอนี่นา

"จะยืนอยู่อีกนานไหม"

พอกวิณภัทรพูดแบบนั้น เธอยิ่งลนลานเข้าไปอีก ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้นั่งลง ส่วนคนตรงหน้าเธอ ก็ก้มหน้าตักข้าวต้มกิน โดยไม่ได้สนใจใคร เธอจึงแอบมองสำรวจคนตรงหน้าได้แบบชัดแจ๋ว 4D วันนี้วันหยุด คุณภัทรจึงไม่ได้เซทผม ผมหน้าม้าหน่อยๆ ตกลงมาปิดหน้าผาก เสื้อยืดสีดำธรรมดา แต่พออยู่บนร่างผู้ชายคนนี้กลับดูดีมากๆ เลย ปรายปรีญาแอบรอบมองอยู่สักพัก ก่อนละสายตาและลงมือทานข้าวต้มกุ้งที่อยู่ตรงหน้า

"หนูปราย พอดีเมื่อคืนลุงโทรบอกแม่หนูปรายแล้วนะ เพราะลุงเห็นว่าดึกแล้ว กลัวเขาเป็นห่วงนะ"

"เหรอคะลุงชัย ขอบคุณมากนะคะ ปรายกลัวแม่เป็นห่วงมากเลย จะโทรหาเมื่อกี้แต่หากระเป๋าไม่เจอ"

ปรายปรีญายิ้มแบบแหยๆ ให้ เธอไม่แปลกใจสักนิดที่ลุงจะมีเบอร์ของแม่เธอ เพราะลุงชอบโทรมาจองหมูปิ้งทีเป็นร้อยๆ ไม้ บางทีก็เอาไปแจกคนยากไร้ บ้าง ฝากคนอื่นบ้าง ทำให้เธอสนิทกลับลุงชัยไปด้วย เพราะท่านเป็นคนใจดี แค่แปลกใจมากกว่ารู้จักกับลุงมาตั้งนาน แต่ทำไมเธอไม่เคยรู้เลยนะว่าท่านเป็นเจ้าของบริษัทที่ตัวเองทำงาน แต่เธอก็ไม่กล้าถามกลัวเป็นการยุ่งเรื่องของท่านมากเกินไป ส่วนคนตรงหน้าก็ไม่พูดไม่จากับเธอสักคำ จนกินเสร็จทำท่าจะลุกออกจากโต๊ะ

"เจ้าภัทรนั้นแกจะไปไหน"

"ผมก็จะกลับคอนโดผมสิครับ"

" งั้นดีเลยพ่อ ฝากไปส่งหนูปรายด้วยได้ไหม"

เขาตวัดสายตามองผู้หญิงคนนี้รอบที่สิบได้แล้วมั่งรู้สึกหงุดหงิด น่ารำคาญ ยังไงไม่รู้

"ทำไมผมต้องไปส่ง เธอกลับเองไม่ได้หรือไง"

เขาพยักหน้าหันมาถามผู้หญิงร่างอวบตรงหน้าที่พยายามบีบตัวเอ็งให้เล็กลงเท่าลูกแมว

"อ่ะ ไม่เป็นไรค่ะ ลุงชัย คุณภัทร เดี๋ยวปรายเรียกแท๊กซี่กลับเองได้ค่ะ "

หญิงสาวรีบตอบกลับอย่างไว ถ้าไปด้วฉันจะโดนกินหัวไหมเนี่ย

"ไม่ได้ ฉันรับปากกับแม่หนูปรายไว้แล้ว ว่าจะให้ลูกชายไปส่ง"

"แต่พ่อครับคนขับรถบ้านเราก็มี..."

"แต่ฉันสั่ง!! " เสียงที่ดูนิ่งๆ ของลุงชัย ทำเอาเธอเสียวสันหลังวาบ ไม่กล้าเอยปฏิเสธอีกเลย

ขณะที่นั่งมาในรถเขา เธอกับเขาเงียบมาตลอดทาง เงียบจนได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน เธออึดอัดเหมือนจะหายใจไม่ออก ให้ได้ ความรู้สึกเหมือนวันนั้นที่อยู่ในลิฟต์ไม่มีผิด จนมาถึงถนนเส้นหนึ่ง เธอจึงรู้ตัวว่าใกล้จะถึงบ้านแล้ว

"จอดตรงป้ายรถเมล์ข้างหน้าก็ได้ค่ะคุณภัทร เดี๋ยวปรายเดินเข้าซอยไปเองค่ะ"

ทันทีที่พูดจบเขาก็ตีไฟเลี้ยวเลียบรถจอดข้างทางก่อนถึงป้ายรถเมล์เล็กน้อย ไม่ถามอะไรเธอสักคำ

ก่อนลงรถปรายปรีญาจึงหันไปยกมือไหว้ขอบคุณและขอโทษเขา

"ปรายขอโทษนะคะ ที่ทำให้คุณลำบากและเดือดร้อนไปด้วย แล้วก็ขอบคุณมากๆ นะคะช่วยไว้และมาส่ง"

"อือ แค่เธอไม่เอาเรื่องที่เห็นเมื่อคืนไปพูดก็พอ"

"ห่ะ เห็นเรื่องอะไรหรือคะ เมื่อคืน ปรายทำอะไรคุณภัทรคะ "

"เธอจำไม่ได้เหรอ"

"ไม่ค่ะ"

"จำไม่ได้ก็ดีแล้ว ลงไปได้แล้วฉันรีบ"

"ค่ะๆ "

ปรายปรีญารีบเปิดประตูลงจากรถอย่างไวเลย ถ้าอยู่นานกว่านี้มีหวังขาดออกซิเจนตายแน่ๆ

ส่วนกวินภัทรโล่งอกที่ยัยหมูปิ้งจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้ เพราะเขากลัวยัยนี่เอาเรื่องที่เธอจูบกับแก้วฤดีไปพูดให้คนอื่นฟังแล้วแก้วฤดีจะเสียหาย

"กลับมาแล้วเหรอยายตัวดี"

เพ็ญศรี ยืนเท้าสะเอวพร้อมมือถือไม้แขวนเสื้อรอเธออยู่ เดินเข้ามาจะฟาดลูกสาว ที่ไปทำตัวเหลวไหลให้คนอื่นเดือดร้อน

"เดี๋ยวแม่! ใจเย็นๆ ปรายไม่ใช่เด็กแล้วนะ"

"แกรู้ไหม ฉันเป็นห่วงแกมาก ถ้าคุณชัยไม่โทรมาบอกฉันก็ไม่รู้เลยว่าลูกสาวฉันไปเมานอนหมดสติอยู่ลานจอดรถโรงแรมเนี่ย"

"โอ๋ แม่อย่าโกรธปรายเลยนะ ปรายไม่รู้ว่ากินไปเยอะเลยไม่ได้สติ นึกว่าตัวเองนั่งแท๊กซี่กลับมาบ้านแล้ว"

"ไปเลยขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าพักผ่อนเลย ตอนเย็นจะได้มาช่วยแม่เตรียมของ"

"ได้เลยจ้ะคุณนายเพ็ญศรี"

ไม่พูดเปล่า แต่ก้มลงหอมแก้มคนเป็นแม่ฟอดใหญ่ ที่ทำหน้าบึ้งเป็นตูดลิงเพราะโมโหตัวเอง แต่จะต่อว่ามากก็ไม่ได้เพราะแต่ก่อนเธอเองก็ใช่ว่าจะเป็นตัวอย่างที่ดีให้ลูกซะเมื่อไร แต่เธอโชคดีที่ลูกเป็นเด็กน่ารัก ใฝ่ดี จึงไม่ได้เป็นเด็กใจแตกแบบคำนินทาของชาวบ้าน