บทที่ 4

ผู้ช่วยรีบก้มลงเก็บรูปถ่ายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินผ่านเธอเข้าไปในห้องเพื่อนำตัวซ่งอวี้อันออกมา

ซ่งอวี้อันสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเล็ก กางเกงเอี๊ยม กอดสมุดการบ้านไว้ในอ้อมอก ใบหน้าอ่อนเยาว์ที่มีเนื้อแก้มยุ้ยเต็มไปด้วยความเฉยชาและสงบนิ่ง

ครั้งแรกที่เธอได้พบกับเด็กคนนี้ เธอเพียงรู้สึกว่าเด็กคนนี้หน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตากระเบื้องแกะสลัก นิสัยเย็นชาคล้ายกับเฉินเยี่ยนเหิงอย่างยิ่ง ในใจจึงเกิดความรู้สึกเอ็นดูและสนิทสนมขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ทว่าวันนี้เมื่อได้มองดูอีกครั้ง ในใจกลับรู้สึกเย็นเฉียบ ร่างกายชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬ เมื่อเผชิญกับเรื่องสะเทือนใจอย่างหนัก จู่ ๆ เธอพลันปวดศีรษะอย่างรุนแรงจนยากจะทนทาน ร่างของเธอเซไปชนเข้ากับตู้วางของข้างผนังเข้าอย่างจัง

“โครม——เพล้ง!”

แจกันดอกไม้ถูกชนหล่นลงกับพื้น เกิดเสียงแหลมบาดหูในช่วงสั้น ๆ ก่อนจะแตกกระจายกลายเป็นเศษเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนกระเด็นไปทั่ว

เสียงแตกสลายที่แหลมสูงและกะทันหันราวกับเข็มเล่มหนึ่ง ที่ทิ่มแทงเข้าสู่เส้นประสาทอย่างรุนแรง

ซ่งอวี้อันชะงักแข็งค้างไปทันที สมุดการบ้านหลุดมือร่วงลงพื้นดัง “แป๊ก”

เขายกมือขึ้นอุดหูทั้งตัวสั่นเทิ้ม ใบหน้าแดงก่ำ และหายใจกระหืดกระหอบ

“เสี่ยวอัน!” ซ่งจือส่งเสียงกรีดร้อง พร้อมโถมตัวเข้าไปโอบกอดซ่งอวี้อันไว้ “ถังหนิง เด็กทำอะไรผิด!”

“ฮือ... ฮือ——” ซ่งอวี้อันขดตัวสั่นเทาอยู่บนพื้น ร้องไห้โวยวายอย่างสุดเสียง

“ถังหนิง จะอาละวาดก็ควรรู้จักขอบเขตบ้าง!” เฉินเยี่ยนเหิงช้อนตัวเด็กขึ้นมา น้ำเสียงราวกับใบมีดที่อาบน้ำแข็งฟาดฟันเข้าใส่เธอ “เธอรู้ทั้งรู้ว่าเสี่ยวอันทนฟังเสียงแก้วแตกไม่ได้”

เธอยืนแข็งค้างอยู่กับที่ คล้ายเท้าถูกตอกตะปูไว้ ร่างกายหนาวสะท้านไปทั้งตัว

ทุกคนต่างรุมล้อมอยู่รอบตัวเด็ก รีบร้อนอุ้มเด็กมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล

เธอมองดูแผ่นหลังอันรีบร้อนและลนลานของเฉินเยี่ยนเหิง แล้วรู้สึกแปลกหน้านัก เขาเองก็มีเวลาที่ร้อนรนกับเขาด้วย เพียงแต่ไม่ใช่เพื่อตัวเธอ

เศษกระเบื้องแตกข้างเท้ามีคราบเลือดติดอยู่ บนเรียวขามีบาดแผลหลายแห่งกำลังมีเลือดไหลซึม แต่เขาไม่ทันได้สังเกตเห็นเธอเลย

ในอดีต ต่อให้ท่าทีของเขาจะเย็นชาเพียงใด เขาก็ยังคงดูแลและปกป้องให้เธอปลอดภัยเสมอ

ครั้งหนึ่งตอนที่เธอจับได้ว่าพ่อนอกใจแม่ จึงประท้วงด้วยการอดอาหาร เฉินเยี่ยนเหิงแอบปีนหน้าต่างเข้ามาในห้องของเธอ เพื่อนำอาหารมาส่งให้เธอ “คนอื่นทำผิด แล้วทำไมต้องอดอาหารด้วย? เซ่อซ่าจริง ๆ”

เพราะการมาของเขา ความเศร้าในใจจึงมลายหายไปชั่วครู่ ในตอนนั้นเธอมีความสุขมาก คนที่มีเหตุผลอย่างเฉินเยี่ยนเหิง ถึงกับยอมแอบปีนหน้าต่างมาส่งข้าวให้เธอ เขาดีกับเธอจริง ๆ

แต่ในตอนนี้ เขาไม่เห็นบาดแผลของเธออีกต่อไปแล้ว

ก็ดีเหมือนกัน ในเมื่อเขาเย็นชาถึงเพียงนี้ งั้นการหย่าร้างคงเป็นเรื่องง่ายดายแล้วล่ะ

เธอเก็บซ่อนความน้อยเนื้อต่ำใจและความเวทนาในใจเอาไว้ แล้วเดินผ่านบ้านอันว่างเปล่าเข้าไปในห้องนอน จากนั้นเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สะอาดสะอ้านด้วยความสงบและอดทน จัดแต่งทรงผม เช็ดทำความสะอาดผิวหนัง และติดพลาสเตอร์ยา

หลังจากจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อย ก็ใกล้จะบ่ายสองโมงแล้ว ขณะที่เธอกำลังจะเรียกรถแท็กซี่ไปรอเฉินเยี่ยนเหิงที่สำนักงานเขต

อีกฝ่ายก็โทรศัพท์เข้ามาหาเอง

เธอกดรับสาย “ฉันกำลังเดินทางไปค่ะ”

“มาที่โรงพยาบาล เลขห้องส่งให้แล้ว” ฝั่งนั้นพูดเสริมขึ้นมาประโยคหนึ่ง “ยายของเธออยู่ที่โรงพยาบาล”

เธอกระวนกระวายอยากจะถามอะไรต่อ แต่อีกฝ่ายก็ตัดสายทิ้งไปเสียแล้ว

เมื่อรีบเร่งมาถึงโรงพยาบาล เธอก็ตามหาห้องพักผู้ป่วย 1202 จนเจอทั้งเหงื่อไหลท่วมหัว

เธอยืนอยู่หน้าประตู ได้ยินเสียงที่ดังมาจากข้างใน

“ห้ามโทรบอกหนิงหนิงนะ! ฉันมีชีวิตอยู่มาจนป่านนี้ก็พอแล้ว” เสียงของคุณยายแหบพร่าเจือด้วยความชราภาพ ไม่รู้ว่าโรคร้ายได้สร้างความทรมานให้แก่ท่านมากเพียงใด

คุณตาถอนหายใจด้วยความเศร้า “ถ้าฉันมีทางเลือกอื่น ฉันก็ไม่อยากให้หนิงหนิงต้องลดศักดิ์ศรีไปอ้อนวอนตระกูลเฉินหรอก แต่ตอนนี้ คนที่จะมีโอกาสช่วยเธอได้มากที่สุดก็คือหมออู๋คนนั้น และคนเดียวที่จะเชิญเขามารักษาได้ ก็คือต้องไปขอความช่วยเหลือจากตระกูลเฉิน”

“ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้อีก! หนิงหนิงอยู่ในตระกูลเฉินตัวคนเดียว ไม่รู้ต้องแบกรับความลำบากมากแค่ไหน อย่างน้อยฉันก็ต้องไม่เป็นตัวถ่วง!”

มือของเธอสั่นเทา ไม่กล้าเดินเข้าไป

หลังจากไปพบแพทย์เจ้าของไข้เพื่อสอบถามอาการ ถึงได้รู้ว่าคุณยายตรวจพบว่ามะเร็งปอดระยะสุดท้ายเมื่อหนึ่งเดือนก่อน

คุณตาขายบ้านที่ทั้งสองคนใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันในวัยเกษียณ เพื่อนำเงินมาจ่ายค่ายารักษาเฉพาะทางที่เข็มหนึ่งมีราคาหลายหมื่นบาท แต่ค่ารักษาพยาบาลอันสูงลิ่วก็ยังคงเป็นเหมือนบ่อที่ไร้ก้นบึ้ง คุณยายไม่ได้บอกกล่าวลูกหลานในบ้าน และตั้งใจจะนอนรอความตาย

ถังหนิงสัมผัสได้เพียงความรู้สึกผิดที่พุ่งเข้าใส่หน้าอย่างจัง

เธอเอาแต่วิ่งวุ่นอยู่รอบตัวเฉินเยี่ยนเหิง แม้กระทั่งญาติผู้ใหญ่ป่วยหนักนอนอยู่บนเตียงก็ยังไม่รู้เรื่อง

หลังจากแม่เสียชีวิต เธอก็ถูกตระกูลถังรังเกียจ เป็นคุณตาคุณยายที่ยืนกรานจะรับเธอกลับมาเลี้ยงดูที่บ้าน จนถึงขั้นยอมแบกรับแรงกดดันจากการต้องตัดขาดกับลูกชายของตัวเอง

นับแต่นั้นมา เธอจึงปักใจเชื่อว่าครอบครัวของเธอมีเพียงยาย ตา และเฉินเยี่ยนเหิงเท่านั้น

“อาการป่วยของคุณยายซับซ้อนมาก เพราะท่านอายุมากแล้วด้วย ตอนนี้ต้องใช้วิธีรักษาด้วยการทานยาประคับประคองไปก่อนสามเดือน หลังจากสามเดือนค่อยทำการผ่าตัด ซึ่งแพทย์ที่มีโอกาสผ่าตัดสำเร็จสูงสุดในด้านนี้ก็คือคุณหมออู๋เหลียง หมอเคยช่วยติดต่อคุณหมออู๋ให้คุณยายแล้ว แต่ตอนนี้อีกฝ่ายไม่รับผ่าตัดแล้ว จึงปฏิเสธ”

อู๋เหลียงเติบโตมาจากสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า เป็นอัจฉริยะทางการแพทย์ มีนิสัยสันโดษ ความสัมพันธ์เพียงหนึ่งเดียวที่มีก็คือเฉินฝูเซิง ซึ่งก็คือพ่อของเฉินเยี่ยนเหิง

และยังเป็นคนที่ต่อต้านการที่เฉินเยี่ยนเหิงจะแต่งงานกับถังหนิงมากที่สุดในตอนนั้นด้วย

แต่งงานมาสี่ปี เธอแทบจะไม่เคยพบหน้าเฉินฝูเซิงเลย

“ฝั่งคุณหมออู๋ฉันจัดการเองค่ะ” เธอเขียนเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองลงไป “หากคุณยายฉันมีอาการอะไร โปรดติดต่อฉันด้วยนะคะ ส่วนค่ายา... รบกวนช่วยบอกพวกท่านว่าค่ายาครั้งต่อไปมีส่วนลด ส่วนที่เหลือฉันจะเป็นคนจ่ายเองค่ะ อ้อ แล้วก็อย่าบอกพวกท่านนะคะว่าฉันมา”

ถังหนิงผลักประตูเดินออกมา ก่อนจะเดินฝ่าฝูงชนที่พลุกพล่านไป เธอมองเห็นร่างสูงใหญ่ของใครคนหนึ่งอยู่ไกลออกไป

เฉินเยี่ยนเหิงกำลังจูงมือซ่งอวี้อันที่เริ่มสงบลง ยืนนิ่งอยู่หน้าลิฟต์ เสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงสีดำ เส้นไหล่คมเหยียดตรง เผยความสงบมั่นคงและความสูงศักดิ์เฉพาะตัวของผู้ชายวัยผู้ใหญ่ บรรยากาศรอบตัวช่วยแยกความวุ่นวายรอบข้างออกโดยอัตโนมัติ

ยามสายตาทอดมองไปยังร่างใหญ่และร่างเล็กข้างกาย โทสะในแววตาก็มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอ่อนโยนและสงบนิ่ง ปลายนิ้วจับข้อมือเด็กไว้หลวม ๆ การกระทำทั้งยับยั้งชั่งใจและนุ่มนวลพอดี

ซ่งจือขอบตาแดงระเรื่อ ค่อย ๆ เช็ดเหงื่อซึมให้เด็กอย่างเบามือ ผมยาวสีดำคลับถูกรวบไว้หลวม ๆ หลังศีรษะ ปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้ม แฝงความงดงามละมุนละไมที่เปี่ยมไปด้วยบุคลิกของหนอนหนังสือผู้ทรงภูมิ แม้ขอบตาจะแดงก่ำ แต่กลับไม่เห็นความออดอ้อนออเซาะแม้แต่น้อย ในทางกลับกันกลับทำให้คนรู้สึกว่าสะอาดและเข้มแข็ง

ซ่งอวี้อันที่ถูกเธอปกป้องอยู่ข้างหน้า ไร้ซึ่งสีหน้าใด ๆ ท่าทางบุคลิกของเด็กโตสุดคูล ดูน่ารักเป็นพิเศษ

คนทั้งสามประกอบกันเป็นทัศนียภาพที่สะดุดตา

รอบข้างมีสายตาอิจฉาริษยามากมายจ้องมองไปยัง “ครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูก” ที่มีหน้าตาโดดเด่นและมีบรรยากาศอบอุ่นกลมเกลียวกัน

เธอเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาพวกเขา

โถงทางเดินของโรงพยาบาลอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยฟ่อง ชวนให้อึดอัดจนหายใจไม่ออก

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ถึงได้พบว่าเสื้อเชิ้ตของเขาไม่ได้เรียบกริบเหมือนยามปกติ คาดว่ารอยยับย่นนั้นคงเกิดจากตอนที่อุ้มเด็ก

เขาเป็นโรคกลัวความสกปรกและโรคย้ำคิดย้ำทำ นอกจากบนเตียงแล้ว ถังหนิงยากที่จะเข้าใกล้เขาได้ การจับมือหรือสวมกอดล้วนไม่ได้ทั้งสิ้น และเธอก็ยอมตามใจเขาทุกอย่างมาโดยตลอด

หัวใจเจ็บจี๊ดขึ้นมาอีกครั้ง เธอถอนหายใจยาว “ตอนนี้คุณมีเวลาไปหย่าแล้วใช่ไหม”

สีหน้าของเขาเคร่งขรึมลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “มีเวลา”

ตอนขึ้นรถ “ครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูก” ขึ้นรถของเฉินเยี่ยนเหิงไปพร้อมกัน ส่วนถังหนิงเรียกรถแท็กซี่แยกไปต่างหาก

เมื่อรับรู้ถึงการกระทำนี้ของเธอ เฉินเยี่ยนเหิงก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

เมื่อถึงหน้าสำนักงานเขต มีเพียงเฉินเยี่ยนเหิงคนเดียวที่เดินลงมาจากรถ