ชายในฝัน

ในห้วงแห่งภวังค์กามารมย์สุดแสนรัญจวนนี้ นางปล่อยกายปล่อยใจให้เป็นอิสระ มือบางคว้าเชือกเส้นอ่อนมาผูกข้อมือแกร่งของเขาไว้กับหัวเตียง แล้วเปลี่ยนบทบาทจากผู้ถูกรุกรานเป็นผู้ควบคุม

นางหยิบขวดน้ำผึ้งที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมา บรรจงรินรดความหวานลงบนแก่นกายแข็งขืนของชายหนุ่มที่กำลังเรียกร้องหาความอ่อนนุ่มรัดรึง ก่อนจะโน้มกายลงไปใช้ปลายลิ้นฉ่ำชื้นโลมเลียหยอกล้ออย่างแช่มช้า ล่อหลอกให้เขาทรมานจนแทบจะคลุ้มคลั่ง พลางเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างมีความสุข

องคชาตที่สอดใส่เข้าออกในโพรงปากนาง ถูกห่อหุ้มและรูดรั้งจนหยาดน้ำใสไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย

ชายหนุ่มขบกรามกรอดและกำหมัดแน่น สะโพกสอบกระดกขึ้นหาริมฝีปากอิ่มของหญิงสาวด้วยอาการทุรนทุราย ทว่านางกลับผละห่างไปจากเขาเสียดื้อ ๆ

“ท่านคงเสียวจนแทบบ้าแล้วสินะ”

ซูฉีหัวเราะแผ่วเบาอย่างยั่วเย้า ร่างบางเคลื่อนขึ้นไปคร่อมขี่อยู่เหนือต้นขาบึกบึน มือเรียวงามกำท่อนเอ็นยักษ์ถูไปมาบนกลีบเนื้ออวบอูม ก่อนจะใช้นิ้วแหวกแยกสองแคม รูร่องสีแดงสดหดตัวอยู่ในสายตาหื่นกระหายของชายหนุ่ม เขาหายใจฟืดฟาดจ้องมองนางอย่างไม่ละสายตา

“อื้อออ...” นางขบกัดริมฝีปากล่างเพื่อสะกดกลั้นเสียงหวีดร้อง ขณะที่กดสะโพกผายต่ำลง ค่อย ๆ กลืนกินความใหญ่โตของชายหนุ่มอย่างเชื่องช้า ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขาอย่างถือดี

“อูยยย... เจ้ามันนางปีศาจช่างยั่ว !”

ชายหนุ่มคำรามเสียงแหบพร่า นัยน์ตาคมเข้มจับจ้องร่างบางที่ควบคร่อมอยู่บนหน้าท้องแกร่ง บั้นท้ายกลมกลึงกระแทกลงมาเป็นจังหวะหนักหน่วง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้องสลับกับเสียงครางกระเส่าของทั้งคู่

บทเพลงแห่งความสุขสมกำลังไต่ระดับสู่จุดเดือด ชายหนุ่มสุดจะฝืนทนความทรมาน เขาออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียว เส้นเชือกที่มัดมือเขาก็ขาดสะบั้นราวกับด้ายเปื่อย

ร่างบึกบึนพลิกตัวขึ้นมาเป็นฝ่ายควบคุมด้วยพละกำลังมหาศาล กดร่างบางให้จมลงกับฟูกนุ่มก่อนจะโถมกายเข้าใส่น่างอย่างหื่นห่ามและป่าเถื่อน ความจุกเสียดคับแน่นที่รุกรานเข้ามาโดยไม่ปรานี ทำให้นางรู้สึกราวกับถูกฉีกกระชากจากภายใน เป็นเจ็บปวดที่หอมหวาน สมจริงเสียนางรู้สึกราวกับว่านางได้สูญเสียความบริสุทธิ์ให้เขาไปแล้ว

“อ๊า... !” ซูฉีหวีดร้องเสียงหลง ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านประหนึ่งคนเป็นไข้หนาว นางฉุดรั้งต้นขาของตนขึ้นสูง แอนสะโพกมนให้ท่อนเอ็นยักษ์ของเขาฝังลึกลงไปในรูร่องที่คับแน่นและร้อนระอุจนสุดโคน ความแข็งแกร่งที่ถาโถมเข้ามานั้นกระแทกลึกและรุนแรงเสียจนนางรู้สึกราวกับวิญญาณจะหลุดลอยออกจากร่าง

“ซี๊ดด... เจ้าช่างร้ายนัก ซูเอ๋อร์... รัดแน่นจนของข้าแทบขาด” ชายหนุ่มคำรามเสียงต่ำ นัยน์ตาคมเข้มวาวโรจน์ไปด้วยไฟราคะ

“อื๊อออ...ของท่านทั้งแข็งทั้งใหญ่ถึงเพียงนี้... จะขาดได้อย่างไรกัน...  อ๊า... ตรงนั้น... แรงอีกเจ้าค่ะ” 

คำพูดไร้ยางอายและอิริยาบทที่ลามกที่สุดในโลกหล้าของเขาและนาง มิใช่ความลับอีกต่อไป ทุกสัมผัส ทุกจังหวะการบดเบียด คือความหิวกระหายที่ต่างฝ่ายต่างมอบให้แก่กัน และเป็นความต้องการที่ไม่มีวันเพียงพอ

“อยากให้ข้ากระแทกแรง ๆ หรือไม่” ชายหนุ่มจงใจถอนกายออกจนเกือบสุด แล้วกระแทกกลับเข้าไปใหม่ด้วยจังหวะที่หนักหน่วงและจาบจ้วง

“ยะ อยาก... เอาข้าให้แรงกว่านี้ อร๊า... !”

รสสวาทเผ็ดร้อนที่เขาปรนเปรอให้นางช่างดุดันและเอาแต่ใจราวกับพายุคลั่ง ม่านมุ้งโปร่งบางสั่นไหวไปตามแรงโถมกาย เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานกับเสียงลมหายใจหอบถี่ ทั้งคู่จมดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งตัณหาอย่างไร้ทางออก ราวกับต้องการจะผูกมัดจิตวิญญาณของกันและกันไว้ในวังวนแห่งกามราคะไปชั่วนิรันดร์ โดยไม่คิดจะปล่อยให้ฝ่ายใดเป็นอิสระจากความหฤหรรษ์นี้

ในทันทีที่ห้วงอารมณ์พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด ซูฉีพลันสะดุ้งสุดตัว นางตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนของนางเอง ลมหายใจยังคงหอบแรง หยาดเหงื่อซึมออกมาตามไรผม แต่เมื่อความเงียบงันในยามค่ำคืนคืบคลานเข้ามา นางกลับพบเจอเพียงความว่างเปล่า

ชื่อของชายหนุ่มผู้นั้นถูกลบหายไปจากความทรงจำของนางอีกครั้ง ราวกับถูกหมอกควันแห่งวสันต์ฤดูพัดผ่านไป เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นจางๆ ของน้ำผึ้งที่ยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้นและความโหยหาที่กัดกินหัวใจไม่รู้จบ