LOGINShare
บทที่ 6 ข้อความปริศนา
publish date:
2026-09-09 22:01:29เธอใช้เวลาสามปีในชาติก่อนเก็บข้อมูลทุกอย่าง รู้รหัสผ่านของซูเยี่ยน รู้รูปแบบการสื่อสารของเธอ รู้ทุกความลับที่ซ่อนอยู่ในเครื่องโทรศัพท์ของคนในครอบครัว ตอนนี้มันเป็นอาวุธของเธอแล้ว เธอแอบส่งข้อความจากหมายเลขที่ปลอมแปลงเป็นซูเยี่ยนไปยังมือถือของตัวเอง มันเป็นข้อความที่ซูเยี่ยนจะส่งจริงๆ ในอีกสามเดือนข้างหน้า แต่หลินซือเหยียนจำมันได้ขึ้นใจ
"ถิงเฉินลูกรักของฉัน จะเชื่อใครก็ได้ แต่อย่าเชื่อผู้หญิงคนนั้น ตอนนี้เธอมีหน้าตาดี แต่ไว้ถึงวันคลอดจะรู้เอง อย่าให้ผ่าคลอดเด็ดขาด ฉันจะไม่ยอมให้ลูกหลานฉันออกมาทางหน้าท้องเป็นอันขาด"
หลินซือเหยียนลบร่องรอยการส่งข้อความในเครื่องของซูเยี่ยนที่เธอแฮกเข้าทางเครือข่ายบ้าน (จากความจำชาติก่อน) แล้วเก็บโทรศัพท์ไว้ในมือ ตอนนี้มีหลักฐานแล้ว
"มีอะไรเหรอครับ?" กู้ถิงเฉินถามเมื่อเห็นเธอนั่งนิ่ง
หลินซือเหยียนทำหน้าเหมือนสงสัย แล้วยื่นโทรศัพท์ให้สามี "เมื่อกี้มีข้อความเข้ามาที่เครื่องฉันแต่มันเหมือนเป็นของคุณแม่?"
กู้ถิงเฉินรับโทรศัพท์มาดูสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป จากยิ้มแย้มเป็นขมวดคิ้ว จากขมวดคิ้วเป็นเครียด
"นี่มัน..." เขาพูดไม่ออก
หลินซือเหยียนนั่งลงข้างๆ เขา ทำเสียงสั่นเครือ "คุณแม่... คุณแม่ไม่ชอบฉันเหรอคะ?"
"ไม่... แม่คงแค่..."
"แค่ห่วงเธอ?" หลินซือเหยียนพูดตามเขา จนเขาหุบปาก
เธอมองเขาด้วยตากลมโต คล้ายกำลังจะร้องไห้ "ที่รักคะ ถ้าสักวันฉันท้อง แล้วฉันต้องผ่าคลอด... เธอจะเลือกอะไร? ระหว่างลูกกับฉัน กับคำสั่งคุณแม่?"
กู้ถิงเฉินอ้าปากค้าง ปากของเขาขยับเหมือนพยายามจะพูด แต่ไม่มีเสียงออกมา หลินซือเหยียนเห็นความลังเลในดวงตาเขาเหมือนชาติก่อน เหมือนในวันที่เธอได้ยินเขาพูดว่า "ผมขอปรึกษาแม่ก่อน"
ในชาตินี้ ความลังเลนั้นยังอยู่แต่หลินซือเหยียนจะไม่รอให้มันพาเธอไปสู่ความตายอีกครั้ง "ที่รักคะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานที่สุด จนแทบจะฟังดูเย็นชา "ฉันหวังว่าเธอจะตอบฉันได้สักวัน"
เธอลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง มองลงไปด้านล่าง ชั้นสามสิบห้า สูงกว่าห้องคลอดในชาติก่อนเสียอีก
"เจี๋ยเจี๋ย..." กู้ถิงเฉินลุกขึ้นเดินตาม "คุณเป็นอะไรไป? วันนี้คุณแปลกๆ"
"เปล่าค่ะ" เธอหันกลับมายิ้ม ไร้เดียงสาสวยงาม "แค่เพิ่งแต่งงาน ยังตื่นเต้นนิดหน่อย"
กู้ถิงเฉินเดินเข้ามากอดเธอจากข้างหลัง
"ไม่ต้องห่วงครับ ผมรักคุณ ผมจะดูแลคุณเอง"
หลินซือเหยียนยิ้มในอ้อมกอดที่อบอุ่นของเขา
รัก?
รักแล้วปล่อยให้ตายเหรอ?
เธอหันไปทางหน้าต่าง มองเห็นแสงไฟเมืองที่ส่องประกายอยู่ไกลๆในใจเธอพูดกับตัวเอง
เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอรู้ว่ารักของฉันเคยเป็นแบบไหน และรักของฉันในตอนนี้... มันไม่มีความรักเหลืออยู่แล้ว
Latest chapter
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 48 ให้อภัยตัวเอง
ซูเยี่ยนรับกระดาษทิชชูมา เช็ดน้ำตาเงียบๆ"ยอมรับอะไรคะ""ยอมรับว่าคุณควบคุมทุกอย่างไม่ได้"ซูเยี่ยนเงยหน้าขึ้น"แม้แต่คนที่ฉันรัก?""ค่ะ"เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนก้มหน้าลงอีกครั้ง"ฉันแค่... ไม่อยากถูกทิ้งอีก""เพราะสามีเคยทิ้งคุณไป"ซูเยี่ยนเม้มริมฝีปาก น้ำตาค่อยๆ ไหลลงมาอีกครั้ง"ค่ะ ตอนนั้นลูกยังเด็ก ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะเลี้ยงเขาให้โตขึ้นมาได้ยังไง"เธอสูดลมหายใจลึก"ฉันเคยคิดว่าถ้าฉันดีพอ ถ้าฉันทำทุกอย่างให้ครอบครัวดีพอ เขาคงไม่ไป"นักจิตวิทยามองเธออย่างสงบ"แต่เขาก็ไปแล้วนะคะ""ค่ะ"คำตอบสั้นๆ ทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลง"ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็กลัวมาตลอดว่า คนที่ฉันรักจะทิ้งฉันไปอีก""รวมถึงลูกของคุณ"ซูเยี่ยนพยักหน้า"ฉันเลยพยายามควบคุมเขา""เพราะคุณกลัวว่าจะเสียเขาไป""ค่ะ"เธอก้มหน้าลง มองกระดาษทิชชูในมือ"ฉันอยากรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ไปไหน ทำอะไร อยู่กับใคร... ฉันคิดว่าถ้ารู้ทุกอย่าง ฉันจะปกป้องเขาได้"เสียงของเธอสั่น"แต่สุดท้าย ฉันกลับทำให้เขาอึดอัด""และทำให้เขาอยากหนีจากคุณ"ซูเยี่ยนหลับตาลง น้ำตาไหลผ่านแก้ม"ค่ะ"นักจิตวิทยาเว้นช่วง ก่อนพูดขึ้นอย่างนุ่มนวล"การรักใครสักคน
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 47 เพราะฉันกลัว
หลินซือเหยียนตักข้าวต้มใส่ชามแล้ววางตรงหน้าเขา"กินเถอะค่ะ"กู้ถิงเฉินยกช้อนขึ้น ตักข้าวต้มเข้าปาก"อร่อยจังเลย"หลินซือเหยียนนั่งลงฝั่งตรงข้าม"กู้ถิงเฉิน""ครับ""ฉันไม่ได้ให้คุณกลับมาอยู่ด้วย""ผมรู้""ฉันแค่... สงสาร"กู้ถิงเฉินยิ้ม"ก็ได้""แต่อย่าคิดว่าฉันใจอ่อน""ครับ""และอย่ามาทุกวัน""ครับ""โดยเฉพาะตอนแขนหัก""ครับ"หลินซือเหยียนมองเขา"ทำไมคุณตอบครับอย่างเดียว""เพราะผมกลัวคุณจะเปลี่ยนใจ"หลินซือเหยียนเงียบไปก่อนจะหันไปตักข้าวต้มให้ตัวเองแล้วก็นั่งกินเงียบๆสองคนนั่งกินข้าวต้มด้วยกันในครัวเล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของข้าวต้มและไข่เค็มคืนนั้นหลินซือเหยียนนอนอยู่บนเตียง มองเพดานด้วยสายตาเหม่อลอยมือลูบท้องเบาๆ"หนู... พ่อของหนูโง่มากเลย"เธอกระซิบ"แต่ก็... น่ารักดี"ริมฝีปากของเธอคลี่ยิ้มบางๆอีกด้านหนึ่งซูเยี่ยนนั่งอยู่ในห้องให้คำปรึกษานักจิตวิทยาหญิงวัยกลางคนนั่งอยู่ตรงข้ามเธอ เปิดแฟ้มประวัติไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอย่างใจเย็น"คุณซูคะ... วันนี้เราจะคุยกันเรื่องความกลัวของคุณ"ซูเยี่ยนพยักหน้าเบาๆ"คุณกลัวอะไร"เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงแผ่ว"กลัว... กา
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 46 เฝ้ารออยู่
หลินซือเหยียนตื่นขึ้นมาด้วยเสียงเคาะประตูแสงเช้ายามสายส่องผ่านม่านบางเข้ามาในห้อง อาเหมยยังคงนอนอยู่ในห้องข้างๆ เธอลุกขึ้นสวมเสื้อคลุม ก่อนเดินไปที่ประตูเมื่อเปิดออกกลับไม่พบใครมีเพียงถุงกระดาษใบหนึ่งวางอยู่หน้าประตูข้างในมีนมสดหนึ่งขวด ขนมปังโฮลวีตหนึ่งห่อ และกล้วยหอมหนึ่งหวีด้านบนมีโน้ตแผ่นเล็กแนบมาด้วย"หมอบอกว่าคนท้องควรกินกล้วย เพราะมีโฟเลตสูง กู้ถิงเฉิน"หลินซือเหยียนมองกระดาษแผ่นนั้นอยู่นาน ก่อนจะหยิบถุงเข้าไปในบ้านอาเหมยตื่นแล้วและกำลังยืนงัวเงียอยู่หน้าครัว"คุณผู้หญิง... มีใครมาเหรอคะ""ไม่มี"หลินซือเหยียนวางถุงลงบนโต๊ะ"แค่ของที่คนโง่บางคนซื้อมา"อาเหมยยิ้มอย่างรู้ทัน"คุณผู้ชายมาแต่เช้าเลยเหรอคะ""ไม่รู้"หลินซือเหยียนหยิบกล้วยออกมาหนึ่งลูก ปอกเปลือกแล้วกินเงียบๆวันแรกกู้ถิงเฉินมาแต่เช้า หิ้วของมาวางไว้หน้าประตูแล้วจากไปวันที่สองเขามาอีกครั้ง คราวนี้หิ้วของมาเพิ่มพร้อมผ้าห่มบางๆ สำหรับคนท้องวันที่สามเขามาพร้อมช่างซ่อมหลังคา เพราะเห็นว่าหลังคาบ้านรั่วหลินซือเหยียนยืนอยู่หน้าบ้าน มองช่างที่กำลังปีนขึ้นไปซ่อมหลังคากู้ถิงเฉินยืนอยู่ใต้ต้นมะม่วง ไม่ได้เดินเข้ามาใ
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 45 ลูกของเรา
หลังศาลหลินซือเหยียนเดินออกจากห้องพิจารณาอาเหมยรออยู่หน้าประตู เมื่อเห็นเธอก็รีบเดินเข้ามาหา“คุณผู้หญิง... เป็นยังไงบ้างคะ”หลินซือเหยียนมองประตูห้องพิจารณาที่ปิดลงด้านหลัง“จบแล้ว”เธอเดินผ่านฝูงชนไปยังบันไดทางออกเพิ่งลงไปได้ไม่กี่ขั้น เสียงคุ้นเคยก็ดังตามหลังมา“เจี๋ยเจี๋ย!”หลินซือเหยียนหยุดกู้ถิงเฉินวิ่งตามมาจนทัน เขาหอบเล็กน้อย“ขอบคุณ”เธอหันกลับไปมอง“ขอบคุณเรื่องอะไร”“เรื่องที่คุณพูดในศาล”เขาหายใจเข้าลึก“เรื่องที่คุณขอให้แม่ได้รับการรักษา”หลินซือเหยียนไม่ได้ตอบในทันทีกู้ถิงเฉินมองเธออย่างลังเล“คุณ... ไม่โกรธแม่แล้วเหรอ”“ฉันไม่โกรธแล้ว”เธอเว้นไปครู่หนึ่ง“แต่ฉันก็ไม่ลืม”กู้ถิงเฉินก้มหน้าลง“ผมเข้าใจ”“กู้ถิงเฉิน”“ครับ”หลินซือเหยียนมองเขานิ่ง ๆ“ฉันมีเรื่องจะบอก”เขาเงยหน้าขึ้น“อะไรครับ”เธอสูดหายใจเข้าลึก“ฉันท้อง”กู้ถิงเฉินนิ่งไป ราวกับไม่เข้าใจคำพูดนั้นในทันที“ท้อง...?”“ใช่”“ลูกของเรา?”หลินซือเหยียนพยักหน้าดวงตาของเขาเบิกกว้าง“ตั้งแต่เมื่อไหร่”“ก่อนที่ฉันจะออกจากบ้าน”กู้ถิงเฉินยืนนิ่งอยู่หลายวินาที“แล้วทำไม... ทำไมคุณไม่บอกผม”หลินซือเหยียนมองเขา“เ
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 44 คำพิพากษา
อัยการเริ่มนำพยานขึ้นเบิกความเมื่อถึงคิวของหลินซือเหยียน เธอลุกขึ้นยืนและเดินไปยังแท่นพยาน“คุณหลิน กรุณาเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับคุณ”หลินซือเหยียนยืนตัวตรง มือประสานกันอยู่ด้านหน้า“ฉันแต่งงานกับคุณกู้ถิงเฉินเมื่อสองเดือนก่อน หลังจากนั้นไม่นาน ฉันเริ่มมีอาการง่วงซึม มึนงง และหลงลืมบ่อยครั้ง”เธอเล่าตั้งแต่วันที่ย้ายเข้าไปอยู่ในบ้าน วันงานเลี้ยงน้ำชา วันที่เธอถูกวางยา ไปจนถึงวันที่ตัดสินใจออกจากบ้านน้ำเสียงของเธอเรียบสม่ำเสมอ ไม่มีการกล่าวเกินจริงแม้แต่น้อยจนกระทั่งมาถึงช่วงสุดท้าย“ฉันออกจากบ้าน เพราะฉันกลัวว่า ถ้ายังอยู่ต่อฉันอาจตาย”คำว่า ตาย ทำให้ทั้งห้องเงียบลงหลินซือเหยียนสูดลมหายใจเข้า ก่อนพูดต่อ“ฉันไม่ได้อยากตาย ฉันแค่อยากมีชีวิตอยู่”เธอหันไปมองซูเยี่ยน“ฉันไม่โกรธคุณซูเยี่ยนอีกแล้ว”ซูเยี่ยนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ“แต่ฉันไม่สามารถให้อภัยกับสิ่งที่คุณทำได้”สีหน้าของซูเยี่ยนหม่นลงอีกครั้งหลินซือเหยียนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ“ฉันแค่อยากให้คุณได้รับการรักษา”ผู้พิพากษาขมวดคิ้วเล็กน้อย“หมายความว่าอย่างไร”หลินซือเหยียนหันกลับไป“ฉันคิดว่าสิ่งที่คุณนายซูทำ อาจไม่ได้เกิด
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 43 ห้องพิจารณาคดี
ศาลแขวงกลางนัดไต่สวนคดีในเช้าวันจันทร์ท้องฟ้าขมุกขมัว ฝนตกปรอย ๆ ตั้งแต่เช้ามืด ผู้คนในชุดสูทและชุดราชการเดินขวักไขว่ไปมาตามโถงทางเดินของศาล กลิ่นอับชื้นจากพื้นหินปะปนกับกลิ่นหมึกและกระดาษเก่าหลินซือเหยียนมาถึงก่อนเก้าโมงเช้า อาเหมยเดินตามหลังเธอมาเงียบ ๆ วันนี้เธอสวมเดรสสีเทาเรียบ ๆ ไม่มีเครื่องประดับ ผมยาวถูกรวบตึง เผยให้เห็นใบหน้าเรียบนิ่งที่แทบไม่มีอารมณ์ใด ๆกู้ถิงเฉินยืนรออยู่หน้าห้องพิจารณาเมื่อเห็นเธอ เขาก็ก้าวเข้ามาหา“เจี๋ยเจี๋ย”หลินซือเหยียนหยุดฝีเท้า“ผม... ไม่คิดว่าคุณจะมา”“ฉันมาในฐานะพยาน”“ผมรู้ครับ”กู้ถิงเฉินก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนพูดเสียงเบา“ผมแค่... ดีใจที่คุณมา”หลินซือเหยียนไม่ได้ตอบ เธอเดินผ่านเขาเข้าไปในห้องพิจารณากู้ถิงเฉินยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามเข้าไปในห้องพิจารณาผู้พิพากษาหญิงวัยกลางคนนั่งอยู่บนบัลลังก์สูง เบื้องล่างเป็นอัยการ พนักงานสอบสวน และทนายความของทั้งสองฝ่าย ไม่นาน ซูเยี่ยนก็ถูกนำตัวเข้ามาชุดนักโทษสีน้ำตาลทำให้ภาพของหญิงสูงศักดิ์ที่ทุกคนเคยรู้จักเลือนหายไปแทบหมด ผมของเธอยุ่งเหยิง ใบหน้าซีดเซียว ไร้เครื่องสำอางแม้แต่น้อย เมื่อซูเ
You May Also Like
ท่านประธานกระหายสวาท
กาสะลอง81.0K viewsเพื่อนเกย์สอนกาม
อลิซาเบธ ลี68.8K viewsแอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน NC 25++
ลานิรินน์172.0K viewsยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก76.5K viewsเพลิงแค้นเจ้าสาวผิดตัว [Love Drama 18+]
มนต์ศิขริน74 viewsอย่าเกลียดหนู
ผัดบวบ32 viewsพี่เลี้ยงซ่อนรัก
กุหลาบดิน128 viewsบอสขาอย่าหื่น [ซีรี่ส์ภาคต่อ บอสขาอย่าอ่อย]
มนต์ศิขริน212 views
