บังเอิญหรือผีผลัก 2

เย็นตะวันคล้อย ใกล้ค่ำ ปรายปรีญาก็ลงมาช่วยแม่เตรียมของขาย ขาก้าวลงบันได แต่ปากอ้าหาว จนเห็นลิ้นไก่ เปลือกตาก็เปิดไม่เต็มตา เพราะยังรู้สึกแฮงค์จากฤทธิ์สุรา เมื่อคืน

" โห พี่ปรายอ้าปากหาวขนาดนี้ ไม่ใช่ยุงบินเข้าไปวงไข่แล้วเหรอ"

"อ้าว แกกลับมาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย เห็นไม่ค่อยอยู่ติดบ้านเลยช่วงนี้"

"กลับมานานแล้วจ้าาจนช่วยแม่เสียบหมูเสร็จแล้วเนี่ย อีกอย่างช่วงนี้ใกล้สอบไฟล์นอล ก็เลยออกไปติวกับเพื่อนมา ว่าแต่พี่เถอะ เมื่อคืนไม่กลับบ้านแม่เป็นห่วงแทบแย่"

"เออ ช่างเถอะ แล้วแม่ไปไหนเนี่ยพี่ลงมาไม่เห็นเลย"

"เห็นบอกว่าจะออกไปร้านขายยา ยังไม่มาเลย ไปนานแล้วนะ"

"แม่ไม่สบายเหรอ เดี๋ยวพี่เดินออกไปดูก่อนนะ แกก็เก็บจองให้เรียบร้อยละ "

ปรายปรีญาบอกน้องสาวเสร็จ ก็เดินออกไปยืนรอแม่ ริมร้hวประตูบ้าน ที่สูงเลยหน้าอกนิดเดียว ในสมองก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จนคนเป็นแม่เดินมาจนจะประชิดตัวถึงรู้สึกว่ามีคนมา

"อ้าว แม่ตกใจหมดเลย ไปซื้อยาอะไรมาเนี่ย ไม่สบายเหรอ"

"แม่ไม่ได้เป็นอะไร ช่วงนี้รู้สึกเหนื่อยๆ เลยไปซื้อยาบำรุงมานะ"

"อ่อ งั้นก็เข้าบ้านกันเถอะ ป่านนี้ไอ้ปรางเตรียมของเสร็จแล้ว เดี๋ยววันนี้ปรายจะทำกะเพราหนวดหมึกไข่ดาวจองโปรดทุกคนให้กินเอง"

"อืม ดีเหมือนกัน แม่ขอแบบเผ็ดสะท้านทรวงเลยนะ"

ตกค่ำเย็นนั้น ทุกคนต่างกินข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อย เพราะนานๆ ทีปรายปรีญาจะเข้าครัวทำอาหารให้ทุกคนกิน

"วันนี้ทางบอร์ดผู้บริหารจะเรียกแต่ละแผนกเข้าประชุมนะ แต่งกายให้เรียบร้อยด้วยละ"

"กี่โมงอ่าพี่จี๊ด"

"บ่าย3 เพราะคุณภัทรจะเป็นคนมาประชุมเอ็ง"

วันนี้หัวหน้าแผนกQC แจ้งเรื่องประชุมแต่เช้าเลยแถมคนที่เรียกประชุมคือคุณภัทรอีก ฉันจะเอาหน้าไปเจอเขายังไงวะเนี่ย

"ไอ้ปราย วันนั้นกลับยังไงวะ เมาขนาดนั้นพี่เดินหารอบงานว่าจะไปส่งซะหน่อย"

"กลับแท๊กซี่อ่าพี่ รู้ตัวอีกทีก็ถึงบ้านละ"

"เออ แล้วก็ไม่โทรบอกพวกกูก็เป็นห่วง"

"ขอโทษจ้าาา พอดีตื่นมาแฮ้งค์อ่า เลยลืม"

ปรายปรีญาจำต้องโกหกทุกคน เพราะไม่อยากให้เข้าใจผิดหากต้องเล่าว่าไปนอนค้างบ้านประธานบริษัท มีหวังเป็นขี้ปากพนักงานอีก

"วันนี้ที่ผมต้องเรียกประชุมทุกคน เนื่องจากตลอดเวลาที่ผ่าน ทาง HR หรือบริษัทเองอาจจะละเลยในเรื่องการแต่งกาย และความสะอาด และภาพลักษณ์ที่ดีของบริษัท ผมจึงอยากขอความร่วมมือทุกท่าน แต่งหน้า แต่งตัวให้เป็นระเบียบตามความเหมาะสมที่ควรมีด้วยนะครับ"

เสียงนุ่ม รื่นหูที่ส่งผ่านลำโพง แต่ก็ดูเกรงขาม กระจายเสียงให้พนักงานแต่ละแผนกที่มารวมตัวกันวันนี้ ต่างพยักหน้ารับทราบถึงการขอความร่วมมือของบริษัท กวิณภัทร ถึงปากจะพูดผ่านไมค์ แต่สายตาเขากลับจ้องมายังปรายปรีญา ที่ยืนตัวเกร็ง แอบอยู่หลังยี่หวา เธอไม่อยากมองหน้าเขาเพราะละอายใจกับสิ่งที่ก่อ หากทุกคนรู้ว่าที่ถูกเรียกประชุมวันนี้ ต้นสายปลายเหตุมาจากเธอมีหวังเธอโดนยำเละแน่ๆ

หลังจากเลิกประชุม ปรายปรีญาจึงเดินมารอลิฟต์ ลงมาชั้นจอดรถเพราะลืมกระเป๋าตังค์ไว้ใต้เบาะรถคู่ใจ ระหว่างเดินกลับ เธอจึงเดินมาพบกับ กวิณภัทร ที่ยืนคุยกับผู้หญิงคนหนึ่ง แต่เธอเห็นเพียงด้าน หลัง คล้ายๆ ว่าเคยเห็นที่ไหน

จนเธอเห็นกวิณภัทรส่งผู้หญิงคนนั้นขึ้นรถ ภาพที่ลานจอดรถก็ผุดเข้ามาในหัว สองคนนี้กำลังจูบกันนี่ มิน่าล่ะ คุณภัทรถึงบอกว่าอย่าให้เราเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร แล้วทำไมต้องกลัวคนอื่นรู้ หรือว่าคุณภัทรคบซ้อนหลายคน หูววว หล่อร้ายนะเนี่ย 

เมื่อส่งแก้วฤดีขึ้นรถไปแล้ว หลังจากที่เธอมาเอาแฟ้มงานที่ลืมไว้ในรถคันที่เขาให้คนขับรถไปส่งเธอวันนั้น ก็หันกลับมาเจอปรายปรีญาที่ยืนมองและทำสีหน้าเลิ่กลักๆ อยู่ เขารู้ได้ทันทีว่าเธออาจจะจำแก้วฤดีได้ จึงเดินตรงเขาไปหา แต่ยัยนั้นทำไม กลับถอยหลังเหมือนจะวิ่งหนี

เอ้า อยู่ๆ ทำไมทำหน้าขลึงขลังขนาดนั้นเนี่ย อย่าเดินเข้ามานะ ฉันไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใครหรอก ความคิดที่วิ่งมาในหัวสั่งให้ปรายปรีญาหันหลังวิ่งไปกดลิฟต์อย่างไว เพื่อหนีร่างสูงที่กำลังจะมาถึงเธอแล้ว เดชะบุญจริงเลย ลิฟต์มาถึงพอดี เธอไม่รอช้า วิ่งพรวดเข้าไป จิ้มๆๆ ปิดประตูอย่างเร็ว เฮอออ รอดแล้วฉัน แต่...ลืมกดชั้นที่จะไป

ครืด.....ติ๊ง ประตูลิฟต์อ้าออก ร่างสูงมองเข้ามาในลิฟ ก่อนก้าวขายาวๆ เข้ามาพร้อมกับกดไปที่ชั้น28 ปรายปรีญา ไม่รีรอ จะเดินออกไปขึ้นตัวอื่น แต่ก็ช้ากว่า แขนยาวๆ ที่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเธอ

"จะไปไหน"

"อ่อ พอดีปรายลืมมือถือไว้ที่ใต้เบาะรถนะคะ"

"แล้วในมือนี่คืออะไร"

"เออ...คือว่า"

"เธอตั้งใจจะวิ่งหนีฉันใช่ไหม"

"เปล่านะคะ คุณภัทร ปรายไม่ได้ตั้งใจหนีหรือ แอบดูนะคะ แล้วอีกอย่างคุณทำหน้ายักษ์เดินมาขนาดนั้น ปรายก็ต้องวิ่งสิคะ"

"ฉันแค่จะมาบอกว่า ต่อให้วันนั้น หรือวันนี้ เธอจะเห็นอะไรก็ตาม ฉันขอสั่งให้เงียบไว้ซะ "

เขาโน้มตัวลงมา จ้องตาปรายปรีญาที่ยืนทำหน้าหวาดกลัวอยู่ต่ำกว่าตัวเขา ด้วยระดับความสูงที่ต่างกัน ถึง30กว่าเซนติเมตร

"ปรายสัญญาค่ะ ว่าจะพูดอะไรทั้งนั้น แต่ตอนนี้ปล่อยแขนปรายก่อนได้ไหมคะ ปรายเจ็บ"

กวิณภัทรจึงยอมปล่อยหลังจากที่เธอรับปาก แต่ก็เห็นข้อมือของเธอเป็นรอยจ้ำแดงๆ ขึ้นเด่นชัด เพราะด้วยความที่เธอผิวขาวด้วยจึงสังเกตเห็นง่าย

หลังจากลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นไปส่งกวินณภัทร ปรายปรีญาก็กดลงมาชั้นที่เธอทำงานอยู่ ตลอดทางที่เดินเข้าห้องเธอ บ่นด่ามาตลอด คนบ้า จะแอบคบกิ๊ก แล้วยังต้องเดือดร้อนคนอื่นอีก ใจร้ายใจดำชะมัด บีบซะแรงเจ็บไปหมดแล้วเนี่ย

"ปราย มาพอดี ทางทีมขายโทรมานะ ว่าเคสที่ปรายส่งคืนไปแก้ไขทางนั้นอ่า น่าจะผิดอะไรหรือเปล่า ไปเปิดหน้าเคสดูให้พี่หน่อย"

"อ่อ ได้ค่ะ แป๊บนะพี่"

ใส่รหัสเครื่องเสร็จปรายปรีญาก็นั่งตรวจเคสงานที่ส่งคืน

"ก็ไม่มีอะไรผิดนี่คะพี่ ทางทีมขายเขาแจ้งมาว่ายังไงเหรอคะ"

"เขาบอกว่าเคสที่ปรายส่งให้ไปสอบถามเรื่องโรคประจำตัวนะสิ"

"แต่ปรายดูดีแล้วนะคะ ลูกค้าที่สมัครทำ เขาแจ้งชัดเจนว่าเป็นความดันสูง กินยาประจำ มันก็ต้องเป็นข้อยกเว้นที่ทางบริษัทประกันไม่คุ้มครองโรคที่ลูกค้าเป็นมาก่อนอยู่แล้วนี่คะ"

"โอเค เดี๋ยวพี่โทรแจ้งทางหัวหน้าทีมขายแป๊บนะ"

วันซวยอะไรวะเนี่ย เกือบทำงานพลาด แถมยังต้องมาอารมณ์เสียเพราะเรื่งส่วนตัวคุณภัทรอีก

~ครืน ครืน ~ เสียงตั้งสั่นโทรศัพท์ของปรายปรีญาดังขึ้นขณะกำลังนั่งทานข้าวเที่ยงกับพี่ๆ ในทีมอยู่ที่Canteenของบริษัท จึงเห็นว่าเป็นเบอร์โทรน้องสาวตนเอง

"ฮาโหล ว่าไงจ๊ะ"

"พี่ปราย ฮือๆๆ หึกๆ "

"ปรางแกเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม "

"พี่ปราย แม่ หือๆ อึก อึก"

"ปราง พี่ฟังแกไม่รู้เรื่อง ตั้งสติ หยุดร้อง แม่เป็นอะไร"

"แม่อยู่โรงพยาบาลอ่าพี่ ตอนนี้อยู่ในห้อง I.C.U

ยังไม่ออกมาเลย พี่รีบมาหาปรางหน่อย ปรางกลัว"

"ได้ๆ พี่จะรีบไป"

วางสายจากน้องสาวเสร็จ ปรายปรีญาก็หันไปหาหัวหน้าและทุกคนที่มองมา เหมือนอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พร้อมกับบอกหัวหน้าว่าวันนี้ขอลาฉุกเฉินด่วนเพราะแม่เข้าโรงพยาบาล ปรายปรีญาไม่รอฟังคำตอบจากหัวหน้าก็คว้ากุญแจรถ ตรงบึงไปที่ลานจอดรถทันที 

เธอวิ่งผ่านหน้าและเกือบชนกวิณภัทรไป แต่วินาทีนั้นเธอไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าคนที่จะชนเป็นใคร เขามองตามร่างอวบที่วิ่งลงบันไดเลื่อนตรงลานจอดรถอย่างรีบร้อนด้วยความสงสัยว่าเธอจะรีบไปไหน อีกอย่างใกล้เวลาเข้างานบ่ายแล้วด้วย 

แม่ รอปรายก่อนนะ ปรายกำลังไป แม่อย่าเป็นอะไรนะ มือที่จับแฮนด์รถสั่นเทาด้วยความกลัว น้ำตาเริ่มรินลงมาอาบสองแก้ม เพราะตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยเห็นแม่เข้าโรงพยาบาลสักครั้ง เพราะด้วยรูปร่างและความคล่องแคล่ว ทำให้เธอเขาใจมาเสมอว่าแม่แข็งแรงดี......