บทนำ

เทศกาลโคมไฟเวียนมาบรรจบ เมืองหลวงยามค่ำคืนสว่างไสวด้วยแสงสีตระการตาดุจดั่งความฝัน ซูฉีเดินใจลอยตามแรงรบเร้าของสหายสนิท นางหาได้ปรารถนาเรื่องรักใคร่ไม่ หากแต่ตั้งใจมาขอพรต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้มารดาบังเกิดเกล้ามีสุขภาพแข็งแรง

"โยนสิซูฉี หากผ้าผืนนี้เกาะติดบนกิ่งไม้ ความรักของเจ้าจะเป็นจริงดั่งคำอธิษฐาน" ชุนเถาเพื่อนสาวของนางเอ่ยพลางยัดเยียดแถบผ้าสีแดงลงในมือ

ซูฉีเงยหน้ามองต้นไม้เสี่ยงทายที่แผ่กิ่งก้านสาขาราวกับใยแมงมุม นางมิใช่คนงมงาย จึงเหวี่ยงผ้าผืนนั้นขึ้นไปแบบส่งเดช

ทว่าลมราตรีพัดกรรโชกหอบเอาผ้าแดงลอยละลิ่วสูงขึ้นไป จนไปเกาะนิ่งสนิทอยู่บนยอดสูงสุดที่แม้แต่นกกาหรือกิ่งไม้ใดก็ไม่อาจเอื้อม

"ดูนั่นสิ ชาตินี้ข้าคงไร้คู่ครองเป็นแน่ ไม่มีบุรุษหน้าไหนจะกล้าปีนไปถึงยอดไม้นั่นหรอก" ซูฉีหัวเราะร่า เย้ยหยันโชคชะตาที่เล่นตลกกับนางอย่างไม่นำพา

ทว่าในมุมมืดของอารามหลวงที่ห่างออกไป บุรุษผู้หนึ่งเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ตลอด นัยน์ตาคู่นั้นฉายแววประหลาดใจแกมเอ็นดู เขาหยิบแถบผ้าแดงในมือขึ้นมา ผ้าที่เขาไม่ได้หมายใจจะเสี่ยงทายแต่แรก ก่อนจะรวบรวมลมปราณสะบัดข้อมือเพียงแผ่วเบา ผ้าผืนนั้นพุ่งทะยานแหวกอากาศไปพันทับแถบผ้าของซูฉีอย่างแม่นยำดุจการปักเข็ม

เสียงหัวเราะของซูฉีขาดห้วงดั่งสายพิณที่ขาดสะบั้น นางเบิกตากว้างเมื่อเห็นผืนผ้าของตนถูกทับซ้อนด้วยแถบผ้าอีกผืน นางหันขวับหมายจะคว้าตัวเจ้าของผ้า ทว่าท่ามความมืดมิดนั้นกลับว่างเปล่าไร้ร่องรอย เหลือเพียงความเงียบงันที่กระตุกรั้งหัวใจนางให้สั่นไหวอย่างประหลาด

นับแต่นั้นมา โลกของซูฉีก็พังทลายและก่อร่างใหม่

ในยามนิทรา ภาพฝันของนางกลับพร่าเลือนไปด้วยกลิ่นอายบุรุษเพศที่ร้อนแรงดุจเปลวเพลิง อ้อมกอดที่แข็งแกร่งดั่งขุนเขาและทุกสัมผัสที่หนักแน่น ราวกับว่าสายใยสีแดงที่ผูกพันบนยอดไม้นั้น ได้กักขังดวงวิญญาณนางไว้กับชายลึกลับผู้ที่นางไม่เคยเห็นหน้า แต่กลับโหยหาจนเลือดเนื้อในกายร้อนรุ่มจนยากจะถอนตัว

..............

บทที่ 1 ชายในฝัน

ท่ามกลางม่านหมอกสีจางที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกเหมยและมวลบุปผาแห่งวสันต์ฤดูที่ผลิบาน เตียงไม้หนานมู่หลังใหญ่ถูกกั้นด้วยม่านโปร่งสีชาด ดูราวกับวิมานที่ซ่อนเร้นจากโลกภายนอก

ซูฉีนอนหอบหายใจถี่กระชั้น ผิวขาวผ่องดุจหยกเนื้อดีของนางตัดกับสีสันฉูดฉาดของอาภรณ์ที่หลุดลุ่ยไปกองอยู่ปลายเตียง

ร่างบางอิงแอบอยู่กับแผงอกแกร่งกำยำของบุรุษผู้มีใบหน้าหล่อเหลาดุจเทพเซียนบนสวรรค์ชั้นฟ้า ทว่าแววตากลับเร่าร้อนด้วยไฟปรารถนาที่พร้อมจะแผดเผานางให้มอดไหม้

"ท่านเป็นใคร... ท่านชื่ออะไรกันแน่?"

ซูฉีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระเส่า แขนเรียวโอบรัดรอบต้นคอของเขาไว้แน่น

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้เหนือกว่า ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจากการจับดาบกลับสัมผัสผิวพรรณเนียนละเอียดของนางได้อย่างอ่อนโยนและหิวกระหาย ปากหยักพรมจูบไปทั่วซอกคอระหง ลากไล้ลงมายังเนินอกอวบอิ่ม ก่อนจะกระซิบข้างใบหูนางด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน... เราสองคนจะได้เจอกันในไม่ช้า"

เขาบอกว่าไม่จำเป็นต้องรีบร้อน แต่ดูเหมือนตัวเขาที่เองอดใจรอไม่ไหว ชายหนุ่มทั้งจูบบดขยี้ริมฝีปากอิ่ม ทั้งบีบขยำทรวงอกอวบอัดจนเนื้อนวลปลิ้นทะลักง่ามนิ้ว แก่นกายแข็งขืนร้อนผ่าวถูไถอยู่บนเนินสามเหลี่ยมของนาง

บรรยากาศรอบด้านร้อนระอุจนลมหายใจของทั้งคู่ก็เริ่มร้อนขึ้น เขาสอดลิ้นเข้าไปในปากของนาง ตวัดพัวพันลิ้นเล็กอย่างหยอกเย้า

“อ๊ะ...” ซูฉีห่อไหล่ด้วยความสยิว เมื่อชายหนุ่มก้มหน้าลงครอบครองยอดอกสีหวาน ดูดเลียและขบเม้มเบา ๆ ความรู้สึกวาบหวิวซู่ซ่าแล่นพล่านไปทั่วร่าง

ความฝันนี้ช่างสมจริงเสียจนซูฉีสั่นสะท้านไปถึงทรวง ความละอายที่เคยมีมลายสิ้นเหลือเพียงความปรารถนาร้อนแรง