มรสุมชีวิต

"ปราง"

ปรายปรีญาเรียกน้องสาว ทั้งๆ ที่ขายังก้าวไม่ถึงหน้าห้องI.C.U ด้วยซ้ำ

"พี่ปราย แม่ยังไม่ออกมาเลยพี่"

ปรางปรีญาโผลเข้ากอดพี่สาว เสียงสะอื้นยังดังมาเป็นระยะ

"แล้วแม่เป็นอะไรปราง"

"ปรางก็ไม่รู้อ่าพี่ ตอนเก็บร้านแม่ ก็ยังดีๆ อยู่เลย

แล้วแม่ก็บ่นว่าเหนื่อย แล้วก็เจ็บหน้าอก แล้วจู่ๆ แม่ก็ล้มลงไปเลยอ่า"

"ใจเย็นๆ แม่ไม่เป็นอะไรหรอก แม่เราแข็งแรงจะตาย"

ปรายปรีญากอดปลอบน้องสาวตนเอง ที่ตัวสั่นเทา เธอรู้ดีว่าน้องสาวคงตกใจมาก เธอจึงเลือกที่จะไม่ร้องไห้หรืออ่อนแอ ให้น้องเห็น

"ญาติคนไข้หรือเปล่าครับ"

หมอเดินมาถามสองสาวที่นั่งหันหลังให้ประตูจนไม่ทันสังเกตว่ามีคนเดินออกมา

"ใช่ค่ะ ฉันเป็นลูกสาวของคนที่อยู่ด้านในค่ะ"

"คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ แต่เดี๋ยวหมอเชิญไปคุยที่ห้องหน่อยนะครับ"

"อ่อค่ะ"

ปรายปรีญาสั่งให้น้องสาวรอแม่อยู่ที่หน้าห้องI.C.U

ส่วนตัวเอง เดินตามหมอไปเพื่อคุยอาการของแม่

"สรุปแล้วแม่ฉันเป็นอะไรหรือคะหมอ"

ปากถามหมอ แม่มือที่กุมไว้ตรงตักเย็นเฉียบเพราะเหงื่อที่ซึมออกมา

"ผมไม่ทราบว่าทางครอบครัวรู้ไหมครับว่าคนไข้ป่วยเป็นโรคหัวใจ"

"อะไรนะคะ โรคหัวใจ"

"ใช่ครับ คนไข้เข้ารับการรักษามาได้2ปีแล้ว เรารักษาคนไข้โดยการให้ยา และให้คนไข้ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมในการใช้ชีวิต แต่คนไข้ก็อาการไม่ดีขึ้นเลยครับ"

"แล้วต้องทำยังไงคะ หมอ มีวิธีไหนที่จะรักษาได้ไหมคะ"

"มีครับ เป็นการผ่าตัดบายพาสหัวใจ ซึ่งอาจมีความเสี่ยงสูงและค่าใช้จ่ายค่อนข้างแพง"

"เท่าไรคะ คุณหมอ"

แพทย์หนุ่มอายุคงไม่ห่างจากเธอมากนักไม่แจ้งราคากับเธอตรงๆ แต่กับเลื่อนแผ่นกระดาษA4มาให้ ปรายปรีญาหยิบขึ้นมาดูถึงกับตกใจที่เห็นราคาค่าผ่าตัด

"650,000!! ฉันจะไปเอามาจากไหน เงินเก็บที่มีอยู่คงไม่พอแน่ๆ เออ แล้วมีเวลาเหลือให้ฉันหาเงินอีกนานไหมคะหมอ"

"คือผมก็ตอบไม่ได้ แต่ทางคนไข้อาการทรุดลงมากอย่างเร็วก็ประมาณ2สัปดาห์"

คำว่าสองสัปดาห์ของหมอยังคงก้องกังวานอยู่ในหูของฉันตลอดเส้นทางที่เดิน กลับมาหน้าห้องI.C.U

ปรางปรีญาเห็นพี่สาว เดินมาด้วยสีหน้าวิตกกังวล ใจเธอเองก็เริ่มรู้สึกไม่ดี

"พี่ปราย หมอว่าไงมั่งอ่า"

"แม่เป็นโรคหัวใจ ต้องพาตัดบายพาสหัวใจ"

"ห่ะ แล้วแม่จะหายไหมพี่"

"หายสิ แม่ต้องหายพี่จะทำทุกวิถีทาง เพื่อหาเงินมารักษาแม่ให้ได้"

สองสาวนั่งกอดกันอยู่หน้าห้องI.C.U นานหลายชั่วโมง จนพยาบาลต้องมาแจ้งให้กลับไปก่อน

กลับถึงบ้านปรายปรีญาตรงดิ่งไปที่ห้องแม่ตัวเองและหยิบ สมุดบัญชีพร้อมบัตรเอทีเอ็มของแม่เดินไปที่ห้องตัวเอง ก่อนจะหยิบสมุดบัญชีเงินฝากที่ตัวเองเก็บมาตลอด 5 ปีหลังจากเรียนจบ ปรายปรีญาคำนวณเงินทั้ง 2 บัญชีแล้ว มันยังไม่พอ

"สองแสนห้าเองเหรอ ขาดอีกตั้ง4แสน จะหาที่ไหนให้ทันภายในสองอาทิตย์"

เธอได้แต่บ่นพึมพำกับตัวเองภายในห้องพร้อมทั้งคิดหาวิธีที่จะ หาเงินมาให้ทันค่ารักษาพยาบาลของแม่

ตลอด 10 กว่าวันที่ผ่านมาปรายปรีญากับน้องสาวหาอาชีพเสริมทำแทบจะไม่ได้พักเลย แต่เงินที่หามาก็ยังไม่พอ หลังจากเลิกงานปรายปรีญาจึงคิดที่จะไปหยิบยืมจากเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ที่ตอนนี้ทำงานเป็นเด็กนั่งดริ้งที่ไนน์คลับแห่งหนึ่งย่านทองหล่อ

วินาทีที่ก้าวขาเข้าไปย่านอโคจร ที่หรูหราระดับนึง เธอตกเป็นเป้าสายตาทันที เพราะด้วยรูปร่างที่ไม่ได้โดดเด่นว้าวจ๋าให้คนมอง แต่ด้วยวันนี้เธอแต่งตัวแบบได้คุณป้ามาก จึงกลายเป็นที่ขำขันของเหล่า ไฮโซ ทั้งหลายที่มาเที่ยวคืนนี้ ปรายปรีญาอ่านไลน์ที่เพื่อนสาวส่งมาให้ว่าให้เดินมาด้านหลัง ห้องแต่งตัว เธอจึงรีบเดินผ่านกลุ่มคนที่นั่งอยู่ไปอย่างเร็วที่สุด ก็เห็นเพื่อนสาวที่แต่งตัวด้วยเสื้อเกาะอกสีดำ กางเกงขาสั้น รองเท้าส้นเข็ม ที่วัดระดับสายตาก็น่าจะสูงเกือบ6นิ้ว ยืนกวักมือเรียกเธออยู่

"ปราย ทางนี้"

"แกมาหาฉันถึงนี้มีอะไรหรือเปล่า"

"ฉันพูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อมนะ ฉันว่าจะมายืมเงินแก"

"ได้สิ เท่าไรละวันนี้ฉันไม่ได้กดเงินมาเยอะนะ

"สามแสนห้า"

"ห่ะ แกจะเอาไปทำอะไรเยอะแยะขนาดนั้น ฉันไม่มีให้ยืมหรอกปราย"

"ฉันจะเอาไปจ่ายค่าผ่าตัดให้แม่นะ"

ใบหน้าที่แอบมีความหวังก้มต่ำหลุบตามองพื้น

"ฉันอยากช่วยแกนะปรายแต่ฉันไม่มีจริงๆ วะ "

"โอเค ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจแต่ก็ขอบใจนะ"

ปรายปรีญาอยู่คุยกับเพื่อนสักพัก ก่อนจะขอตัวกลับ เธอเลือกที่จะเดินออกมาทางด้านหลังร้านที่คนไม่พลุกพล่านนักเพราะเวลาเที่ยงคืนแบบนี้คนก็คงแดนซ์กระจายอยู่ด้านใน

"มึงใช่ไหม ที่มายุ่งกับเมียเพื่อนกู"

เสียงวัยรุ่น สองสามคนยืนล้อมกรอบ ผู้ชายคนหนึ่งท่าทางจะมีเรื่องชกต่อยกัน เอาไงดีวะ ต้องเดินผ่านทางนี้ด้วย แกล้งเดินไม่เห็นแล้วเดินผ่านไปเลย หรือจะแจ้งตำรวจดี เวรกรรม แบตมือถือมาหมดอะไรตอนนี้วะเนี่ย

"ฉันไปยุ่งกับเมียพวกแกตอนไหน ผู้หญิงตั้งเยอะแยะที่เดินมาขอชนแก้วฉันที่โต๊ะ"

"โธ่ไอ้นี่วอนโดนตีนกูซะแล้ว คนที่มึงหอมแก้มเมื่อกี้นี้ไง"

ไม่พูดเปล่าผู้ชายคนนั้นก็สาวมัดมาที่หน้าผมทันที โดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว จะหลบด็คงไม่ทันเพราะผมมึนหัวจากฤทธิ์แอลกอฮอลล์เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เขาเกือบโดนตะลุมบอน แต่พวกนั้นก็ต้องหยุดชะงัก

"เดี๋ยวคะ พี่!! อย่าทำไรเขาเลยนะคะ หนูเป็นน้องสาวเขาเองค่ะ พอดีพ่อให้มาตามเขากลับบ้าน ถ้าเขาทำไรไม่พอใจ หนูขอโทษแทนเขาด้วยนะคะ"

ปรายปรีญาวิ่งมาขอร้องกลุ่มวัยรุ่น จนพวกเขายอมและพากันกลับไป ส่วนร่างสูง ที่ยังอยู่ในอาการมึนทั้งมัด มึนทั้งเหล้า ก็ค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้น ไม่ขอบคุณเธอสักคำ ดีนะที่เธอจำได้ว่าเป็นกวิณภัทร จึงวิ่งเข้ามาช่วย เขาทำท่าจะเดินไป แต่ท่าทางไม่น่ารอด เธอจึงไปพยุงเขา

"ปล่อยฉันจะกลับเองงง~"

คำพูดที่ฟังแทบไม่เป็นประโยคสบถออกมา เนี่ยนะเหรอประธานบริษัทที่พนักงานกรี๊ดกร๊าด กลางวันก็วางมาต ซะน่าหมั่นไส้ดูตอนนี้สิ

"ไปค่ะ เดี๋ยวฉันไปส่ง คอนโดคุณอยู่ไหน"

ปรายปรีญาเดินไปพยุงคนร่างสูง ไปขึ้นรถแท๊กซี่ ที่จอดรอผู้โดยสารอยู่ริมถนน ก่อนแท๊กซี่จะมาส่งเธอที่คอนโดหรูแห่งหนึ่งตามที่เธอบอก หลังจากที่เธอโทรไปถามที่อยู่กับลุงชัยเรียบร้อย

โฮะ หนักชะมัด ถึงฉันจะถึก แต่ให้ลากผู้ชายสูง180กว่าก็หอบเอาการเหมือนกัน

"คุณภัทรคะถึงห้องคุณแล้ว"

เธอพยามปลุกเขา พร้อมกับล้วงมือเขาไปในกระเป๋าเสื้อเพื่อหากุญแจ และเปิดห้องกึ่งลากกึ่งพยุงไปโยนเขาลงบนที่นอน แต่ตัวเองกลับเซถลาลงไปพร้อมกันกับเขา

ปรายปรีญาจึงล้มบนตัวเขาเต็มๆ ขณะที่เธอกำลังรีบลุกขึ้น ก็มีมือใหญ่ คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเธอ และกระชากเธออย่างแรงลงบนที่นอน ก่อนที่ตัวของกวิณภัทรจะขึ้นคล่อมร่างอวบที่นอนแข็งทื่อ และตกใจอยู่ด้านล่าง

"แก้ว พี่รักแก้วมาก แต่ทำไมแก้วไม่เคยเลือกที่จะรักพี่เลย"

สายตาที่ส่งมาให้เธอมันช่างอบอุ่นเหลือเกิน แต่แก้วไหนเนี่ย ฉันชื่อปราย ปรายปรีญา!!

ตั้งสติได้ ปรายปรีญาพยายามดิ้นเอาตัวรอดเพื่อหนีจากวงแขนที่กดเธอไว้