เศษของหัวใจ

บรรยากาศยามเช้าหลังจากที่เอิร์ธเพิ่งก้าวออกจากห้องไปได้ไม่นาน ยังคงทิ้งร่องรอยของไออุ่นและความขมขื่นไว้ในความรู้สึกของริชา เธออยู่ในชุดทำงานเรียบร้อย  ทว่าก่อนที่เธอจะได้ก้าวไปหยิบเครื่องสำอาง เสียงสัญญาณกระดิ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

อ๊อด... อ๊อด...

รัวและถี่กระชั้น... บอกถึงอารมณ์ของผู้ที่ยืนรออยู่ด้านนอกได้อย่างชัดเจน

ริชาขมวดคิ้วเล็กน้อย เดินตรงไปเปิดประตู และทันทีที่บานประตูเปิดออก ร่างสูงของ เมษ — ปรเมษฐ์ ชายหนุ่มในชุดทำงานเนี๊ยบกริบ ก็ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตึงเครียด นัยน์ตาคู่คมเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธและความค้างคาใจ

เมษคือแฟนคนปัจจุบันของริชา เขาเป็นสถาปนิกหนุ่มบุคลิกอบอุ่น สุภาพ และคอยดูแลใส่ใจเธอเป็นอย่างดีตลอดระยะเวลาสองปีที่คบหากันมา แต่ในเช้าวันนี้ ความอบอุ่นเหล่านั้นกลับถูกแทนที่ด้วยรังสีแห่งความระแวง

"เมษ... มาได้ยังไงคะ ทำไมไม่โทรบอกก่อน" ริชาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

"โทรเหรอครับ?" เมษหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงประชดประชัน เขาชูโทรศัพท์มือถือขึ้นตรงหน้าเธอ "ผมโทรหาริชาตั้งแต่เมื่อคืนเป็นสิบๆ สาย แล้วเมื่อเช้าก็โทรอีก แต่โทรยังไงก็ไม่ติด! ริชาปิดเครื่องทำไมครับ!"

ริชาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเธอปิดเครื่องไว้เพราะไม่อยากให้ใครรบกวนช่วงเวลาที่เอิร์ธกำลังสับสน "ขอโทษค่ะ พอดีแบตหมดแล้วลืมเปิดเครื่อง..."

"ลืมเปิดเครื่อง..." เมษกวาดสายตามองไปทั่วห้องรับแขก สายตาของเขาหยุดกึกอยู่ที่แก้วน้ำสองใบบนโต๊ะกระจก และหมอนอิงบนโซฟาที่ยังมีรอยย่นคล้ายมีคนใช้นอนพักผ่อน นัยน์ตาของชายหนุ่มฉายแวววูบไหวและไหวระริกด้วยความเจ็บปวด "แล้วเมื่อคืน... ไอ้เอิร์ธมันมาที่นี่ใช่ไหม"

คำถามที่ตรงไปตรงมาทำให้อากาศในห้องเย็นชืดลงทันตา ริชามองหน้าแฟนหนุ่ม เธอนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้ารับตามความจริง โดยไม่คิดจะปิดบัง

"ใช่ค่ะ เอิร์ธมาหาที่นี่เมื่อคืน"

"มันมาทำไม! แล้วมันอยู่ถึงเช้าเลยใช่ไหม!" น้ำเสียงของเมษเริ่มดังขึ้นด้วยความกดดัน เขาเดินเข้ามาใกล้เธออีกหนึ่งก้าว "ริชาตอบผมมาตรงๆ ว่าเมื่อคืนพวกคุณอยู่ด้วยกันทั้งคืนใช่ไหม!"

"เมษ ใจเย็นๆ ก่อนได้ไหมคะ" ริชาถอนหายใจยาว พยายามใช้ความสงบเข้าสู้ "เอิร์ธเขาแค่มาปรึกษาริชาเรื่องลูกปัด เขามีปัญหากันหนักมาก แล้วเมื่อคืนเอิร์ธก็เหนื่อยจนขับรถกลับไม่ไหว เขาก็แค่นอนพักที่โซฟาข้างนอกนี้ พอเช้าเขาก็กลับไปแล้ว มันไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่านั้นเลยจริงๆ"

"ไม่มีอะไรเกินเลยงั้นเหรอ?" เมษยิ้มขื่นๆ แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง "ริชา... คุณเห็นผมเป็นคนโง่เหรอครับ? ผู้ชายกับผู้หญิง ค้างคืนด้วยกันสองต่อสองในห้องปิด แล้วคุณมาบอกผมว่าไม่มีอะไร!"

"ริชาพูดความจริงค่ะเมษ" ริชายืนยันเสียงแข็ง นัยน์ตาสุกใสสบตาเขาอย่างมั่นคง "เอิร์ธเป็นเพื่อนสนิทของริชา เวลาเขามีปัญหา เขาก็แค่ต้องการที่ปรึกษา ริชาเห็นเขาเดือดร้อนจะให้ริชาไล่เขาไปไหนได้ยังไง"

"เพื่อนสนิท... ปรึกษา..." เมษพยักหน้ารับช้าๆ น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าขณะจ้องลึกลงไปในดวงตาของหญิงสาว "ทุกครั้งเลยสินะริชา ทุกครั้งที่ไอ้เอิร์ธมันเดือดร้อน ทุกครั้งที่มันมีปัญหา คุณพร้อมจะวางทุกอย่างในชีวิตลงเพื่อไปหามันเสมอ... แล้วผมล่ะริชา?"

คำถามนั้นทำให้ริชานิ่งอึ้งไป

"คุณเคยสนใจความรู้สึกของผมบ้างไหม?" เมษเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเค้นเจ็บ แต่ละคำที่หลุดออกมาเหมือนบีบเค้นหัวใจของตัวเขาเอง "คุณใส่ใจไอ้เอิร์ธ จำได้หมดว่ามันชอบอะไร ไม่ชอบอะไร รู้ว่าเวลาไหนมันเศร้า เวลาไหนมันต้องการใคร... แล้วผมล่ะ? ริชาเอาผมไปไว้ตรงไหน? ตรงไหนของหัวใจคุณ!"

ความเงียบทอดตัวลงอย่างหนักอึ้งในห้องพัก ริชามองหน้าเมษด้วยความรู้สึกผิดที่แล่นเกลื่อนในอก เธอรู้ดีว่าเมษเป็นคนดี รู้ว่าตลอดสองปีที่ผ่านมาเขาพยายามมอบความรักและความอบอุ่นให้เธอมากแค่ไหน แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามเปิดใจอย่างไร... พื้นที่ส่วนลึกที่สุดในหัวใจของเธอก็ยังคงถูกจับจองด้วย 'สายลม' ก้อนเดิมเสมอมา

เธอไม่อาจปฏิเสธข้อกล่าวหาของเขาได้ เพราะมันคือ 'ความจริง' ที่เธอซ่อนไว้ไม่พ้น

"เมษ..." ริชาเอ่ยเสียงเบา ความรู้สึกจุกแน่นจ่ออยู่ที่คอหอย

"รู้ไหมริชา..." เมษแค่นหัวเราะ รอยยิ้มเต็มไปด้วยความขมขื่น "บางทีผมก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่นักแสดงตัวประกอบในชีวิตคุณ เป็นคนที่คุณคบไว้บังหน้าเพื่อหลอกตัวเองว่ามูฟออนได้แล้ว แต่จริงๆ แล้ว ในหัวใจของคุณ... มันไม่เคยมีพื้นที่ว่างให้ผมเลยตั้งแต่แรก"

คำพูดของเมษกรีดลงบนความจริงที่ริชาพยายามมองข้ามมาตลอด เธอรู้สึกเหน็ดเหนื่อยทั้งกายและใจ ทั้งเรื่องของเอิร์ธ เรื่องงานแต่งงานที่กำลังจะเกิดขึ้น และความสัมพันธ์กับเมษที่กำลังสั่นคลอน ทุกอย่างพุ่งเข้ามากระแทกเธอพร้อมกันในเช้าวันเดียวจนเธอรับไม่ไหว

ริชาปิดตาลงชั่วครู่ ก่อนจะลืมตาขึ้นมองนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาว่าเธอต้องออกจากห้องไปทำงานแล้ว

"เมษคะ..." ริชาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาดเพื่อตัดบท "ถ้าเมษจะมาหาเรื่องหรือชวนทะเลาะกับริชาตอนนี้... ริชาขอไว้ก่อนได้ไหมคะ ตอนนี้ริชาต้องไปทำงานแล้ว"

เมษมองหน้าเธอดวงตาฉายแววตัดพ้ออย่างรุนแรง "ชวนหาเรื่องเหรอครับ? นี่คุณคิดว่าการที่ผมเสียใจเรื่องคุณกับมัน คือการชวนหาเรื่องเหรอ?"

"ริชาไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นค่ะ" ริชาถอนหายใจยาว เดินไปหยิบกระเป๋าสะพายและเสื้อสูทตัวนอกขึ้นมาถือไว้ "เอาเป็นว่า เราค่อยมาคุยกันตอนเย็นนะคะเมษ ตอนนี้ริชาไม่มีสติมากพอจะคุยเรื่องนี้จริงๆ ขอริชาจัดการเรื่องงานก่อน แล้วเย็นนี้เมษอยากคุยอะไร ริชาสัญญาว่าจะฟังทุกอย่าง"

เมษจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เจ็บปวดเกินบรรยาย เขารู้ดีว่าหากดันทุรังคุยต่อในตอนนี้ ทุกอย่างคงมีแต่จะพังทลายลง เขาพยักหน้ารับช้าๆ ยอมถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว

"ก็ได้ครับ... เย็นนี้เรามาคุยกัน" เมษพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเว้นระยะห่าง "คุยกันให้มันจบๆ ไปสักทีว่าตรงไหนคือที่ของผมในชีวิตคุณ"

เมษหมุนตัวเดินออกจากห้องไปทันที ปิดประตูเสียงดัง ปัง ทิ้งให้ความเงียบและความเหงากลับมาปกคลุมห้องพักอีกครั้ง

ริชายืนนิ่งอยู่กลางห้อง พิงหลังชนกับกรอบประตูห้องนอน มือเรียวเล็กยกขึ้นกุมอกซ้ายที่กำลังเต้นระริกด้วยความเจ็บปวด เธอหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาไหลซึมผ่านรอยยิ้มอันเหนื่อยล้า... ความสัมพันธ์กับเมษกำลังจะพังลง ความสัมพันธ์กับเอิร์ธก็กำลังจะจบลงด้วยการแต่งงานของเขา

สายลมที่หวังดี... กำลังจะกลายเป็นสายลมที่ไร้ซึ่งที่พึ่งพิง และไม่เหลือใครเลยสักคนข้างกายในท้ายที่สุด