อ้อมกอดอันคุ้นเคย

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเข้ามาตกกระทบทีปลายโซฟา เสียงสายฝนด้านนอกซาลงจนเหลือเพียงเสียงหยดน้ำร่วงกราวจากขอบหน้าต่าง

เอิร์ธค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาจากความฝัน ความล้าที่เคยหนักอึ้งในหัวเมื่อคืนเบาบางลงไปมาก แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องชะงักนิ่ง... คือสัมผัส นุ่มนวลและไออุ่นที่กอดรัดอยู่ข้างกาย

เขาลืมตาขึ้นมอง ภาพตรงหน้าคือ ริชา ที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอดของเขา ใบหน้าหวานยามไร้เครื่องสำอางดูหมดจดและเปราะบาง วงแขนหนาของเขายังคงตระกองกอดร่างบางไว้แนบอกอย่างถือสิทธิ์ โดยที่ศีรษะของเธอซบลงตรงแผงอกของเขาพอดี

หัวใจของเอิร์ธกระตุกวูบ... ความรู้สึกอบอุ่นแปลกๆ ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมานานแล่นผ่านเข้ามาในอก มันเป็นความรู้สึกสงบ ปลอดภัย และผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก ชายหนุ่มนอนนิ่งอยู่อย่างนั้น ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวเพราะกลัวว่าเสียงลมหายใจจะไปปลุกคนที่กำลังหลับสนิท สายตาคมคายจดจ้องมองใบหน้าของริชาในระยะใกล้ ร่องรอยความล้าใต้ตาของเธอทำให้เขารู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ

นี่เรา... ทำอะไรลงไปวะ เอิร์ธคิดในใจ แต่กระนั้น มือหนากลับไม่ได้คลายอ้อมกอดออกในทันที

จนกระทั่งริชาเริ่มขยับตัวเบาๆ นัยน์ตาสุกใสค่อยๆ ปรือขึ้นมาสบเข้ากับดวงตาคู่คมของเอิร์ธที่กำลังมองอยู่ก่อนแล้ว ความชิดใกล้ในระดับที่ได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน ทำให้ริชาชะงักกึก แก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อขึ้นมาทันที

"เอิร์ธ..." ริชาเอ่ยเสียงพร่าเบา ก่อนจะรีบยันตัวถอยห่างออกมาด้วยความตกใจ "ขอโทษทีนะเอิร์ธ... เรา... เราไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน"

"เชี่ย... ไม่ใช่ๆ ริชา ฉันต่างหากต้องขอโทษ" เอิร์ธรีบลุกขึ้นนั่ง ชักแขนกลับด้วยท่าทางทำตัวไม่ถูก ความอบอุ่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหม่าและความเกรงใจ "ฉันมานอนรบกวนเธอทั้งคืนเลย ขอโทษทีนะ พอดีเมื่อคืนมันง่วงจนวูบไปจริงๆ"

ทั้งสองคนแยกออกจากกัน เว้นระยะห่างระหว่างกันบนโซฟา บรรยากาศในห้องรับแขกในคอนโดกลายเป็นความเงียบกระอักกระอ่วน เอิร์ธยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเอง แก้เขิน ก่อนจะมองนาฬิกาบนผนัง

"เอ่อ... เช้าแล้ว ฉันขอตัวกลับก่อนดีกว่า จะได้รีบกลับไปอาบน้ำเตรียมตัวทำงานด้วย" เอิร์ธลุกขึ้นยืน จัดเสื้อเชิ้ตที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ "ขอบใจมากนะริชา สำหรับเรื่องเมื่อคืน... ถ้าไม่ได้เธอ ฉันคงแย่แน่ๆ"

"อืม... ขับรถดีๆ นะเอิร์ธ" ริชายิ้มบางๆ ลุกขึ้นไปส่งเขาที่ประตูห้อง

เอิร์ธหันมาระบายยิ้มให้เธออีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมสปอร์ตจางๆ และไออุ่นบนโซฟาที่ค่อยๆ เย็นชืดลง

เสียงประตูห้องปิดลงพร้อมกับความเงียบสงบที่ตักตวงกลับเข้ามา

ริชาเดินกลับมานั่งลงบนโซฟาตัวเดิม ยกเข่าขึ้นมากอดไว้ ซบใบหน้าลงกับฝ่ามือ ไออุ่นจากอ้อมกอดของเอิร์ธเมื่อเช้ายังคงหลงเหลืออยู่บนผิวเนื้อ... แต่มันกลับยิ่งตอกย้ำให้เธอจมดิ่งลงสู่อดีตอีกครั้ง

ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่... มันช่างเหมือนกับเหตุการณ์ในวัยเยาว์สมัยเรียนมหาวิทยาลัยปี 1 ไม่มีผิดเพี้ยน

ย้อนกลับไปในฤดูฝน สมัยชั้นปีที่ 1

หลังจากจบ ม.6 เอิร์ธและริชาสอบติดมหาวิทยาลัยคนละแห่ง แม้จะเรียนคนละสถาบันและอยู่คนละฝั่งเมือง แต่ความสัมพันธ์ในฐานะ 'เพื่อนสนิท' ก็ไม่ได้ห่างหายไปไหน ริชาเช่าคอนโดมิเนียมเล็กๆ แถวมหาวิทยาลัยของเธอเพื่อความสะดวกในการเดินทาง

ในคืนวันศุกร์คืนหนึ่ง ฝนตกหนักเหมือนอย่างในค่ำคืนนี้ เสียงออดหน้าห้องของริชาดังขึ้นกลางดึก เมื่อเธอเปิดประตูออก ก็พบกับ เอิร์ธ ในชุดนักศึกษาที่เปียกปอนไปครึ่งตัว ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยสดใสบัดนี้หมองหม่นและเต็มไปด้วยรอยแผลทางจิตใจ

"ริชา... ขอเราอยู่ด้วยคนดิ" น้ำเสียงของเอิร์ธสั่นพร่า

คืนนั้น... เอิร์ธเล่าให้ฟังทั้งน้ำตาว่าเขาทะเลาะกับลูกปัดอย่างหนัก เรื่องระยะห่างและความไม่เข้าใจกันในชีวิตมหาวิทยาลัย เอิร์ธขับรถข้ามเมืองมาหาเธอเพราะไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร ริชาคอยหาผ้าเช็ดตัว ชงนมอุ่นๆ ให้ และนั่งฟังเขาเปิดอกระบายความเจ็บปวดอยู่ข้างๆ

ด้วยความเหนื่อยล้า เอิร์ธทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาในห้องรับแขก และในคืนนั้น... เขาก็พลั้งหลับไปโดยมีริชาคอยนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ

จนกระทั่งรุ่งเช้า... ภาพที่ริชาตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนฟุบอยู่ข้างโซฟา โดยมีมือหนาของเอิร์ธเอื้อมลงมากุมมือเธอไว้แน่นตลอดทั้งคืน มันเคยทำให้หัวใจของเด็กสาวปี 1 พองโตด้วยความหวัง แอบคิดไปเองว่าในยามที่เขาเจ็บปวด เธอนี่แหละคือคนที่เขาสุดท้ายจะเลือก

ทว่า... ในเย็นวันเดียวกันนั้นเอง หลังจากที่เอิร์ธได้พักใจจนเต็มอิ่ม เขาก็ดื่มน้ำซุปที่เธอต้มให้ ยิ้มขอบคุณเธออย่างจริงใจ แล้วพูดประโยคที่ทำลายความฝันของเธอจนหมดสิ้น

"ขอบใจมากนะริชา พอได้มาพักที่ห้องเธอ ได้คุยกับเธอแล้วฉันมีแรงขึ้นเยอะเลย... เดี๋ยวเย็นนี้ฉันจะเอาดอกไม้ไปง้อลูกปัดที่คณะแล้วว่ะ"

แล้วเขาก็เดินจากไป... เดินกลับไปหาคนที่ครองหัวใจของเขาจริงๆ โดยทิ้งให้ริชานั่งมองห้องพักที่ว่างเปล่าพร้อมกับเศษซากหัวใจที่แหลกสลายเพียงลำพัง

ริชาลืมตาขึ้นในปัจจุบัน ถอนหายใจออกมาเบาๆ ท่ามกลางความเงียบของห้องพัก

สิบปีผ่านไป... จากปี 1 สู่ชีวิตวัยทำงาน ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิด

เอิร์ธยังคงวิ่งมาหาเธอในวันที่เจ็บปวด ยังคงมาใช้อ้อมกอดและพื้นที่ตรงนี้เป็น 'สถานีพักใจ' ยามที่ทะเลาะกับลูกปัด และเธอก็ยังคงเป็น 'สายลม' ซื่อบื้อก้อนเดิมที่ยอมเปิดประตูรับเขาเข้ามา ซับน้ำตาให้เขา แล้วมองเขาเดินกลับไปหาผู้หญิงคนเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

กอดเมื่อเช้ามันอบอุ่น... แต่มันคือกอดของคนที่กำลังเคว้งคว้าง ไม่ใช่อ้อมกอดของคนที่รักเธอ

ริชายิ้มเยาะให้กับความอ่อนแอของตัวเอง เธอปัดคราบน้ำตาจางๆ ออกจากแก้ม ลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเองเตรียมตัวไปทำงาน

เวลาของสายลมก้อนนี้ใกล้จะหมดลงแล้วจริงๆ... และคราวนี้ เมื่อเขาก้าวเดินออกไปพร้อมกับข่าวดีเรื่องงานแต่งงาน เธอจะไม่อยู่เป็นสถานีพักใจให้เขาอีกต่อไปแล้ว