บทที่ 1

แต่งงานกับเฉินเยี่ยนเหิงมาสี่ปี เธอรักเขาอย่างลึกซึ้งและบ้าคลั่ง ในขณะที่เขากลับสงบนิ่งและเฉยชา

คนในวงสังคมต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า คุณหนูใหญ่ตระกูลถังชาตินี้คงไม่มีวันแยกจากคุณชายเฉินได้อีกแล้ว

เธอเองก็เคยคิดเช่นนั้นเหมือนกัน

จนกระทั่งวันที่เธอพาเด็กในอุปการะมากินอาหารที่ภัตตาคาร

เธอบังเอิญได้ยินเพื่อนของเฉินเยี่ยนเหิงเอ่ยหยอกล้อขึ้นว่า “ฉันก็ว่าอยู่ ทำไมพี่ถึงให้ถังหนิงรับเด็กคนนั้นเป็นเด็กในอุปการะ ที่แท้แม่ของเด็กก็คือซ่งจือนี่เอง พี่เยี่ยน พี่นี่ รักมั่นคงจริง ๆ เลยนะ ตอนนั้นซ่งจือทิ้งพี่ไปแต่งงานมีลูกแท้ ๆ แต่พี่กลับไม่โกรธแค้นเลยสักนิด?”

“จะแค้นอะไรล่ะ คนเค้าเป็นข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวของพี่เยี่ยนนะ”

“เอาจริง ถังหนิงที่ไม่มีความรู้และความสามารถแบบนั้น มีอะไรคู่ควรกับพี่เยี่ยนบ้าง? ตอนนั้นแม่แท้ ๆ ของเธอเพิ่งตาย แม่เลี้ยงก็อุ้มท้องย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน พ่อเธอก็ลำเอียงสุด ๆ ถ้าไม่ได้พี่เยี่ยนช่วยไว้ เธอจะเชิดหน้าชูตาได้เหมือนทุกวันนี้เหรอ?”

“แต่ถ้าจะหย่าจริง ๆ ถังหนิงคงไม่ยอมหรอก เธอรักพี่เยี่ยนขนาดนั้น ต่อให้ตายยังไงก็ไม่มีวันหย่าแน่นอน”

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะคีบบุหรี่ไว้ระหว่างปลายนิ้ว ท่ามกลางควันบุหรี่ที่คละคลุ้ง แววตาของเขามีความเหนื่อยหน่ายและห่างเหินซ่อนอยู่ เขากวาดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเฉยเมย เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น ริมฝีปากก็เค้นยิ้มเยาะออกมา โดยไม่ได้กล่าวคำใด

สูทสีดำตัดเย็บอย่างประณีตรับกับไหล่กว้างและเอวคอด เสริมให้ออร่าที่เปล่งออกมาดูน่าเกรงขาม ปกเสื้อเชิ้ตคลายออกเล็กน้อย ช่วยลดความคร่ำครึ ทว่าเพิ่มความมีอำนาจเหนือกว่าอย่างไม่จงใจขึ้นมาหลายส่วน เค้าโครงใบหน้าคมคาย สันกรามคมกริบ ริมฝีปากบาง เพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้น เขาก็แผ่ประกายความเย่อหยิ่งของผู้ที่อยู่เหนือกว่าและการเป็นผู้กุมอำนาจโดยธรรมชาติ

นอกห้องส่วนตัว ถังหนิงกำลูกบิดประตูไว้แน่น พลางแอบมองผ่านช่องแคบ ๆ ของประตู หลังมือขาวซีดปรากฏเส้นเลือดปูดนูนขึ้นมา

โลกทั้งใบคล้ายจะพังทลายลงมาในพริบตา ในหัวว่างเปล่าไปหมด ที่แท้การถูกบดขยี้ความรักจนแหลกสลาย มันคือความรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออกเช่นนี้นี่เอง

มันเหมือนถูกคว้านหัวใจออกไป เจ็บปวดลึกถึงกระดูก

ซ่งจือ... คือแม่ของเด็กชายที่อยู่ข้างกายเธอ

เนื่องจากขาขวาตั้งแต่ช่วงน่องลงไปถูกตัดทิ้ง หล่อนตัวคนเดียวต้องกระเตงลูกไปทำงานด้วย

เมื่อหนึ่งปีก่อน เธอและเฉินเยี่ยนเหิงได้อุปการะลูกชายของซ่งจือ ซึ่งเป็นเด็กอัจฉริยะที่มีความบกพร่องทางการรับรู้ทางอารมณ์

เดิมทีสองแม่ลูกคู่นี้อาศัยอยู่ในพื้นที่ห่างไกล แต่เฉินเยี่ยนเหิงเสนอว่าเมือง A มีทรัพยากรทางการศึกษาและการรักษาที่ดีกว่า จึงรับเด็กคนนั้นมาเรียนที่นี่

เธอจึงต้องวิ่งวุ่นหาทั้งโรงเรียนและที่พักเพื่อให้ทั้งสองคนตั้งหลัก

ยิ่งหวนคิดถึงรายละเอียดในอดีตซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอยิ่งรู้สึกว่าตัวเองน่าขำและน่าเวทนาเหลือเกิน

เธออยากมีลูก แต่เขามักจะบอกว่าไม่รีบ

ที่แท้เขาก็แค่ไม่รีบที่จะมีกับเธอต่างหาก

เธอบอกว่าจะเปลี่ยนขาเทียมที่แพงขึ้นให้ซ่งจือ เขาก็เสนอตัวจัดการให้เอง

ที่แท้ไม่ได้ใส่ใจเธอเลยสักนิด แต่กำลังใส่ใจซ่งจือต่างหาก

การแต่งงานกับเธอ ก็แค่อยากประชดซ่งจือเท่านั้น

การมีอยู่ของเธอ มันคือเรื่องน่าขำเรื่องหนึ่ง

เธอผลักประตูเปิดเข้าไป

ใบหน้าที่เคยสดใสและเจิดจรัสก้มต่ำจมอยู่ในเงามืด แฝงไปด้วยความเย็นชาและโดดเดี่ยว

สายตาของคนกลุ่มหนึ่งมองขึ้นมาจากด้านล่าง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างของถังหนิง

มีทั้งความประหลาดใจ ลนลาน มึนงง แต่ส่วนใหญ่กลับเป็นสายตาที่เมินเฉย เย็นชา กระทั่งรังเกียจ

แต่มีเพียงคนคนหนึ่งเท่านั้นที่ยังคงสงบนิ่ง เพียงปรายตามองเธอแวบหนึ่ง

ถังหนิงสบตากับเขา พยายามจะค้นหาความผิดปกติสักนิดจากแววตานั้น

ทว่ากลับไม่มีเลย ราวกับเขามั่นใจอย่างยิ่งว่า ต่อให้เธอจะได้ยินเรื่องที่เขานอกใจเข้าเต็มสองหู เธอก็ไม่มีทางไปจากเขาอยู่ดี

และที่นี่ก็ไม่มีใครสักคนที่จะช่วยพูดแทนเธอ

เธอไม่เคยหลอมรวมเข้าไปในวงสังคมของเขาได้เลย สังคมของเขาคือศูนย์รวมของเหล่าบุคคลชั้นนำในแวดวงธุรกิจและอัจฉริยะมากหน้าหลายตา ส่วนเธอเป็นคนไม่เอาไหน ดีแต่เที่ยวเล่นกินดื่มไปวัน ๆ จึงไม่มีหัวข้อสนทนาร่วมกับพวกเขาแม้แต่น้อย

แม้กระทั่งการเข้าใกล้ของเธอ ก็ยังถูกมองว่าเป็นการฉุดระดับของพวกเขาให้ต่ำลงมา ดังนั้นทุกคนจึงไม่ต้อนรับเธอ

ตามนิสัยเดิมของเธอ เธอควรจะอาละวาดพังข้าวของที่นี่ให้สิ้นซาก ทำเรื่องราวให้ครึกโครมจนคนรู้กันทั้งเมือง

แต่เธอไม่ได้ทำเช่นนั้น กลับสงบนิ่งยิ่งกว่าเวลาปกติเสียอีก

ในที่สุดเธอก็เรียนรู้คำพูดที่เฉินเยี่ยนเหิงเคยพูดกับเธอได้เสียที

ถังหนิง โตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นหน่อย อย่าปล่อยให้อารมณ์มาจูงจมูกอยู่ตลอดเวลา

“พี่หนิง พี่มาแล้วเหรอ นั่งสิ” ใครบางคนเอ่ยขึ้น ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ที่หน้าประตู ซ่งจือเดินเข้ามาเสิร์ฟอาหารอีกครั้ง เธอยกจานแก้วซาชิมิที่มีขนาดใหญ่กว่าหัวของเธอ ในนั้นมีน้ำแข็งใสพูนสูง จนทำให้ข้อมือของเธอกดต่ำลง พลางเม้มริมฝีปากแน่น

คนที่มีไหวพริบรีบลุกขึ้นช่วยเธอจัดวางอาหาร และถือโอกาสดึงเธอนั่งลง

ซ่งจือนั่งลงตรงเก้าอี้ว่างตัวเดียวพอดี ซึ่งอยู่ข้างกายของเฉินเยี่ยนเหิง

ส่วนถังหนิงยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวราวกับเป็นคนนอก

“เสี่ยวจือ เธอจะทำงานหนักขนาดนี้ไปทำไม พี่เยี่ยนไม่ได้ไม่ให้เงินเธอซะหน่อย”

“งานนี้ก็ดีออกค่ะ ได้หาเงินด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง ฉันไม่รู้สึกว่าลำบากอะไรเลย...” ซ่งจือเอ่ยเน้นถ้อยคำชัดเจน ไม่ยอมเผยความอ่อนแอออกมาแม้แต่น้อย

พนักงานบริการเข็นเค้กขนาดใหญ่สิบกว่าชั้นเข้ามาจากนอกประตู นั่นคือเค้กที่ถังหนิงลงมือทำด้วยตัวเอง

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอต้องซ้อมเต้นระบำของคณะและเตรียมงานแสดงตั้งแต่เช้าจรดค่ำ และยังเจียดเวลาช่วงกินข้าวไปเรียนทำเค้กกับเชฟขนม

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อวันครบรอบวันแต่งงานสี่ปี

เธอซ่อนแหวนวงหนึ่งไว้ข้างในเค้ก

เฉินเยี่ยนเหิงไม่ได้สวมแหวนมานานแล้ว เขาบอกว่าทำหายโดยไม่ตั้งใจ เธอจึงบินไปต่างประเทศเพื่อตามหานักออกแบบที่เคยสั่งทำแหวนวงนั้น ให้ช่วยทำแหวนที่เหมือนกันเปี๊ยบขึ้นมาใหม่อีกวง

“พี่เยี่ยน พี่ยังสั่งเค้กให้เสี่ยวจือด้วยเหรอ?”

ทุกคนมองซ่งจือด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข “เสี่ยวจือ ยินดีต้อนรับกลับมานะ!”

ถังหนิงหันไปมองเฉินเยี่ยนเหิง และเห็นเขายกแก้วขึ้นพร้อมกับทุกคน โดยไม่ได้ใส่ใจถึงที่มาของเค้กเลยสักนิด

เค้กชิ้นแรกถูกยื่นให้ซ่งจือ บนรอยตัดของเค้กสะท้อนประกายระยิบระยับ เธอมองดูแหวนที่โผล่พ้นออกมาจากเนื้อเค้กด้วยความประหลาดใจ “นี่มัน...”

คนทั้งห้องพลันเฮฮาขึ้นมาทันที

“แหวนนี่ ขอแต่งงานเหรอ!”

“แต่งเลย แต่งเลย แต่งเลย!...”

“จูบเลย!”

“โครม!” เสียงดังสนั่น หอคอยเค้กพังทลายลงสู่พื้น

สถานที่ที่เคยหรูหรางดงามพลันตกอยู่ในความโกลาหลทันที

“ถังหนิง! เธอทำอะไรน่ะ! เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ!” สายตาของทุกคนหันมามองถังหนิง โดยไม่คิดจะซ่อนความโกรธแค้นและโมโหเอาไว้เลย

เธอถอดแหวนแต่งงานออกจากนิ้วนาง แล้วขว้างมันเข้าไปในกองเค้กท่ามกลางสายตาอันตกตะลึงและประหลาดใจของทุกคน

เธอสวมมันมาสี่ปี บนนิ้วนางปรากฏรอยลึกที่ไม่รู้ว่าจะจางหายไปเมื่อไร แต่เมื่อไม่มีแหวนแล้ว สักวันรอยนี้ก็คงจะหายไปตามกาลเวลา

“เฉินเยี่ยนเหิง ไม่ต้องฉลองวันครบรอบแต่งงานแล้วล่ะ เราหย่ากันเถอะ” เธอรู้สึกถึงความว่างเปล่าระหว่างนิ้ว ลำคอแห้งผาก

ทุกคนต่างทำท่าทางราวกับเห็นจนชินตา ถังหนิงมักจะหาเรื่องโวยวายว่าจะหย่าอยู่บ่อย ๆ แต่ผ่านไปไม่นานเธอก็จะกลับมาง้อขอคืนดีเอง การหย่าครั้งนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นจริงหรอก

“ตื่นมาแล้วอย่าเสียใจทีหลังละกัน” น้ำเสียงของเขาราบเรียบและผ่อนคลาย “พูดแล้วคำไหนคำนั้น พรุ่งนี้อย่ามาทำเป็นงอแงออดอ้อนกับฉันล่ะ”

“คุณวางใจได้เลย มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว”

พวกเขาไม่รู้เลยว่า ครั้งนี้ถังหนิงเอาจริง