บทที่ 5 ชั้นที่สามสิบห้า

ห้องหรูของโรงแรมห้าดาวเต็มไปด้วยกลิ่นดอกกุหลาบแดงและเทียนหอมราคาแพง ผ้าปูที่นอนสีขาวปักลายหัวใจเรียงรายอย่างประณีต แชมเปญเย็นจัดตั้งรออยู่บนโต๊ะข้างเตียง พร้อมกับช็อกโกแลตรูปหัวใจที่เรียงกันเป็นแถว

หลินซือเหยียนยืนอยู่หน้ากระจกอีกครั้ง มองภาพสะท้อนของตัวเองในชุดนอนไหมสีขาวที่ซูเยี่ยนเป็นคนเลือกให้

ชุดนี้บางเฉียบ แทบจะโปร่งแสง มันคือคำสั่งแบบไม่ต้องพูดคำว่า "ทำให้ลูกชายฉันพอใจ" หลินซือเหยียนจำได้ว่าในชาติก่อนเธอใส่ชุดนี้ด้วยความเขินอายและเต็มไปด้วยความหวัง

เธอคิดว่าคืนนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของความสุข แต่มันกลับเป็นจุดเริ่มต้นของนรก

กู้ถิงเฉินเดินออกมาจากห้องน้ำ ผมยังเปียกชื้น กลิ่นโลชั่นอาบน้ำหอมโชยมาแต่ไกล เสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวผูกไว้ที่เอวหลวมๆ เผยให้เห็นเนินอกที่แข็งแรง เขายิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจเธอเคยเต้นแรง

"เจี๋ยเจี๋ย ขึ้นเตียงกันเถอะครับ" เขาเดินเข้ามาใกล้ ยกมือขึ้นจะแตะไหล่เธอ

หลินซือเหยียนหลบ เบาๆ แต่ชัดเจน กู้ถิงเฉินชะงัก มือค้างอยู่กลางอากาศ

"เป็นอะไรไปครับ?"

"เปล่าค่ะ" หลินซือเหยียนยิ้ม แล้วเดินไปที่โต๊ะข้างเตียง หยิบแก้วแชมเปญขึ้นมาจิบช้าๆ "แค่อยากดื่มก่อน"

กู้ถิงเฉินหัวเราะเบาๆ "วันนี้คุณเครียดไปหน่อยใช่ไหม? แม่บอกว่าอาจจะเพราะพิธีใหญ่เกินไป"

หลินซือเหยียนก้มหน้ามองของเหลวสีทองในแก้ว มันเหมือนน้ำตาของเธอในชาติก่อน ที่รินไหลอยู่บนพื้นปูนเย็นๆ ในวันที่เธอกระโดดตึก

"แม่พูดอีกแล้วเหรอคะ"

"ก็แค่ห่วงคุณ" กู้ถิงเฉินนั่งลงบนขอบเตียง "แม่บอกว่าให้ฉันดูแลคุณให้ดี อย่าให้เครียดมาก"

หลินซือเหยียนเงยหน้าขึ้น จ้องมองสามีของเธอ

ในชาติก่อน คำๆ นี้ทำให้เธอซาบซึ้งใจ ร้องไห้ด้วยความดีใจ คิดว่าแม่สามีห่วงใยเธอแต่วันนี้เธอรู้ดีแล้ว

"ดูแลให้ดี" คือ "สอดส่องให้ดี"

"อย่าให้เครียดมาก" คือ "หาทางควบคุมให้อยู่หมัด"

กู้ถิงเฉินไม่รู้ เขาเป็นเพียงหุ่นเชิดที่แม่เขาบงการมาตั้งแต่เด็ก เขาไม่รู้ว่าแม่ของเขาหวังให้ภรรยาของเขาตาย

แต่หลินซือเหยียนจะทำให้เขารู้

"ที่รักคะ" เธอวางแก้วลง แล้วเดินไปหาเขา แตะแก้มเขาอย่างแผ่วเบา "ขอโทรศัพท์มือถือเธอหน่อยได้ไหมคะ? โทรศัพท์ฉันแบตหมด"

กู้ถิงเฉินยื่นให้เธอโดยไม่ลังเล ในชาติก่อน ตอนนี้เธอกำลังอยู่ในอ้อมกอดของเขา ไม่สนใจโลกภายนอก ไม่สนใจโทรศัพท์ แต่วันนี้ เธอมีธุระที่ค้างคา หลินซือเหยียนกดรหัสผ่านของเขาเข้าไป ยังเป็นวันเกิดเขาเหมือนเดิม เขาไม่เคยเปลี่ยน เธอเปิดแอปพลิเคชันข้อความ เลื่อนลงไปอย่างรวดเร็วแล้วหยุด ไม่มีข้อความจากซูเยี่ยนในวันนี้

เพราะยังไม่ถึงเวลาที่แม่สามีจะส่งข้อความหาสาวใช้ผู้ชายคนนั้น แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา หลินซือเหยียนยิ้มในใจ

ถ้าไม่มีหลักฐาน ก็สร้างขึ้นมา