Home / วัยรุ่น / สายลม...ที่หวังดี / อ้อมกอดอันคุ้นเคย

Share

อ้อมกอดอันคุ้นเคย

last update publish date: 2026-09-26 21:05:35

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเข้ามาตกกระทบทีปลายโซฟา เสียงสายฝนด้านนอกซาลงจนเหลือเพียงเสียงหยดน้ำร่วงกราวจากขอบหน้าต่าง

เอิร์ธค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาจากความฝัน ความล้าที่เคยหนักอึ้งในหัวเมื่อคืนเบาบางลงไปมาก แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องชะงักนิ่ง... คือสัมผัส นุ่มนวลและไออุ่นที่กอดรัดอยู่ข้างกาย

เขาลืมตาขึ้นมอง ภาพตรงหน้าคือ ริชา ที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอดของเขา ใบหน้าหวานยามไร้เครื่องสำอางดูหมดจดและเปราะบาง วงแขนหนาของเขายังคงตระกองกอดร่างบางไว้แนบอกอย่างถือสิทธิ์ โดยที่ศีรษะของเธอซบลงตรงแผงอกของเขาพอดี

หัวใจของเอิร์ธกระตุกวูบ... ความรู้สึกอบอุ่นแปลกๆ ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมานานแล่นผ่านเข้ามาในอก มันเป็นความรู้สึกสงบ ปลอดภัย และผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก ชายหนุ่มนอนนิ่งอยู่อย่างนั้น ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวเพราะกลัวว่าเสียงลมหายใจจะไปปลุกคนที่กำลังหลับสนิท สายตาคมคายจดจ้องมองใบหน้าของริชาในระยะใกล้ ร่องรอยความล้าใต้ตาของเธอทำให้เขารู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ

นี่เรา... ทำอะไรลงไปวะ เอิร์ธคิดในใจ แต่กระนั้น มือหนากลับไม่ได้คลายอ้อมกอดออกในทันที

จนกระทั่งริชาเริ่มขยับตัวเบาๆ นัยน์ตาสุกใสค่อยๆ ปรือขึ้นมาสบเข้ากับดวงตาคู่คมของเอิร์ธที่กำลังมองอยู่ก่อนแล้ว ความชิดใกล้ในระดับที่ได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน ทำให้ริชาชะงักกึก แก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อขึ้นมาทันที

"เอิร์ธ..." ริชาเอ่ยเสียงพร่าเบา ก่อนจะรีบยันตัวถอยห่างออกมาด้วยความตกใจ "ขอโทษทีนะเอิร์ธ... เรา... เราไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน"

"เชี่ย... ไม่ใช่ๆ ริชา ฉันต่างหากต้องขอโทษ" เอิร์ธรีบลุกขึ้นนั่ง ชักแขนกลับด้วยท่าทางทำตัวไม่ถูก ความอบอุ่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหม่าและความเกรงใจ "ฉันมานอนรบกวนเธอทั้งคืนเลย ขอโทษทีนะ พอดีเมื่อคืนมันง่วงจนวูบไปจริงๆ"

ทั้งสองคนแยกออกจากกัน เว้นระยะห่างระหว่างกันบนโซฟา บรรยากาศในห้องรับแขกในคอนโดกลายเป็นความเงียบกระอักกระอ่วน เอิร์ธยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเอง แก้เขิน ก่อนจะมองนาฬิกาบนผนัง

"เอ่อ... เช้าแล้ว ฉันขอตัวกลับก่อนดีกว่า จะได้รีบกลับไปอาบน้ำเตรียมตัวทำงานด้วย" เอิร์ธลุกขึ้นยืน จัดเสื้อเชิ้ตที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ "ขอบใจมากนะริชา สำหรับเรื่องเมื่อคืน... ถ้าไม่ได้เธอ ฉันคงแย่แน่ๆ"

"อืม... ขับรถดีๆ นะเอิร์ธ" ริชายิ้มบางๆ ลุกขึ้นไปส่งเขาที่ประตูห้อง

เอิร์ธหันมาระบายยิ้มให้เธออีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมสปอร์ตจางๆ และไออุ่นบนโซฟาที่ค่อยๆ เย็นชืดลง

เสียงประตูห้องปิดลงพร้อมกับความเงียบสงบที่ตักตวงกลับเข้ามา

ริชาเดินกลับมานั่งลงบนโซฟาตัวเดิม ยกเข่าขึ้นมากอดไว้ ซบใบหน้าลงกับฝ่ามือ ไออุ่นจากอ้อมกอดของเอิร์ธเมื่อเช้ายังคงหลงเหลืออยู่บนผิวเนื้อ... แต่มันกลับยิ่งตอกย้ำให้เธอจมดิ่งลงสู่อดีตอีกครั้ง

ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่... มันช่างเหมือนกับเหตุการณ์ในวัยเยาว์สมัยเรียนมหาวิทยาลัยปี 1 ไม่มีผิดเพี้ยน

ย้อนกลับไปในฤดูฝน สมัยชั้นปีที่ 1

หลังจากจบ ม.6 เอิร์ธและริชาสอบติดมหาวิทยาลัยคนละแห่ง แม้จะเรียนคนละสถาบันและอยู่คนละฝั่งเมือง แต่ความสัมพันธ์ในฐานะ 'เพื่อนสนิท' ก็ไม่ได้ห่างหายไปไหน ริชาเช่าคอนโดมิเนียมเล็กๆ แถวมหาวิทยาลัยของเธอเพื่อความสะดวกในการเดินทาง

ในคืนวันศุกร์คืนหนึ่ง ฝนตกหนักเหมือนอย่างในค่ำคืนนี้ เสียงออดหน้าห้องของริชาดังขึ้นกลางดึก เมื่อเธอเปิดประตูออก ก็พบกับ เอิร์ธ ในชุดนักศึกษาที่เปียกปอนไปครึ่งตัว ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยสดใสบัดนี้หมองหม่นและเต็มไปด้วยรอยแผลทางจิตใจ

"ริชา... ขอเราอยู่ด้วยคนดิ" น้ำเสียงของเอิร์ธสั่นพร่า

คืนนั้น... เอิร์ธเล่าให้ฟังทั้งน้ำตาว่าเขาทะเลาะกับลูกปัดอย่างหนัก เรื่องระยะห่างและความไม่เข้าใจกันในชีวิตมหาวิทยาลัย เอิร์ธขับรถข้ามเมืองมาหาเธอเพราะไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร ริชาคอยหาผ้าเช็ดตัว ชงนมอุ่นๆ ให้ และนั่งฟังเขาเปิดอกระบายความเจ็บปวดอยู่ข้างๆ

ด้วยความเหนื่อยล้า เอิร์ธทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาในห้องรับแขก และในคืนนั้น... เขาก็พลั้งหลับไปโดยมีริชาคอยนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ

จนกระทั่งรุ่งเช้า... ภาพที่ริชาตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนฟุบอยู่ข้างโซฟา โดยมีมือหนาของเอิร์ธเอื้อมลงมากุมมือเธอไว้แน่นตลอดทั้งคืน มันเคยทำให้หัวใจของเด็กสาวปี 1 พองโตด้วยความหวัง แอบคิดไปเองว่าในยามที่เขาเจ็บปวด เธอนี่แหละคือคนที่เขาสุดท้ายจะเลือก

ทว่า... ในเย็นวันเดียวกันนั้นเอง หลังจากที่เอิร์ธได้พักใจจนเต็มอิ่ม เขาก็ดื่มน้ำซุปที่เธอต้มให้ ยิ้มขอบคุณเธออย่างจริงใจ แล้วพูดประโยคที่ทำลายความฝันของเธอจนหมดสิ้น

"ขอบใจมากนะริชา พอได้มาพักที่ห้องเธอ ได้คุยกับเธอแล้วฉันมีแรงขึ้นเยอะเลย... เดี๋ยวเย็นนี้ฉันจะเอาดอกไม้ไปง้อลูกปัดที่คณะแล้วว่ะ"

แล้วเขาก็เดินจากไป... เดินกลับไปหาคนที่ครองหัวใจของเขาจริงๆ โดยทิ้งให้ริชานั่งมองห้องพักที่ว่างเปล่าพร้อมกับเศษซากหัวใจที่แหลกสลายเพียงลำพัง

ริชาลืมตาขึ้นในปัจจุบัน ถอนหายใจออกมาเบาๆ ท่ามกลางความเงียบของห้องพัก

สิบปีผ่านไป... จากปี 1 สู่ชีวิตวัยทำงาน ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิด

เอิร์ธยังคงวิ่งมาหาเธอในวันที่เจ็บปวด ยังคงมาใช้อ้อมกอดและพื้นที่ตรงนี้เป็น 'สถานีพักใจ' ยามที่ทะเลาะกับลูกปัด และเธอก็ยังคงเป็น 'สายลม' ซื่อบื้อก้อนเดิมที่ยอมเปิดประตูรับเขาเข้ามา ซับน้ำตาให้เขา แล้วมองเขาเดินกลับไปหาผู้หญิงคนเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

กอดเมื่อเช้ามันอบอุ่น... แต่มันคือกอดของคนที่กำลังเคว้งคว้าง ไม่ใช่อ้อมกอดของคนที่รักเธอ

ริชายิ้มเยาะให้กับความอ่อนแอของตัวเอง เธอปัดคราบน้ำตาจางๆ ออกจากแก้ม ลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเองเตรียมตัวไปทำงาน

เวลาของสายลมก้อนนี้ใกล้จะหมดลงแล้วจริงๆ... และคราวนี้ เมื่อเขาก้าวเดินออกไปพร้อมกับข่าวดีเรื่องงานแต่งงาน เธอจะไม่อยู่เป็นสถานีพักใจให้เขาอีกต่อไปแล้ว

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สายลม...ที่หวังดี   ความสะใจที่ไม่สุด

    ความเงียบงันภายในห้องพักของเอิร์ธกลายเป็นสิ่งที่น่าอึดอัดจนแทบทนไม่ไหว หลังจากที่เขาเดินออกจากบ้านของลูกปัดพร้อมกับประโยคสุดท้ายที่ตัดขาดความสัมพันธ์สิบปีลงอย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มคิดมาตลอดว่าการหลุดพ้นจากความกดดัน เรื่องแต่งงาน และการถูกเคี่ยวเข็ญจากแฟนสาวจะทำให้เขารู้สึกเบาตัว เหมือนได้ปลดล็อกพันธนาการที่รัดรึงชีวิตมานานทว่าความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลย...จิตใจของเอิร์ธยังคงว้าวุ่นและสับสนอยู่อย่างเดิม ราวกับมีพายุหมุนกวาดต้อนความรู้สึกนึกคิดจนกระเจิดกระเจิง ของทุกชิ้นในห้อง มุมทุกมุมในคอนโด หรือแม้กระทั่งเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินเป็นจังหวะกลับขวางหูขวางตาไปหมด เขาเดินพล่านไปมาในห้องอย่างคนหาทางออกไม่เจอ ไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิดว่าทำไมถึงยังรู้สึกทรมานและเคว้งคว้างขนาดนี้ ทั้งที่เขาเป็นคนเลือกที่จะก้าวออกมาเองความสับสนนี้ย้อนกลับมากัดกินหัวใจของชายหนุ่มจนบดบังความนึกคิดทางศีลธรรมไปสิ้น ในยามที่จิตใจฟูมฟายและหาความสงบไม่ได้ คนคนเดียวในโลกที่ลอยเข้ามาในหัว คนคนเดียวที่จะช่วยฉุดเขาข

  • สายลม...ที่หวังดี   จุดแตกหัก

    บรรยากาศภายในบ้านหลังสวยของลูกปัดยามเย็นนี้เงียบสงัดและวังเวง ผนังห้องและข้าวของเครื่องใช้ที่เคยถูกตกแต่งอย่างอบอุ่นและมีชีวิตชีวา บัดนี้กลับคล้ายถูกปกคลุมด้วยหมอกควันแห่งความอึดอัดและร้าวราน เสียงประตูบ้านเปิดออกพร้อมกับการก้าวเท้าเข้ามาของเอิร์ธ ชายหนุ่มเพิ่งเดินทางกลับมาจากเชียงใหม่ สองตาหมองคล้ำและร่องรอยความเหนื่อยล้ายังคงปรากฎชัดบนใบหน้า ทว่าสิ่งที่แปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงคือแววตา... นัยน์ตาคู่คมที่เคยฉายแววสับสนและยอมอ่อนข้อให้แฟนสาวมาโดยตลอด บัดนี้กลับราบเรียบและเย็นชาจนน่ากลัวลูกปัดนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก แสงไฟสลัวจากภายนอกส่องกระทบใบหน้าเนียนที่ซีดเผือดและเปื้อนคราบน้ำตา ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้มาอย่างยาวนานตลอดหลายวันที่เขาหายหน้าไป เธอหันมามองตามเสียงฝีเท้า และทันทีที่เห็นว่าเป็นเอิร์ธ ลูกปัดก็ค่อยๆ พยุงร่างอันสั่นเทาของตัวเองลุกขึ้นยืนช้าๆ สองมือเรียวกำชายเสื้อแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจของเธอกำลังเต้นระรัวด้วยความเจ็บปวดและความอัดอั้นที่สะสมมาเนิ่นนานนับสิบปี"กลับมาแล้วเหร

  • สายลม...ที่หวังดี   คำตอบที่ไร้ทางออก

    แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านของห้องพักโรงแรม กระทบลงบนเตียงนอนที่ยังคงร่องรอยความยับยู่ยี่จากค่ำคืนที่ผ่านมา เอิร์ธค่อยๆ ลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง อาการปวดหัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ยังคงค้างคาอยู่ แต่สิ่งที่ชักนำให้หัวใจของเขากระตุกวูบกลับเป็นความว่างเปล่าข้างกายพื้นที่บนฟูกหนาด้านข้างเย็นชืด ไร้ร่องรอยของเรือนร่างบางที่เขาเคยตระกองกอดไว้ตลอดทั้งคืน เอิร์ธยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ความทรงจำเกี่ยวกับรสสัมผัส ลมหายใจ และสัมผัสอันร้อนแรงริมแม่น้ำปิงเมื่อคืนนี้พุ่งกลับเข้ามาในหัวราวกับคลื่นลูกใหญ่ ความจริงที่ว่าขอบเขตของคำว่า 'เพื่อนสนิท' ได้ถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง ทำให้เขารู้สึกสับสนและร้อนรนอย่างบอกไม่ถูกข้างหมอนใบโต มีกระดาษโน้ตแผ่นเล็กวางอยู่พร้อมกับกุญแจห้อง เอิร์ธยื่นมือไปหยิบขึ้นมาอ่านด้วยหัวใจที่เต้นระทึก "เอิร์ธ... พอดีริชามีงานด่วนเข้ามาฉุกเฉินตอนเช้า เลยต้องรีบออกไปก่อนนะ ไม่ได้อยู่รอส่ง ริชาบอกอาร์ทไว้แล้ว เดี๋ยวอาร์ทจะมารับเอิร์ธพา

  • สายลม...ที่หวังดี   เงาในมุมมืด

    ความเงียบสงบยามค่ำคืนริมแม่น้ำปิงถูกกดทับด้วยสภาวะสุญญากาศอันน่าอึดอัด หลังจากที่เอิร์ธเลือกจะปัดคำถามสำคัญของริชาทิ้งไปอย่างคนไร้ทางออก ชายหนุ่มก็พาตัวเองจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความเลือนรางด้วย ‘น้ำเปลี่ยนนิสัย’ บนโต๊ะอาหารอย่างหนักหน่วง แก้วแล้วแก้วเล่าถูกรินเติมอย่างไม่ขาดสาย ราวกับต้องการใช้ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์มอมเมาสติสัมปชัญญะและหลบหนีความจริงอันแสนเจ็บปวดที่กำลังบีบคั้นหัวใจริชานั่งมองภาพชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เจือไปด้วยความปวดร้าวและห่วงใย เธอทำได้เพียงคอยห้ามปรามเบาๆ แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งความรุนแรงในอารมณ์ของเอิร์ธได้ กระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนดึกดื่น ฤทธิ์สุราก็แปรเปลี่ยนร่างสูงโปร่งให้กลายเป็นคนที่แทบจะไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีกต่อไป ใบหน้าคมคายแดงซ่าน ลมหายใจร้อนผ่าวติดขัด และดวงตาคู่คมปรือปานจะปิดลงทุกขณะริชาต้องพยุงร่างที่หนักอึ้งของเอิร์ธออกจากร้านอย่างยากลำบาก เธอประคองเขาขึ้นรถ ขับพาชายหนุ่มกลับมาส่งยังโรงแรมที่พักขนาดกะทัดรัดท่ามกลางความเงียบสงัดของเมืองเชียงใหม่

  • สายลม...ที่หวังดี   สภาวะสุญญากาศ

    บรรยากาศยามเย็นบริเวณริมฝั่งแม่น้ำปิงยังคงงดงามด้วยแสงอาทิตย์อัสดงที่ฉาบท้องฟ้าให้กลายเป็นสีส้มทอง สายลมเหนือพัดโชยมาแผ่วเบาปะทะผิวหน้า สองหนุ่มเพื่อนเก่าอย่างเอิร์ธและอาร์ทเดินทางมารอทานอาหารเย็นที่ร้านริมน้ำบรรยากาศโปร่งสบายแห่งเดิม โดยมี ริชา ขับรถตามมาสมทบทีหลังหลังจากเธอเสร็จสิ้นภารกิจส่วนตัวทว่า ทันทีที่อาหารจานแรกถูกยกมาเสิร์ฟและริชาเพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน เสียงโทรศัพท์มือถือของอาร์ทก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน อาร์ทขมวดคิ้วกดรับสาย ฟังปลายสายพูดด้วยสีหน้าเครียดขรึมขึ้นมาทันที"อะไรนะ? คนงานในแคมป์ทะเลาะกันถึงขั้นตีกันเลยเหรอ... เออๆ เดี๋ยวกูกำลังออกไป ตะลุมบอนกันขนาดนี้เดี๋ยวงานการสะดุดหมด"อาร์ทถอนหายใจยาว วางสายแล้วหันมามองหน้าเพื่อนทั้งสองคนด้วยความเกรงใจ "โทษทีว่ะพวกมึง สายด่วนจากแคมป์คนงาน หัวหน้าคนงานโทรมาบอกว่าพวกคนงานทะเลาะกันนัวเนียในแคมป์ กูต้องรีบไปเคลียร์สถานการณ์ก่อน เดี๋ยวเรื่องจะบานปลาย""เฮ้ย ไม่เป็นไรอาร์ท เรื่องงาน

  • สายลม...ที่หวังดี   เข็มทิศที่หลงทาง

    แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างห้องพักโรงแรมกระทบใบหน้าของเอิร์ธ ชายหนุ่มนั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียงในชุดเดิมตั้งแต่เมื่อคืน สายตาเหม่อลอยจ้องมองโทรศัพท์มือถือในมือที่หน้าจอมืดสนิทไปนานแล้ว เสียงสัญญาณตัดสายของลูกปัดยังคงแว่วก้องอยู่ในหัว สลับกับคำพูดตบหน้าฉาดใหญ่ของอาร์ทเมื่อคืนวาน ราวกับมรสุมสองลูกกำลังเข้าปะทะจิตใจของเขาพร้อมๆ กันปริ๊น... ปริ๊น...เสียงแตรรถที่ดังขึ้นเบาๆ หน้าโรงแรมดึงสติของเอิร์ธให้กลับมา ร่างสูงค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น จัดแจงเสื้อผ้าอย่างลวกๆ ก่อนจะเดินลงไปด้านล่าง วันนี้นัดกับอาร์ทไว้ว่าจะไปดูไซต์งานสร้างรีสอร์ทที่เพื่อนสนิทกำลังคุมงานอยู่ทันทีที่เอิร์ธก้าวขึ้นมานั่งบนรถยนต์ของอาร์ท ความเงียบงันและบรรยากาศตึงเครียดก็ปกคลุมไปทั่วห้องโดยสาร อาร์ทซึ่งกำลังออกรถและใช้สายตาควบคู่กับการขับขี่ หันมามองเพื่อนข้างกายเพียงครู่เดียวก็สังเกตเห็นความผิดปกติ ใบหน้าคมคายของเอิร์ธหมองคล้ำ นัยน์ตาแดงโรยและเต็มไปด้วยร่องรอยของการไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status