로그인공유
บทที่ 7 บ้านตระกูลกู้
게시일:
2026-09-09 17:35:05(เช้าวันรุ่งขึ้น)
หลินซือเหยียนตื่นขึ้นมาด้วยแสงแดดที่ส่องผ่านม่านโปร่งแสงของโรงแรม เสียงนกร้องอยู่ไกลๆ ผสมกับเสียงรถยนต์ที่แล่นผ่านด้านล่าง
เธอลืมตาขึ้น กู้ถิงเฉินยังหลับอยู่ข้างๆ หน้าตาหล่อเหลาหลับสนิท ไร้เดียงสาเหมือนเด็กน้อย
ในชาติก่อน เธอคงนอนมองเขาแล้วยิ้มด้วยความสุข แต่วันนี้เธอเพียงแค่ลุกขึ้นอย่างเงียบๆ ไปอาบน้ำ แต่งตัว และเตรียมตัวสำหรับบทต่อไป
"เจี๋ยเจี๋ย" กู้ถิงเฉินตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงน้ำ "ตื่นแล้วเหรอครับ?"
"ค่ะ" เธอเดินออกจากห้องน้ำ พร้อมกับเสื้อผ้าที่เรียบร้อยแล้ว "วันนี้เรากลับบ้านคุณแม่ใช่ไหมคะ?"
"ครับ แม่บอกให้กลับไปกินข้าวเที่ยงที่บ้าน"
หลินซือเหยียนยิ้ม "ดีค่ะ ฉันรอไม่ไหวแล้ว"
เธอพูดแบบนั้น แต่ในดวงตากลับไม่มีความตื่นเต้นเลยแม้แต่น้อย
หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถหรูสีดำคันโตจอดหน้าบ้านตระกูลกู้ บ้านหลังใหญ่ที่หลินซือเหยียนรู้จักดี มันสวยงาม ตระหง่าน แต่ข้างในกลับเป็นกับดักหนูที่รอคอยเหยื่อเธอเคยติดกับดักนั้นมาครั้งหนึ่งแล้ว คราวนี้หนูจะกลายเป็นแมว
ซูเยี่ยนรออยู่ที่หน้าบ้านด้วยรอยยิ้มอบอุ่นราวกับคุณแม่ผู้เปี่ยมด้วยความรัก
"ลูกๆ กลับมาแล้ว!"
หลินซือเหยียนก้าวลงจากรถ เดินเข้าไปหาซูเยี่ยนด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวาน จนซูเยี่ยนต้องชะงักไปครู่หนึ่ง
"คุณแม่คะ" หลินซือเหยียนพูด "หนูหิวจังเลยค่ะ"
ซูเยี่ยนยิ้ม "เข้าไปเถอะ แม่สั่งให้คนใช้ทำอาหารไว้หมดแล้ว"
หลินซือเหยียนเดินผ่านซูเยี่ยนเข้าไปในบ้าน พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก
เข้าไปเถอะ... เข้าไปในรังของฉัน แกจะได้รู้ว่าสร้างรังไว้ให้ใคร
บ้านตระกูลกู้ยังคงเหมือนเดิม ประตูไม้บานใหญ่เปิดออกสู่โถงรับแขกกว้างขวาง เฟอร์นิเจอร์เก่าแก่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ทุกอย่างดูหรูหราและเคร่งขรึมสมกับเป็นบ้านของตระกูลเก่าแก่ หลินซือเหยียนหยุดมองบ้านตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง สามปี เธอไม่ได้กลับมาที่นี่นานสามปีแล้ว แต่กลับน่าแปลกที่ทุกอย่างยังชัดเจนในความทรงจำ ราวกับเธอเพิ่งเดินออกจากบ้านหลังนี้เมื่อวานแม้แต่ต้นไม้ริมทางเดินที่กิ่งหนึ่งยื่นออกมาขวางประตู เธอก็ยังจำได้ เมื่อชาติก่อน ที่นี่ไม่ต่างจากกรงขังสำหรับเธอวันนี้เธอกลับมาอีกครั้งในฐานะภรรยาของกู้ถิงเฉินและคนที่เคยกุมทุกอย่างไว้ในมือ กำลังรอเธออยู่ข้างใน
“ซือเหยียน เข้ามาสิ”
เสียงของซูเยี่ยนดังขึ้นจากห้องรับแขกน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนเดิม ไม่มีอะไรผิดปกติแม้แต่น้อย
หลินซือเหยียนสูดหายใจเบา ๆ ก่อนเดินเข้าไปซูเยี่ยนนั่งอยู่บนโซฟา คนรับใช้กำลังรินชาให้เธอ เมื่อเห็นลูกสะใภ้เข้ามา ก็ยิ้มออกมาทันที
“เมื่อคืนเหนื่อยไหมจ๊ะ งานแต่งทั้งวันคงวุ่นวายน่าดู”
“ไม่เหนื่อยค่ะคุณแม่”
หลินซือเหยียนนั่งลงข้างกู้ถิงเฉินอย่างเรียบร้อย ซูเยี่ยนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ
“เมื่อวานที่โรงแรม...เธอทำน้ำหกใส่ชุดแม่”
คำพูดนั้นฟังดูเหมือนถามด้วยความเป็นห่วง แต่สายตากลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น
“เป็นอุบัติเหตุจริง ๆ เหรอ?”
หลินซือเหยียนก้มมองมือตัวเอง
“ขอโทษค่ะคุณแม่ ฉันซุ่มซ่ามเอง”
“แม่ไม่ได้ว่าอะไร”
ซูเยี่ยนวางถ้วยชาลง
“แค่อยากรู้ว่าเธอตั้งใจหรือเปล่า”
หลินซือเหยียนเงยหน้าขึ้นมอง สองสายตาสบกันห้องรับแขกเงียบลงทันที
최신 챕터
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 53 ฉันพร้อมจะเริ่มต้นใหม่แล้ว
หลินซือเหยียนอ่านจนจบ ก่อนพับจดหมายเก็บอย่างเรียบร้อย“เธอให้ฉันทำไม”“ผมคิดว่าคุณควรรู้”หลินซือเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามขึ้น“คุณ... ไปเยี่ยมแม่คุณบ้างไหม”กู้ถิงเฉินพยักหน้า“ไป”“แล้วเป็นยังไงบ้าง”“แม่ดูดีขึ้นมาก”“ก็ดี”เงียบไปครู่หนึ่ง กู้ถิงเฉินจึงถามเบา ๆ“คุณจะให้อภัยแม่ผมไหม”หลินซือเหยียนมองลูกชายที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ไม่ไกล“ฉันให้อภัยไปนานแล้ว”กู้ถิงเฉินนิ่ง“แต่ฉันไม่ได้หมายความว่าฉันจะลืม”เขาพยักหน้า“ผมเข้าใจ”คืนนั้นหลินซือเหยียนนั่งอยู่บนระเบียง ลูกชายหลับไปแล้ว อาเหมยเองก็เข้านอนแล้วเหลือเพียงเธอกับท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวประตูด้านหลังเปิดออก กู้ถิงเฉินเดินออกมา“ยังไม่นอนอีกเหรอ”“นอนไม่หลับ”เขาเดินมานั่งลงข้าง ๆ“คิดอะไรอยู่”หลินซือเหยียนเงียบไปนาน ก่อนตอบเบา ๆ“คิดถึงเรื่องเมื่อก่อน”กู้ถิงเฉินไม่ได้ถามต่อทั้งสองนั่งเงียบอยู่ด้วยกันผ่านไปครู่ใหญ่ หลินซือเหยียนจึงเอ่ยขึ้น“กู้ถิงเฉิน”“ครับ”“ฉันมีเรื่องจะบอก”เขาหันมามอง“อะไร”หลินซือเหยียนสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ“ฉัน... พร้อมแล้ว”“พร้อมอะไร”เธอหันไปสบตาเขา“พร้อมจะเริ่มต้นใหม่”กู้ถิงเฉินนิ่งไป“กั
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 52 จดหมายสำนึกผิด
เวลาผ่านไปเก้าเดือนบ้านหลังเล็กในย่านชานเมืองที่เคยเงียบเหงา กลับมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าเดิม ทั้งเสียงหัวเราะและกลิ่นหอมจากอาหารที่ลอยออกมาจากในครัวหลินซือเหยียนนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกตรงระเบียง มือหนึ่งประคองท้องที่โตขึ้นมาก อาเหมยเดินไปเดินมาอยู่ไม่ไกล สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น“คุณผู้หญิง... หมอกำหนดคลอดไว้เมื่อไหร่คะ”“อีกสองสัปดาห์”“หนูตื่นเต้นจังเลยค่ะ”หลินซือเหยียนหัวเราะเบา ๆ“ตื่นเต้นอะไร เธอไม่ได้คลอดเองสักหน่อย”“ก็หนูจะช่วยเลี้ยงนี่คะ”หลินซือเหยียนลูบท้องตัวเองเบา ๆ“อีกหน่อยเธอจะได้มีเพื่อนเล่นแล้ว”อาเหมยยิ้มกว้าง“จริงด้วยค่ะ”สองปีผ่านไปอย่างรวดเร็วหลินซือเหยียนเปิดร้านขายของเล็ก ๆ อยู่หน้าบ้าน ขายของชำและเครื่องดื่มให้คนในชุมชนเธอไม่ได้กลับไปทำงานเป็นที่ปรึกษาครอบครัวเหมือนเดิม แต่เลือกนำความรู้ที่มีมาเปิดสถานที่ให้คำปรึกษาเล็ก ๆ สำหรับผู้หญิงที่กำลังเผชิญปัญหาความรุนแรงในครอบครัวส่วนกู้ถิงเฉินยังคงมาหาเธอแทบทุกวันตอนแรกเขามาช่วยซ่อมบ้านต่อมาก็ช่วยยกของเข้าร้านจนตอนนี้... เขากลายเป็นคนที่ช่วยดูแลลูกหลินซือเหยียนไม่เคยพูดว่าพวกเขากลับมาคบกัน แต่เธอก็ไม่เคยไล่เข
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 51 เสียงของหัวใจ
รถยนต์สีดำแล่นออกจากโรงพยาบาลหลินซือเหยียนนั่งอยู่เบาะหลัง ส่วนกู้ถิงเฉินนั่งอยู่ด้านหน้า อาเหมยเป็นคนขับเมื่อรถแล่นผ่านสี่แยก สายตาของหลินซือเหยียนพลันหยุดลงที่ป้ายรถเมล์ฝั่งตรงข้ามซูเยี่ยนยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพังเธอสวมเสื้อผ้าธรรมดา ผมรวบเรียบร้อย ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอาง และดูผอมลงกว่าเดิมมากหลินซือเหยียนมองอยู่ครู่หนึ่งในใจไม่มีทั้งความสะใจและความสงสาร มีเพียงความรู้สึกว่างเปล่าที่อธิบายไม่ได้“อาเหมย”“คะ”“จอดรถ”อาเหมยนำรถเข้าจอดข้างทางกู้ถิงเฉินหันกลับมา“เจี๋ยเจี๋ย มีอะไรครับ”หลินซือเหยียนเปิดประตู“รออยู่ในรถ”เธอเดินข้ามถนนไปยังป้ายรถเมล์ซูเยี่ยนเงยหน้าขึ้น“คุณหลิน”“คุณซู”ทั้งสองยืนมองหน้ากันเงียบ ๆ“รถเมล์ยังไม่มาเหรอ”“อีกประมาณสิบนาที”ซูเยี่ยนมองเธอ“คุณ... ไปหาหมอมาเหรอ”“ค่ะ ไปตรวจครรภ์มา”ซูเยี่ยนชะงัก“คุณท้อง... ลูกของถิงเฉินเหรอ”“ใช่ค่ะ”“ดีใจด้วย”หลินซือเหยียนมองเธอครู่หนึ่ง“ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเยาะเย้ยคุณ ฉันแค่อยากบอกว่า... ฉันไม่โกรธคุณแล้ว”ซูเยี่ยนนิ่งไป“แต่ฉันก็ยังไม่ลืม”“ฉันเข้าใจ”“ฉันหวังว่าคุณจะดูแลตัวเองให้ดี และต่อจากนี้... อย่าทำแ
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 50 ฉันไม่ได้สัญญาว่าจะกลับไป
ในห้องตรวจแพทย์หญิงวัยสี่สิบกว่าตรวจครรภ์อย่างละเอียด ก่อนจะยิ้มให้คนไข้ตรงหน้า“คุณหลินคะ ตอนนี้อายุครรภ์ประมาณสิบเอ็ดสัปดาห์แล้วนะคะ”หลินซือเหยียนพยักหน้า“เด็กแข็งแรงดีค่ะ หัวใจเต้นปกติ”“ขอบคุณค่ะ”แพทย์หญิงเปิดดูผลตรวจในแฟ้มต่อสีหน้าของเธอจริงจังขึ้นเล็กน้อย“แต่จากผลตรวจครั้งก่อน หมอเห็นว่ามีสารกดประสาทอยู่ในเลือด”หลินซือเหยียนนิ่งไป“ช่วงนี้ยังมีอาการผิดปกติอะไรอยู่ไหมคะ”“ไม่มีแล้วค่ะ”“ดีแล้วค่ะ แต่หมออยากให้ตรวจเลือดซ้ำอีกครั้ง เพื่อดูว่ายังมีสารตกค้างอยู่หรือไม่ จะได้ติดตามให้แน่ใจว่าไม่มีผลต่อสุขภาพของคุณกับเด็ก”“ได้ค่ะ”แพทย์หญิงบันทึกข้อมูลลงในแฟ้ม ก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง“แล้วคุณพ่อของเด็กมาด้วยไหมคะ”หลินซือเหยียนชะงักไปเล็กน้อย“มาค่ะ... แต่รออยู่ข้างนอก”“ถ้าสะดวก หมออยากคุยกับเขาสักหน่อยค่ะ เรื่องการดูแลคุณระหว่างตั้งครรภ์”หลินซือเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า“ได้ค่ะ”เธอลุกขึ้น เดินไปเปิดประตูห้องตรวจทันทีที่ประตูเปิด กู้ถิงเฉินก็เงยหน้าขึ้น“เป็นยังไงบ้าง”“หมออยากคุยกับคุณ”กู้ถิงเฉินชะงัก“กับผม?”“ใช่”เขารีบลุกขึ้นเดินตามเธอเข้าไปในห้องตรวจหลินซื
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 49 รอยยิ้มบาง ๆ
เช้าวันจันทร์หลินซือเหยียนเพิ่งลืมตาตื่นได้ไม่นาน ก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอรีบลุกจากเตียง วิ่งเข้าห้องน้ำ อาเหมยที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงก็รีบตามเข้าไป“คุณผู้หญิง... แพ้ท้องอีกแล้วเหรอคะ”หลินซือเหยียนคุกเข่าอยู่หน้าโถสุขภัณฑ์ อาเหมยคอยลูบหลังให้อย่างเบามือเมื่ออาการคลื่นไส้ทุเลาลง อาเหมยจึงถามขึ้น“วันนี้หมอนัดตรวจครรภ์ไม่ใช่เหรอคะ”“อือ”หลินซือเหยียนตอบสั้น ๆ ก่อนเปิดน้ำล้างหน้าแล้วใช้ผ้าขนหนูซับริมฝีปาก“คุณผู้หญิงจะไปเอง หรือให้หนูไปด้วยคะ”“ฉันไปคนเดียวก็ได้”อาเหมยมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้“เมื่อวานคุณผู้ชายโทรมา บอกว่าถ้าคุณผู้หญิงจะไปหาหมอ เขาอยากไปด้วยค่ะ”มือของหลินซือเหยียนที่กำลังเช็ดหน้า หยุดลงเล็กน้อย“แล้วแต่เขาเถอะ”เธอพูดเพียงเท่านั้น ก่อนเดินออกจากห้องน้ำบนโต๊ะในครัวมีถุงของหลายใบวางอยู่ ที่มุมถุงมีลายมือคุ้นตาเขียนอยู่บนกระดาษโน้ตแผ่นเล็ก“วันนี้หมอนัด ผมจะรออยู่ที่โรงพยาบาล ถ้าคุณไม่มา ผมจะกลับ”หลินซือเหยียนยืนมองข้อความนั้นอยู่นานสุดท้ายเธอก็หยิบกระดาษขึ้นมา พับอย่างเรียบร้อย แล้วเก็บใส่กระเป๋า“อาเหมย”“ค่ะ”“เตรียมชุดให้ฉันหน่อย”
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 48 ให้อภัยตัวเอง
ซูเยี่ยนรับกระดาษทิชชูมา เช็ดน้ำตาเงียบๆ"ยอมรับอะไรคะ""ยอมรับว่าคุณควบคุมทุกอย่างไม่ได้"ซูเยี่ยนเงยหน้าขึ้น"แม้แต่คนที่ฉันรัก?""ค่ะ"เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนก้มหน้าลงอีกครั้ง"ฉันแค่... ไม่อยากถูกทิ้งอีก""เพราะสามีเคยทิ้งคุณไป"ซูเยี่ยนเม้มริมฝีปาก น้ำตาค่อยๆ ไหลลงมาอีกครั้ง"ค่ะ ตอนนั้นลูกยังเด็ก ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะเลี้ยงเขาให้โตขึ้นมาได้ยังไง"เธอสูดลมหายใจลึก"ฉันเคยคิดว่าถ้าฉันดีพอ ถ้าฉันทำทุกอย่างให้ครอบครัวดีพอ เขาคงไม่ไป"นักจิตวิทยามองเธออย่างสงบ"แต่เขาก็ไปแล้วนะคะ""ค่ะ"คำตอบสั้นๆ ทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลง"ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็กลัวมาตลอดว่า คนที่ฉันรักจะทิ้งฉันไปอีก""รวมถึงลูกของคุณ"ซูเยี่ยนพยักหน้า"ฉันเลยพยายามควบคุมเขา""เพราะคุณกลัวว่าจะเสียเขาไป""ค่ะ"เธอก้มหน้าลง มองกระดาษทิชชูในมือ"ฉันอยากรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ไปไหน ทำอะไร อยู่กับใคร... ฉันคิดว่าถ้ารู้ทุกอย่าง ฉันจะปกป้องเขาได้"เสียงของเธอสั่น"แต่สุดท้าย ฉันกลับทำให้เขาอึดอัด""และทำให้เขาอยากหนีจากคุณ"ซูเยี่ยนหลับตาลง น้ำตาไหลผ่านแก้ม"ค่ะ"นักจิตวิทยาเว้นช่วง ก่อนพูดขึ้นอย่างนุ่มนวล"การรักใครสักคน
