Share

บทที่ 3.2 หลุดพ้นจากคนชั่ว

last update Tanggal publikasi: 2025-02-20 12:41:39

บทที่ 3.2  หลุดพ้นจากคนชั่ว

วันต่อมาซ่งไป๋ลู่ยังคงพาซ่งหานลู่ขึ้นเขาไปเก็บผลไม้ป่าตามปกติ รอจนตะวันใกล้ตกดินซ่งต้าลู่จึงมารับของไปส่งที่บ้านตระกูลกู้เช่นเดิม

“อาไป๋เจ้ามาพอดี ข้ากำลังจะเอาของพวกนี้ไปส่งที่บ้านเจ้า”

ซ่งไป๋ลู่มองเครื่องครัวที่แสนธรรมดา ทว่ายังคงใช้งานได้ดีแล้วยิ้มกว้างเอ่ยขอบคุณอีกฝ่าย

“เรื่องเล็กน้อยเหตุใดต้องขอบคุณด้วยเล่า”

ซ่งต้าลู่ขนผลไม้ลงจากรถลาก โดยที่สายตายังคงจดจ้องไปยังสหายที่ยืนสนทนากับน้องสาวของเขาอย่างสนิทสนม

“อ้อ... ส่วนนี่เป็นของที่เจ้าฝากให้ข้าไปซื้อมา”

กู้เหยียนส่งถุงหนังสัตว์ให้ซ่งไป๋ลู่ ริมฝีปากเล็กยิ้มกว้างรับของมาด้วยความยินดี ท่าทางสนิทสนมของคนทั้งสองทำให้คนเป็นพี่ใหญ่หงุดหงิดใจเป็นทบทวี จนอดเอ่ยถามไม่ได้

“น้องรอง เจ้าฝากอาเหยียนซื้ออะไรมาหรือ”

“นมแพะและเนื้อหมูเจ้าค่ะ”

ซ่งไป๋ลู่เอ่ยตอบพี่ชายของตน หากแต่ความสนใจกลับยังคงอยู่ที่พี่ชายต่างแซ่ ซ่งต้าลู่เม้มริมฝีปาก ตวัดหางตามองสหายด้วยความขุ่นเคือง โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว

“ลำบากพี่กู้เหยียนแล้ว พรุ่งนี้ยังต้องรบกวนท่านอีก”

“ลำบากอะไรกัน เรื่องของเจ้าก็เหมือนเรื่องของข้า”

เพราะยุคนี้ไม่มีตู้เย็นซ่งไป๋ลู่จึงต้องให้กู้เหยียนนำของไปแลกนมแพะมาจากอีกฝ่ายแทน

“เพียงแต่ผลท้อครึ่งตะกร้าหากนำไปขายเปลี่ยนเป็นเงิน ย่อมซื้อนมแพะได้มากขึ้นอีกหนึ่งในสี่ถุง อาไป๋ข้าเอาผลท้อของเจ้าไปขายแล้วค่อยไปซื้อนมแพะไม่ดีกว่าหรือ”

“ผลท้อครึ่งตะกร้ากว่าจะขายหมดต้องเสียเวลาและเปลืองแรงของท่านไม่น้อย เทียบกันแล้วยอมเสียผลประโยชน์เล็กน้อยแลกกับความสบายของท่านย่อมคุ้มกว่า”

ใบหน้าของกู้เหยียนพลันแดงก่ำ ที่แท้ซ่งไป๋ลู่ยอมเสียเปรียบผู้อื่นก็เพราะห่วงใยเขานี่เอง

เกวียนของกู้ฉินหยุดลงที่หน้าบ้านสามพี่น้องตระกูลซ่ง

ซ่งต้าลู่และกู้เหยียนก็ช่วยกันขนของลงจากล้อเกวียน ซ่งไป๋ลู่เดินไปหยิบตะกร้าผักป่าและผลบ๊วยผลท้อส่งให้กู้ฉิน โดยไม่ลืมมอบค่าจ้างขนของให้เขาด้วย

“ผลไม้กับผักป่าพวกนี้ฝากให้ท่านป้า ส่วนเงินนี่มอบให้ท่านลุงเจ้าค่ะ”

“เรื่องเล็กน้อย เงินนี่เจ้าเก็บเอาไว้เถิด”

กู้ฉินไม่ใช่คนเห็นแก่เงิน น้ำใจและคำพูดชี้แนะเรื่องการค้าขายที่เด็กหญิงแบ่งปันให้ลูกชายของเขานั้นทำให้เขาซาบซึ้งยิ่ง

ยังจะรับเงินจากนางอีกได้อย่างไร

“เป็นส่วนที่ควรมอบให้ท่านเจ้าค่ะ”

เมื่อถูกตอบกลับด้วยเหตุผลกู้ฉินก็ไม่อาจปฏิเสธ จำใจรับเงินของนางมาใส่ถุงเอาไว้ ภรรยาของเขากล่าวว่าอยากได้สตรีน้อยนางนี้มาเป็นสะใภ้ เช่นนั้นเงินก้อนนี้ก็ถือเสียว่าเขารับมาเก็บเอาไว้เป็นสินสอดสู่ขอนางให้ลูกชายหัวทึบของเขาในอนาคตก็แล้วกัน

“พี่ใหญ่ พี่รอง เกิดเรื่องแล้ว!”

เสียงร้องที่ดังออกมาจากในครัวทำให้ซ่งไป๋ลู่รีบเดินไปยังต้นเสียง ด้านหลังมีกู้ฉินตามมาด้วยอีกคน ดวงตากลมของซ่งไป๋ลู่เบิกกว้างเมื่อพบว่าในครัวมีสภาพราวกับถูกโจรเข้ามาปล้นของ

ทั้งข้าวสาร เครื่องปรุง ของแห้งล้วนถูกขโมยไปจนหมดสิ้น เท้าเล็กเดินไปในตัวบ้าน เมื่อพบว่าของทุกอย่างยังอยู่ครบก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แน่นอนว่าที่เป็นเช่นนี้เพราะของในบ้านล้วนเป็นของเก่าไม่มีราคานั่นเอง

“ต้องเป็นฝีมือท่านป้าใหญ่แน่ๆ”

ซ่งหานลู่เอ่ยบอกเสียงสั่น มองเชือกที่ร้อยเนื้อแห้งเอาไว้ด้วยสายตาแดงก่ำ

“ไร้หลักฐาน อย่าได้เอ่ยวาจาเลื่อนลอย”

ซ่งต้าลู่เอ่ยเตือนน้องชาย กู้ฉินถอนหายใจยาวมองสองพี่น้องด้วยสายตาสงสารแม้แต่เด็กน้อยอย่างอาหานยังคาดเดาคนร้ายได้ ตัวเขาจะคาดเดาไม่ได้ได้อย่างไร แต่เป็นเช่นที่ซ่งต้าลู่เอ่ยบอกไร้หลักฐานย่อมไม่อาจเอ่ยวาจาเลื่อนลอย

“เช่นนั้นข้าจะหาหลักฐานให้พวกท่านจับคนเอง”

เสียงของซ่งไป๋ลู่ที่เดินเข้าไปสำรวจข้าวของในบ้านเอ่ยขึ้น เรียกความสนใจของบุรุษทั้งสี่คนไปที่นางในทันที

“อาไป๋ เจ้าจะหาหลักฐานได้อย่างไรหรือ”

“พี่กู้เหยียนท่านไม่รู้อะไร ก่อนหน้านี้ข้าได้ให้ท่านหมอในเมืองตรวจร่างกาย เขาบอกว่าข้าเป็นโรคประหลาดต้องกินยาตำรับพิเศษ ข้าวสารในไหกับเนื้อที่ตากแห้งนี้จึงได้รมควันสมุนไพรเอาไว้ ทว่ายาสูตรนี้ต้องกินคู่กับสมุนไพรในนมแพะ ไม่เช่นนั้นจากยารักษาจะกลายเป็นยาพิษ ข้าจึงได้ให้ท่านซื้อนมแพะมาให้ทุกวันอย่างไรเล่า”

เมื่อได้ยินซ่งไป๋ลู่เอ่ยบอกถึงอาการป่วยของตน สีหน้าของกู้เหยียนก็พลันย่ำแย่ เขาอยู่ข้างกายนางแท้ๆ กลับไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย

“อาไป๋ เจ้าไม่ต้องกังวล เจ้าบอกชื่อร้านขายยามาข้าจะรีบเข้าเมืองไปซื้อสมุนไพรมารมข้าวสารและเนื้อให้เจ้า”

ได้ยินคำของลูกชายกู้ฉินก็ถอนหายใจยาว ตบหัวไล่ความโง่เขลาไปหนึ่งที

“ท่านพ่อท่านตีข้าอีกแล้ว”

“เจ้าตัวโง่งม”

กู้ฉินเอ่ยสบถด่าลูกชายหนึ่งคำก็หันมาทางเด็กหญิง

“อาไป๋ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ท่านป้าของเจ้าต้องจัดการได้ดีอย่างแน่นอน”

ซ่งไป๋ลู่ยิ้มกว้างก้มศีรษะขอบคุณอีกฝ่าย ยามที่คนจากไปแล้วซ่งหานลู่ก็เอ่ยถามเสียงสั่น

“พี่ใหญ่พี่รองเหตุใดท่านป้าต้องมาขโมยของของพวกเราด้วยขอรับ เช่นนี้ข้าจะไปขโมยของของนางบ้าง”

ซ่งไป๋ลู่หันมาสบตากับซ่งต้าลู่ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับดวงตาที่ฉ่ำวาวไปด้วยน้ำตาของเด็กน้อย วางมือจับไหล่เล็กของเขาแล้วเอ่ยปลอบโยนเสียงจริงจัง

“น้องเล็กเจ้าฟังคำของพี่รองให้ดี เราไม่อาจหาเหตุผลกับการกระทำที่ต่ำช้าของผู้อื่น แต่ก็ไม่จำเป็นต้องตอบโต้ด้วยการกระทำที่ต่ำช้าเช่นเดียวกัน”

“เช่นนั้นเราต้องยอมถูกรังแกไปตลอดเช่นนี้หรือขอรับ”

“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร เราแค่ต้องเรียนรู้ที่จะตอบโต้อย่างมีสติเท่านั้น”

ซ่งต้าลู่มองน้องสาวตัวน้อยเอ่ยสั่งสอนน้องชายแล้วขมวดคิ้วหนา ถ้อยคำพวกนี้น้องสาวที่อายุเพียงสิบขวบของเขากลับเอ่ยออกมาได้อย่างลื่นไหลราวกับอาจารย์อาวุโสในสำนักศึกษา หรือแท้จริงก่อนหน้านี้จะมีคนสอนหนังสือให้นาง เมื่อคิดถึงตำราบนชั้นที่เรียงตามลำดับตัวอักษรได้อย่างถูกต้องในใจของซ่งต้าลู่ก็ยิ่งมั่นใจในความคิดของตนเอง เพียงแต่คนที่สั่งสอนนางคือใครกัน แล้วเหตุใดก่อนหน้านี้นางจึงทำราวกับเป็นเด็กน้อยที่ไม่รู้ความเช่นนั้น

.......................................................................

เช้าวันต่อมาข่าวเรื่องซ่งไป๋ลู่ล้มป่วยเพราะข้าวสารที่รมยาในเรือนถูกขโมยก็ถูกพูดถึงไปทั้งหมู่บ้าน

“น่าสงสารนางหนูซ่งยิ่งนัก นางทำงานอย่างหนักเพื่อหาเงินไปซื้อข้าวสารรมยานั่นมากิน ตอนนี้ถูกขโมยไปจึงล้มป่วย”

“ข้าวสารรมยาอย่างนั้นหรือ”

“ใช่แล้วๆ นางล้มป่วยบ่อยๆ รักษาไม่หายเสียทีวันก่อนเจอหมอในเมืองช่วยตรวจดูก็จัดยามาให้นางสองชุด ชุดหนึ่งรมไว้ในข้าวสาร อีกชุดต้มผสมนมแพะดื่ม”

ว่านชุนที่กำลังนั่งซักผ้าอยู่ริมลำธารเหลือบตาเห็น

ซ่งหลี่เถียนก็จงใจเอ่ยเล่าเรื่องของซ่งไป๋ลู่

“จะว่าไปนางหนูซ่งน่าสงสาร แต่คนที่ขโมยไปกลับ

น่าสมน้ำหน้า”

“เหตุใดจึงน่าสมน้ำหน้าเล่า”

“เจ้าไม่รู้อะไร ยาที่รมอยู่ในข้าวสารต้องกินคู่กับยาที่อยู่ในนมแพะ หากกินแยกกันไม่เพียงไม่ช่วยรักษาร่างกายยังเป็นพิษร้ายสะสมด้วย”

เมื่อได้ยินคำว่า พิษร้าย ไม้ตีผ้าในมือซ่งหลี่เถียนก็หลุดร่วงในทันที ใบหน้าของนางซีดเซียว ไม่เอ่ยคำใดก็หมุนตัววิ่งไปที่บ้านของสามพี่น้องตระกูลซ่ง

“ซ่งไป๋ลู่ เปิดประตูเดี๋ยวนี้!”

แม้เสียงร้องเรียกจะบอกให้เปิดประตู ทว่ายังไม่ทันมีผู้ใดลุกขึ้นประตูผุๆ ก็พังลงมาพร้อมกับซ่งหลี่เถียนที่ใบหน้าชุ่มไปด้วยเหงื่อ ยิ่งเห็นว่าซ่งไป๋ลู่นอนซมอยู่บนเตียงในใจของนางก็ยิ่งตื่นตระหนก

“มีพิษ มีพิษจริงๆ ด้วย รีบเอายาถอนพิษมาให้ข้า”

“ท่านป้าใหญ่ ท่านกำลังพูดถึงเรื่องอะไรหรือ”

ซ่งต้าลู่ลุกขึ้นยืน สายตาคมจดจ้องอีกฝ่ายนิ่ง ก่อนหน้านี้เขาเห็นว่าสตรีตรงหน้าเป็นญาติผู้ใหญ่ หลายครั้งที่นางทำเรื่องเลวร้ายเขาก็มักปล่อยผ่านและถอยให้เสมอ ทว่าในเมื่อถอยให้ถึงเพียงนี้แล้วนางยังไม่ยอมรามือ เช่นนั้นวันนี้ก็คงต้องจัดการขั้นเด็ดขาดเสียที

“ไม่ต้องมาทำไขสือ ส่งยาถอนพิษมา”

ในขณะที่ซ่งหลี่เถียนยืนเต้นแร้งเต้นกาตะโกนถามหายาถอนพิษ ซ่งไป๋ลู่ก็ส่งสัญญาณให้กับซ่งหานลู่ที่ยืนอยู่นอกเรือน

“ท่านป้าใหญ่พวกเราไม่เข้าใจเรื่องที่ท่านพูดจริงๆ เจ้าค่ะ แค่กๆ”

ซ่งไป๋ลู่พูดเสียงแผ่วเบาก่อนจะแสร้งกระแอมไอชุดใหญ่ ท่าทางบอบบางราวกับคนป่วยหนักของนางแม้แต่ซ่งต้าลู่เองก็ยังเผลอคิดว่าเป็นเรื่องจริงหมุนตัวมารินชาร้อนให้นางดื่ม

“น้องรอง เจ้าดื่มชาก่อน”

ซ่งหลี่เถียนถูกสองพี่น้องเมินราวตนเองเป็นอากาศธาตุก็

อ้าปากเบิกตากว้าง ยกมือขึ้นชี้นิ้วด่าคน

“เจ้าเด็กอกตัญญู เจ้ากล้าวางยาพิษในข้าวสารของข้าหรือ”

“ข้าวสารของท่านย่อมอยู่ในครัวท่าน พวกเราพี่น้องจะไปวางยาพิษได้อย่างไร นอกเสียจากท่านจะเป็นขโมยที่เข้ามาขโมยข้าวของพวกเรา”

“ข้าวของพวกเจ้าอะไรกัน ข้าเป็นป้าใหญ่ของพวกเจ้า

เลี้ยงดูพวกเจ้า ข้าวทุกเม็ดของทุกอย่างในบ้านเจ้าล้วนเป็นของข้าทั้งสิ้น”

“ตั้งแต่ท่านพ่อแต่งงานก็แยกตัวออกมาจากบ้านใหญ่

ท่านป้าเรื่องนี้แม้แต่อาหานก็ยังรู้ ท่านก็อายุไม่น้อยแล้วเหตุใดจึงยังแยกแยะไม่ได้กัน”

ซ่งไป๋ลู่ได้ยินคำของซ่งต้าลู่สวนกลับคนเป็นป้าก็อ้าปากค้าง ไม่คิดว่าคนที่พูดน้อยเช่นเขาเวลาอ้าปากโต้เถียงคนจะน่ากลัวถึงเพียงนี้

“เจ้ากล้าเถียงข้าหรือ เจ้าเด็กสารเลว! วันนี้ข้าจะตีพวกเจ้าสั่งสอนแทนบิดามารดาที่ไม่ได้ความพวกนั้น”

ซ่งหลี่เถียนด่าเพียงคำเดียวก็ก้าวเข้ามาเงื้อมือขึ้นตีคน

ซ่งไป๋ลู่ขมวดคิ้วเรียวเมื่อเห็นว่าฝ่ามือของซ่งหลี่เถียนตีลงบนตัวพี่ชายของนาง โทสะในใจก็ลุกโชน ทว่ายามที่กำลังคิดจะตอบโต้หางตาก็เห็นซ่งหานลู่พาคนมาแล้ว ริมฝีปากบางยกขึ้นยิ้มอย่างพึงพอใจ

ซ่งหลี่เถียนวันนี้ข้าจะทวงคืนความยากลำบากทั้งหมด

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • สามีอยากก้าวหน้าต้องช่วยข้าทำสวน   บทพิเศษ

    บทพิเศษสายลมเหมันต์พัดผ่าน หิมะขาวโปรยปรายร่วงหล่นองค์ชายรองฟู่ฉ่าคังอันยืนอยู่บนชั้นสองของโรงเตี๊ยมเสี่ยวอัน สายตาทอดมองไปยังถนนเบื้องล่าง“ถวายพระพรองค์ชายรอง”เสียงเอ่ยด้วยความนอบน้อมจากด้านหลังดึงสายตาของเขาให้หมุนตัวกลับมามองอีกฝ่าย“ลุกขึ้นเถิด ท่านอาจารย์หลิว หมอหลวงถัง”หลิวชงซิว และ ถังซานอี้ ขยับตัวลุกขึ้น หากแต่ยังคงอยู่ในท่าทางที่สงบ“หลายปีมานี้ลำบากพวกท่านแล้ว”“ได้ทำงานให้ฝ่าบาทนับเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ของพวกกระหม่อม”ฟู่ฉ่าคังอันยกมุมปากขึ้นยิ้ม สายตามองคนทั้งสองด้วยความภาคภูมิใจและขอบคุณอยู่ในที การซ่อนตัวแฝงกายเพื่อสืบข่าวในต่างแคว้นนั้นเป็นเรื่องยาก แต่ที่ยากกว่าคือการแทรกซึมขึ้นเป็นคนสำคัญที่ต่างแคว้นไว้วางใจ“ตอนนี้เจียงเป่ยและต้าหยางลงนามผูกพันธมิตรร้อยปี ต่อไปคงไม่มีสงครามอีก ดังนั้นเสด็จพ่อจึงเรียกตัวพวกท่านกลับเจียงเป่ยเพื่อตกรางวัล”เมื่อได้ยินว่าถูกเรียกตัวกลับบ้านเกิด สองสายลับก็ทรุดตัวลงก้มหน้าคุกเข่า“องค์ชายได้โปรดเมตตา พวกกระหม่อมไม่ปรารถนาของรางวัลหรือลาภยศใดๆ เพียงแต่ต่อจากนี้ขอให้ลบชื่อพวกเราออกจากบัญชีสายลับ”ลบชื่อออก นี่ไม่เท่ากับลบผลงานในหลายสิบ

  • สามีอยากก้าวหน้าต้องช่วยข้าทำสวน   บทที่ 33.3 บทสุดท้าย 

    “เสี่ยวไป๋!”น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาในคราวแรกนั้นค่อนข้างตื่นตระหนกดีใจ หากแต่เพียงพริบตาก็กลับเป็นเศร้าหมอง ยืนนิ่งเอ่ยออกมาเสียงบางเบา“สบายดีหรือไม่”ซ่งไป๋ลู่ในชุดสีแดงอ่อนแถบขาว เม้มริมฝีปากบางพยักหน้าตอบกลับ เมิ่งเฟยอวี่ยิ้มด้วยสายตาเจือความทุกข์ เอ่ยถามเสียงสั่น“มีเรื่องทุกข์ใจ หรือใครทำให้รู้สึกยากลำบากไหม”ดวงตาคมมองใบหน้าที่ส่ายไปมา ด้วยใจคะนึงหาก่อนจะเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกเมื่อเห็นเท้าเล็กก้าวเข้ามาหาตน“อย่า อย่าเข้ามา...”“อาเล่อ ทำไม...”“ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นเพียงภาพลวงตา แต่ช่วยอยู่ให้นานหน่อยได้หรือไม่”คิ้วเรียวที่ขมวดเข้าหากันของซ่งไป๋ลู่พลันคลายออก ในดวงตาปรากฏความรู้สึกผิดที่ชัดเจน ไม่สนใจคำห้ามปรามของเขาวิ่งเร็วพร้อมโถมตัวเข้าโอบกอดร่างหนา“เสี่ยวไป๋ ทำไมเจ้าจึงกอดข้าได้”เมิ่งเฟยอวี่ยังคงตื่นตกใจ สองมือแข็งค้างอยู่กลางอากาศไม่กล้าแม้แต่จะขยับปลายนิ้ว ด้วยกลัวว่าความอบอุ่นนี้จะจางหายไป“ข้าไม่เพียงแค่กอดเจ้าได้แต่ยัง... จูบเจ้าได้ด้วย”ซ่งไป๋ลู่กล่าวจบสองมือที่กอดกายหนาก็ขยับขึ้นโอบลำคอแกร่ง เขย่งปลายเท้ากดแนบริมฝีปากของตนลงบนปากหยักของเมิ่งเฟยอวี่ร่างกายของเมิ่งเฟยอวี

  • สามีอยากก้าวหน้าต้องช่วยข้าทำสวน   บทที่ 33.2 บทสุดท้าย

    ห้าวันต่อมาทั่วทั้งต้าหยางก็เกิดเรื่องที่ทำให้ทุกคนตื่นตระหนก เมื่อราชโองการถูกประกาศออกมาว่าองค์ชายห้าหลงเจิ้นซีก่อกบฏ ตระกูลจางเก้ารุ่นถูกสังหารภายในคืนเดียว บรรดาขุนนางที่ร่วมมือถูกประหารไปนับสิบคน พระสนมจางเฟยถูกส่งเข้าตำหนักเย็น ราชสำนักปั่นป่วนวุ่นวาย หากแต่เพียงครึ่งเดือนต่อมาทุกอย่างก็สงบลง“ได้ยินว่าองค์ชายห้าใช้โอกาสตอนไปจัดการปัญหาทางเหนือ ซ่องสุมกำลังพลเอาไว้ โชคดีที่องค์ชายรองแคว้นเจียงเป่ยยื่นมือเข้ามาช่วยเปิดโปง ไม่เช่นนั้นหากเกิดกบฏกลางเมืองขึ้นมาจริงๆ ชาวบ้านอย่างพวกเราไม่รู้จะมีชะตากรรมอย่างไร”“ยังต้องขอบคุณที่ปรึกษาเมิ่งด้วย ได้ยินว่าเขาให้บัณฑิตใหม่ปีนี้แฝงตัวเข้าสืบความ จึงได้รายชื่อขุนนางโฉดทั้งหมดออกมา”“ใช่ๆ เขายังเป็นพันธมิตรที่ดีกับหัวหน้าหวงแห่งกองอาชาเหล็กร่วมมือกันเข้าจับกุมองค์ชายกบฏ ดังนั้นจึงจัดการทุกอย่างได้อย่างรวดเร็วและไม่เดือดร้อนชาวบ้านอย่างพวกเราเลย”เรื่องราวการปราบกบฏครั้งนี้ถูกเล่าลือไปทั่วเมืองด้วยความตื่นเต้นของชาวบ้าน ขณะที่ซ่งไป๋ลู่ได้แต่รับฟังอย่างสงบ“พี่รอง เหตุใดท่านจึงดูสงบนัก ราวกับว่ารู้ทุกอย่างอยู่แล้ว”“หากข้าบอกว่าข้ารู้ทุกอย่าง

  • สามีอยากก้าวหน้าต้องช่วยข้าทำสวน   บทที่ 33.1 บทสุดท้าย

    “อาไป๋นอนหรือยัง”เสียงซ่งต้าลู่ดังขึ้นที่หน้าห้อง ซ่งไป๋ลู่ก็หมุนตัวออกมาเปิดประตูในทันที“พี่ใหญ่ มีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ”เพราะช่วงนี้มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น ดังนั้นซ่งไป๋ลู่จึงตื่นตัวและกังวลอยู่ตลอดเวลา“ไม่ได้มีเรื่องร้ายอะไร ข้าเพียงต้องการบอกบางอย่างกับเจ้า”ซ่งไป๋ลู่เห็นใบหน้าของพี่ชายมีความกังวลแฝงอยู่ก็คาดเดาได้ว่าบางอย่างที่เขากำลังจะบอกกับนางนั้นน่าจะเป็นเรื่องสำคัญ ดังนั้นจึงให้เขาเข้ามานั่งด้านในห้อง รินชาร้อนแล้วส่งให้เขาซ่งต้าลู่รับถ้วยชามาจากน้องสาว ทว่ากลับไม่ได้ยกมันขึ้นดื่ม มือข้างหนึ่งกำถ้วยชาแน่น ส่วนอีกข้างกำกล่องไม้บนตักเอาไว้แน่นหากซ่งไป๋ลู่รู้ว่าระหว่างเขากับนางไม่มีสายสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด สายตาที่ห่วงใยนี้จะเปลี่ยนไปหรือไม่ซ่งต้าลู่ไม่กลัวเจ็บ ไม่กลัวตาย แต่ที่เขากลัวก็คือ สายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความไว้วางใจ และห่วงใยคู่นี้จะเปลี่ยนไป เพียงแต่ให้หวาดกลัวเพียงใดเรื่องนี้ก็ไม่อาจปิดบังได้อีก ดังนั้นมือหนาจึงวางกล่องไม้ที่เขาเก็บเอาไว้เกือบสิบหกปีลงตรงหน้าซ่งไป๋ลู่“พี่ใหญ่นี่คือ...”“ของที่มารดาเจ้ามอบไว้ให้”มารดาของนาง ไม่ใช่มารดาของเขาหรือ

  • สามีอยากก้าวหน้าต้องช่วยข้าทำสวน   บทที่ 32.3 สตรีของข้า

    “เช่นนั้นคงต้องรบกวนองค์ชายห้า แสดงของในมือแล้ว”“เมิ่งเฟยอวี่!”“กระหม่อมอยู่นี่ รอดูของในมือพระองค์ด้วยความตั้งใจ”“บังอาจ! เหวินเสียนไปชิงสตรีของข้าคืนมา”สิ้นคำสั่งของหลงเจิ้นซี องครักษ์ลับร่วมห้าสิบชีวิตก็ปรากฏเบื้องหน้า ทว่าแม้จะตกเป็นรองแต่เมิ่งเฟยอวี่ก็ยังคงอยู่ในอารมณ์ที่สงบนิ่ง ดวงตาคมดุจดจ้องมองไปยังอีกฝ่ายอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะโต้กลับด้วยเสียงเยือกเย็น“มีใครกล้าก็เข้ามา”มือหนาดึงซ่งไป๋ลู่ไปไว้เบื้องหลัง ขยับเท้าอยู่ในท่าพร้อมปะทะอย่างไม่หวั่นเกรง ข้างกายมีคนติดตามอีกร่วมสิบชีวิตกระชับกระบี่ในมือด้วยท่าพร้อมสู้เช่นเดียวกัน“ปกป้องแม่นางซ่ง!”เสียงปริศนาดังขึ้น พริบตาชายในชุดสีน้ำตาลก็ทะยานตัวมาเป็นเกราะคุ้มกันที่ด้านหน้าเมิ่งเฟยอวี่อีกชั้น หลงเจิ้นซีตวัดสายตามองไปยังต้นเสียงก็เห็นร่างสูงโปร่งในชุดผ้าไหมเนื้อดีตามแบบวัฒนธรรมชาวเจียงเป่ย“องค์ชายรองฟู่ฉ่าคังอัน!”คำเรียกขานที่แจ้งสถานะของผู้สอดมือทำให้องค์ชายห้าหลงเจิ้นซีขบกรามแน่น“นี่เป็นเรื่องภายในของต้าหยาง องค์ชายรองฟู่ฉ่าคังอันทำเช่นนี้ดูไม่ค่อยเหมาะสมกระมัง”“แม่นางซ่งเป็นน้อง... เป็นผู้มีพระคุณของข้า ดังนั้นไม่ว่าใคร

  • สามีอยากก้าวหน้าต้องช่วยข้าทำสวน   บทที่ 32.2 สตรีของข้า

    เสวียนรั่วซีกำกระบี่ในมือแน่น นางอยู่บ้านซ่งมาหลายปีเสี่ยวโกวแม้เป็นเพียงสุนัขแต่ก็ผูกพันราวญาติคนหนึ่ง หากแต่แม้แค้นเคืองจนตัวสั่นทว่าเสวียนรั่วซีก็ไม่คิดทำให้ซ่งไป๋ลู่เดือดร้อนเพราะความวู่วามของตน“สักวันข้าจะต้องทวงคืนความยุติธรรมให้เสี่ยวโกว”“รั่วซีระวังหน่อย”ซ่งไป๋ลู่เอ่ยเตือนออกมาเสียงเบา แม้คำพูดของเสวียนรั่วซีจะดังเพียงแค่ให้ได้ยินเข้ามาในเกี้ยว แต่คนของหลงเจิ้นซีล้วนมากฝีมือ ดังนั้นจึงควรระวังให้มาก เพียงแต่แม้จะเอ่ยเตือนเสวียนรั่วซีไปเช่นนั้น ทว่าในความเป็นจริงตัวนางเองก็ยากจะควบคุมโทสะในใจ มือกำเข้าหากันแน่น จนปลายเล็บกดลงไปในอุ้งมือเป็นรอยแผล สองตาแดงก่ำใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตาตำหนักเจิ้นซีอยู่ทางตะวันออกของเมืองหลวง ในขณะที่จวนซ่งอยู่ทางตะวันตกดังนั้นขบวนเจ้าสาวนี้จึงเดินทางผ่านผู้คนมากมายกว่าครึ่งเมือง เพียงไม่นานเรื่องที่ซ่งไป๋ลู่ทิ้งกู้เหยียน ขึ้นเกี้ยวใหม่แต่งเข้าเป็นพระชายาองค์ชายห้าก็ดังไปทั่ว“หยุดเกี้ยว!”เสียงแม่สื่อด้านหน้าขบวนร้องบอก ก่อนที่เกี้ยวเจ้าสาวจะหยุดลง ซ่งไป๋ลู่ใจสั่นระรัว แม้จะบอกว่านางเตรียมตัวรับมือกับเรื่องนี้แล้ว แต่ส่วนลึกก็ยังคงคาดหวังว่าสวรรค์จ

  • สามีอยากก้าวหน้าต้องช่วยข้าทำสวน   บทที่ 26.2 ชะตาผันเปลี่ยน

    ซ่งไป๋ลู่จำได้ดีว่าเสียงนี้เป็นของใครบนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มขบขัน“พี่กู้เหยียน”“อาไป๋ เจ้าช่วยใส่เสื้อคลุมให้ข้าด้วยได้หรือไม่”ซ่งไป๋ลู่ช้อนตามองสีหน้าอันมืดครึ้มของพี่ชายแล้วอมยิ้มขบขัน ในขณะที่กำลังจะยื่นมือไปรับเสื้อคลุมตัวใหม่จากมือของกู้เหยียน มือหนาก็ชิงตัดหนาหมุนตัวไปหยิบมาเสียก่อน ทว่าเค

  • สามีอยากก้าวหน้าต้องช่วยข้าทำสวน   บทที่ 25.2 เส้นทางใหม่

    หลังฤดูเพาะปลูกผ่านพ้นและฤดูเก็บเกี่ยวจวนแล้วเสร็จ ในช่วงต้นเดือนตุลาคมซึ่งถือเป็นช่วงสอบเซียงซื่อของแคว้นต้าหยาง หัวเมืองหลักทั้งห้าทิศต่างจัดเตรียมพิธีการสอบ ครอบครัวของเหล่าซิ่วฉายบางส่วนเริ่มทยอยเดินทางเข้าสู่หัวเมืองหลักของแต่ละทิศเพื่อมามอบกำลังใจให้บุตรชายของตน“อาไป๋ รั่วซี พวกเจ้าเตรียมของ

  • สามีอยากก้าวหน้าต้องช่วยข้าทำสวน   บทที่ 24.1 การกลับมาของบิดา

    “พี่รอง ข้ากลับมาแล้ว”เสียงของเสวียนรั่วซีดังขึ้นที่หน้าประตูบ้านเหมือนเช่นทุกวัน ซ่งไป๋ลู่วางกำไลหยกสีอำพันลงในกล่องไม้ตามเดิม ในสายตามีความอาลัยคะนึงหาวูบหนึ่งก่อนจะจางหายไปพร้อมกับฝากล่องไม้ที่ปิดลงแล้ว“พี่รอง วันก่อนท่านบอกว่าอยากกินเนื้อหมูป่าย่างใช่หรือไม่”เสวียนรั่วซีเปิดประตูรั้วเดินเข้าม

  • สามีอยากก้าวหน้าต้องช่วยข้าทำสวน   บทที่ 23.3 ข้าเป็นคนของเจ้า

    งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของกู้เหยียนใช้เวลาร่วมครึ่งคืนผู้คนก็เริ่มแยกย้ายกันกลับบ้านของตนเอง กู้เหยียนที่คอยตอบรับคำยินดีจากผู้คนมาตั้งแต่ช่วงเริ่มงาน ตอนนี้แม้อยากจะยืนให้ตรงก็เป็นเรื่องยากกู้ฉินผู้เป็นบิดาจึงต้องพาเขาเข้าไปพักในเรือนที่ขยายซ่อมแซม“อาไป๋ คืนนี้อาเหยียนคงไปส่งเจ้าไม่ได้แล้ว เช่นนั้

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status