LOGINบรรยากาศยามเช้าหลังจากที่เอิร์ธเพิ่งก้าวออกจากห้องไปได้ไม่นาน ยังคงทิ้งร่องรอยของไออุ่นและความขมขื่นไว้ในความรู้สึกของริชา เธออยู่ในชุดทำงานเรียบร้อย ทว่าก่อนที่เธอจะได้ก้าวไปหยิบเครื่องสำอาง เสียงสัญญาณกระดิ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะ
อ๊อด... อ๊อด...
รัวและถี่กระชั้น... บอกถึงอารมณ์ของผู้ที่ยืนรออยู่ด้านนอกได้อย่างชัดเจน
ริชาขมวดคิ้วเล็กน้อย เดินตรงไปเปิดประตู และทันทีที่บานประตูเปิดออก ร่างสูงของ เมษ — ปรเมษฐ์ ชายหนุ่มในชุดทำงานเนี๊ยบกริบ ก็ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตึงเครียด นัยน์ตาคู่คมเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธและความค้างคาใจ
เมษคือแฟนคนปัจจุบันของริชา เขาเป็นสถาปนิกหนุ่มบุคลิกอบอุ่น สุภาพ และคอยดูแลใส่ใจเธอเป็นอย่างดีตลอดระยะเวลาสองปีที่คบหากันมา แต่ในเช้าวันนี้ ความอบอุ่นเหล่านั้นกลับถูกแทนที่ด้วยรังสีแห่งความระแวง
"เมษ... มาได้ยังไงคะ ทำไมไม่โทรบอกก่อน" ริชาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ
"โทรเหรอครับ?" เมษหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงประชดประชัน เขาชูโทรศัพท์มือถือขึ้นตรงหน้าเธอ "ผมโทรหาริชาตั้งแต่เมื่อคืนเป็นสิบๆ สาย แล้วเมื่อเช้าก็โทรอีก แต่โทรยังไงก็ไม่ติด! ริชาปิดเครื่องทำไมครับ!"
ริชาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเธอปิดเครื่องไว้เพราะไม่อยากให้ใครรบกวนช่วงเวลาที่เอิร์ธกำลังสับสน "ขอโทษค่ะ พอดีแบตหมดแล้วลืมเปิดเครื่อง..."
"ลืมเปิดเครื่อง..." เมษกวาดสายตามองไปทั่วห้องรับแขก สายตาของเขาหยุดกึกอยู่ที่แก้วน้ำสองใบบนโต๊ะกระจก และหมอนอิงบนโซฟาที่ยังมีรอยย่นคล้ายมีคนใช้นอนพักผ่อน นัยน์ตาของชายหนุ่มฉายแวววูบไหวและไหวระริกด้วยความเจ็บปวด "แล้วเมื่อคืน... ไอ้เอิร์ธมันมาที่นี่ใช่ไหม"
คำถามที่ตรงไปตรงมาทำให้อากาศในห้องเย็นชืดลงทันตา ริชามองหน้าแฟนหนุ่ม เธอนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้ารับตามความจริง โดยไม่คิดจะปิดบัง
"ใช่ค่ะ เอิร์ธมาหาที่นี่เมื่อคืน"
"มันมาทำไม! แล้วมันอยู่ถึงเช้าเลยใช่ไหม!" น้ำเสียงของเมษเริ่มดังขึ้นด้วยความกดดัน เขาเดินเข้ามาใกล้เธออีกหนึ่งก้าว "ริชาตอบผมมาตรงๆ ว่าเมื่อคืนพวกคุณอยู่ด้วยกันทั้งคืนใช่ไหม!"
"เมษ ใจเย็นๆ ก่อนได้ไหมคะ" ริชาถอนหายใจยาว พยายามใช้ความสงบเข้าสู้ "เอิร์ธเขาแค่มาปรึกษาริชาเรื่องลูกปัด เขามีปัญหากันหนักมาก แล้วเมื่อคืนเอิร์ธก็เหนื่อยจนขับรถกลับไม่ไหว เขาก็แค่นอนพักที่โซฟาข้างนอกนี้ พอเช้าเขาก็กลับไปแล้ว มันไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่านั้นเลยจริงๆ"
"ไม่มีอะไรเกินเลยงั้นเหรอ?" เมษยิ้มขื่นๆ แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง "ริชา... คุณเห็นผมเป็นคนโง่เหรอครับ? ผู้ชายกับผู้หญิง ค้างคืนด้วยกันสองต่อสองในห้องปิด แล้วคุณมาบอกผมว่าไม่มีอะไร!"
"ริชาพูดความจริงค่ะเมษ" ริชายืนยันเสียงแข็ง นัยน์ตาสุกใสสบตาเขาอย่างมั่นคง "เอิร์ธเป็นเพื่อนสนิทของริชา เวลาเขามีปัญหา เขาก็แค่ต้องการที่ปรึกษา ริชาเห็นเขาเดือดร้อนจะให้ริชาไล่เขาไปไหนได้ยังไง"
"เพื่อนสนิท... ปรึกษา..." เมษพยักหน้ารับช้าๆ น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าขณะจ้องลึกลงไปในดวงตาของหญิงสาว "ทุกครั้งเลยสินะริชา ทุกครั้งที่ไอ้เอิร์ธมันเดือดร้อน ทุกครั้งที่มันมีปัญหา คุณพร้อมจะวางทุกอย่างในชีวิตลงเพื่อไปหามันเสมอ... แล้วผมล่ะริชา?"
คำถามนั้นทำให้ริชานิ่งอึ้งไป
"คุณเคยสนใจความรู้สึกของผมบ้างไหม?" เมษเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเค้นเจ็บ แต่ละคำที่หลุดออกมาเหมือนบีบเค้นหัวใจของตัวเขาเอง "คุณใส่ใจไอ้เอิร์ธ จำได้หมดว่ามันชอบอะไร ไม่ชอบอะไร รู้ว่าเวลาไหนมันเศร้า เวลาไหนมันต้องการใคร... แล้วผมล่ะ? ริชาเอาผมไปไว้ตรงไหน? ตรงไหนของหัวใจคุณ!"
ความเงียบทอดตัวลงอย่างหนักอึ้งในห้องพัก ริชามองหน้าเมษด้วยความรู้สึกผิดที่แล่นเกลื่อนในอก เธอรู้ดีว่าเมษเป็นคนดี รู้ว่าตลอดสองปีที่ผ่านมาเขาพยายามมอบความรักและความอบอุ่นให้เธอมากแค่ไหน แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามเปิดใจอย่างไร... พื้นที่ส่วนลึกที่สุดในหัวใจของเธอก็ยังคงถูกจับจองด้วย 'สายลม' ก้อนเดิมเสมอมา
เธอไม่อาจปฏิเสธข้อกล่าวหาของเขาได้ เพราะมันคือ 'ความจริง' ที่เธอซ่อนไว้ไม่พ้น
"เมษ..." ริชาเอ่ยเสียงเบา ความรู้สึกจุกแน่นจ่ออยู่ที่คอหอย
"รู้ไหมริชา..." เมษแค่นหัวเราะ รอยยิ้มเต็มไปด้วยความขมขื่น "บางทีผมก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่นักแสดงตัวประกอบในชีวิตคุณ เป็นคนที่คุณคบไว้บังหน้าเพื่อหลอกตัวเองว่ามูฟออนได้แล้ว แต่จริงๆ แล้ว ในหัวใจของคุณ... มันไม่เคยมีพื้นที่ว่างให้ผมเลยตั้งแต่แรก"
คำพูดของเมษกรีดลงบนความจริงที่ริชาพยายามมองข้ามมาตลอด เธอรู้สึกเหน็ดเหนื่อยทั้งกายและใจ ทั้งเรื่องของเอิร์ธ เรื่องงานแต่งงานที่กำลังจะเกิดขึ้น และความสัมพันธ์กับเมษที่กำลังสั่นคลอน ทุกอย่างพุ่งเข้ามากระแทกเธอพร้อมกันในเช้าวันเดียวจนเธอรับไม่ไหว
ริชาปิดตาลงชั่วครู่ ก่อนจะลืมตาขึ้นมองนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาว่าเธอต้องออกจากห้องไปทำงานแล้ว
"เมษคะ..." ริชาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาดเพื่อตัดบท "ถ้าเมษจะมาหาเรื่องหรือชวนทะเลาะกับริชาตอนนี้... ริชาขอไว้ก่อนได้ไหมคะ ตอนนี้ริชาต้องไปทำงานแล้ว"
เมษมองหน้าเธอดวงตาฉายแววตัดพ้ออย่างรุนแรง "ชวนหาเรื่องเหรอครับ? นี่คุณคิดว่าการที่ผมเสียใจเรื่องคุณกับมัน คือการชวนหาเรื่องเหรอ?"
"ริชาไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นค่ะ" ริชาถอนหายใจยาว เดินไปหยิบกระเป๋าสะพายและเสื้อสูทตัวนอกขึ้นมาถือไว้ "เอาเป็นว่า เราค่อยมาคุยกันตอนเย็นนะคะเมษ ตอนนี้ริชาไม่มีสติมากพอจะคุยเรื่องนี้จริงๆ ขอริชาจัดการเรื่องงานก่อน แล้วเย็นนี้เมษอยากคุยอะไร ริชาสัญญาว่าจะฟังทุกอย่าง"
เมษจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เจ็บปวดเกินบรรยาย เขารู้ดีว่าหากดันทุรังคุยต่อในตอนนี้ ทุกอย่างคงมีแต่จะพังทลายลง เขาพยักหน้ารับช้าๆ ยอมถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว
"ก็ได้ครับ... เย็นนี้เรามาคุยกัน" เมษพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเว้นระยะห่าง "คุยกันให้มันจบๆ ไปสักทีว่าตรงไหนคือที่ของผมในชีวิตคุณ"
เมษหมุนตัวเดินออกจากห้องไปทันที ปิดประตูเสียงดัง ปัง ทิ้งให้ความเงียบและความเหงากลับมาปกคลุมห้องพักอีกครั้ง
ริชายืนนิ่งอยู่กลางห้อง พิงหลังชนกับกรอบประตูห้องนอน มือเรียวเล็กยกขึ้นกุมอกซ้ายที่กำลังเต้นระริกด้วยความเจ็บปวด เธอหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาไหลซึมผ่านรอยยิ้มอันเหนื่อยล้า... ความสัมพันธ์กับเมษกำลังจะพังลง ความสัมพันธ์กับเอิร์ธก็กำลังจะจบลงด้วยการแต่งงานของเขา
สายลมที่หวังดี... กำลังจะกลายเป็นสายลมที่ไร้ซึ่งที่พึ่งพิง และไม่เหลือใครเลยสักคนข้างกายในท้ายที่สุด
ความเงียบงันภายในห้องพักของเอิร์ธกลายเป็นสิ่งที่น่าอึดอัดจนแทบทนไม่ไหว หลังจากที่เขาเดินออกจากบ้านของลูกปัดพร้อมกับประโยคสุดท้ายที่ตัดขาดความสัมพันธ์สิบปีลงอย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มคิดมาตลอดว่าการหลุดพ้นจากความกดดัน เรื่องแต่งงาน และการถูกเคี่ยวเข็ญจากแฟนสาวจะทำให้เขารู้สึกเบาตัว เหมือนได้ปลดล็อกพันธนาการที่รัดรึงชีวิตมานานทว่าความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลย...จิตใจของเอิร์ธยังคงว้าวุ่นและสับสนอยู่อย่างเดิม ราวกับมีพายุหมุนกวาดต้อนความรู้สึกนึกคิดจนกระเจิดกระเจิง ของทุกชิ้นในห้อง มุมทุกมุมในคอนโด หรือแม้กระทั่งเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินเป็นจังหวะกลับขวางหูขวางตาไปหมด เขาเดินพล่านไปมาในห้องอย่างคนหาทางออกไม่เจอ ไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิดว่าทำไมถึงยังรู้สึกทรมานและเคว้งคว้างขนาดนี้ ทั้งที่เขาเป็นคนเลือกที่จะก้าวออกมาเองความสับสนนี้ย้อนกลับมากัดกินหัวใจของชายหนุ่มจนบดบังความนึกคิดทางศีลธรรมไปสิ้น ในยามที่จิตใจฟูมฟายและหาความสงบไม่ได้ คนคนเดียวในโลกที่ลอยเข้ามาในหัว คนคนเดียวที่จะช่วยฉุดเขาข
บรรยากาศภายในบ้านหลังสวยของลูกปัดยามเย็นนี้เงียบสงัดและวังเวง ผนังห้องและข้าวของเครื่องใช้ที่เคยถูกตกแต่งอย่างอบอุ่นและมีชีวิตชีวา บัดนี้กลับคล้ายถูกปกคลุมด้วยหมอกควันแห่งความอึดอัดและร้าวราน เสียงประตูบ้านเปิดออกพร้อมกับการก้าวเท้าเข้ามาของเอิร์ธ ชายหนุ่มเพิ่งเดินทางกลับมาจากเชียงใหม่ สองตาหมองคล้ำและร่องรอยความเหนื่อยล้ายังคงปรากฎชัดบนใบหน้า ทว่าสิ่งที่แปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงคือแววตา... นัยน์ตาคู่คมที่เคยฉายแววสับสนและยอมอ่อนข้อให้แฟนสาวมาโดยตลอด บัดนี้กลับราบเรียบและเย็นชาจนน่ากลัวลูกปัดนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก แสงไฟสลัวจากภายนอกส่องกระทบใบหน้าเนียนที่ซีดเผือดและเปื้อนคราบน้ำตา ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้มาอย่างยาวนานตลอดหลายวันที่เขาหายหน้าไป เธอหันมามองตามเสียงฝีเท้า และทันทีที่เห็นว่าเป็นเอิร์ธ ลูกปัดก็ค่อยๆ พยุงร่างอันสั่นเทาของตัวเองลุกขึ้นยืนช้าๆ สองมือเรียวกำชายเสื้อแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจของเธอกำลังเต้นระรัวด้วยความเจ็บปวดและความอัดอั้นที่สะสมมาเนิ่นนานนับสิบปี"กลับมาแล้วเหร
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านของห้องพักโรงแรม กระทบลงบนเตียงนอนที่ยังคงร่องรอยความยับยู่ยี่จากค่ำคืนที่ผ่านมา เอิร์ธค่อยๆ ลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง อาการปวดหัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ยังคงค้างคาอยู่ แต่สิ่งที่ชักนำให้หัวใจของเขากระตุกวูบกลับเป็นความว่างเปล่าข้างกายพื้นที่บนฟูกหนาด้านข้างเย็นชืด ไร้ร่องรอยของเรือนร่างบางที่เขาเคยตระกองกอดไว้ตลอดทั้งคืน เอิร์ธยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ความทรงจำเกี่ยวกับรสสัมผัส ลมหายใจ และสัมผัสอันร้อนแรงริมแม่น้ำปิงเมื่อคืนนี้พุ่งกลับเข้ามาในหัวราวกับคลื่นลูกใหญ่ ความจริงที่ว่าขอบเขตของคำว่า 'เพื่อนสนิท' ได้ถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง ทำให้เขารู้สึกสับสนและร้อนรนอย่างบอกไม่ถูกข้างหมอนใบโต มีกระดาษโน้ตแผ่นเล็กวางอยู่พร้อมกับกุญแจห้อง เอิร์ธยื่นมือไปหยิบขึ้นมาอ่านด้วยหัวใจที่เต้นระทึก "เอิร์ธ... พอดีริชามีงานด่วนเข้ามาฉุกเฉินตอนเช้า เลยต้องรีบออกไปก่อนนะ ไม่ได้อยู่รอส่ง ริชาบอกอาร์ทไว้แล้ว เดี๋ยวอาร์ทจะมารับเอิร์ธพา
ความเงียบสงบยามค่ำคืนริมแม่น้ำปิงถูกกดทับด้วยสภาวะสุญญากาศอันน่าอึดอัด หลังจากที่เอิร์ธเลือกจะปัดคำถามสำคัญของริชาทิ้งไปอย่างคนไร้ทางออก ชายหนุ่มก็พาตัวเองจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความเลือนรางด้วย ‘น้ำเปลี่ยนนิสัย’ บนโต๊ะอาหารอย่างหนักหน่วง แก้วแล้วแก้วเล่าถูกรินเติมอย่างไม่ขาดสาย ราวกับต้องการใช้ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์มอมเมาสติสัมปชัญญะและหลบหนีความจริงอันแสนเจ็บปวดที่กำลังบีบคั้นหัวใจริชานั่งมองภาพชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เจือไปด้วยความปวดร้าวและห่วงใย เธอทำได้เพียงคอยห้ามปรามเบาๆ แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งความรุนแรงในอารมณ์ของเอิร์ธได้ กระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนดึกดื่น ฤทธิ์สุราก็แปรเปลี่ยนร่างสูงโปร่งให้กลายเป็นคนที่แทบจะไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีกต่อไป ใบหน้าคมคายแดงซ่าน ลมหายใจร้อนผ่าวติดขัด และดวงตาคู่คมปรือปานจะปิดลงทุกขณะริชาต้องพยุงร่างที่หนักอึ้งของเอิร์ธออกจากร้านอย่างยากลำบาก เธอประคองเขาขึ้นรถ ขับพาชายหนุ่มกลับมาส่งยังโรงแรมที่พักขนาดกะทัดรัดท่ามกลางความเงียบสงัดของเมืองเชียงใหม่
บรรยากาศยามเย็นบริเวณริมฝั่งแม่น้ำปิงยังคงงดงามด้วยแสงอาทิตย์อัสดงที่ฉาบท้องฟ้าให้กลายเป็นสีส้มทอง สายลมเหนือพัดโชยมาแผ่วเบาปะทะผิวหน้า สองหนุ่มเพื่อนเก่าอย่างเอิร์ธและอาร์ทเดินทางมารอทานอาหารเย็นที่ร้านริมน้ำบรรยากาศโปร่งสบายแห่งเดิม โดยมี ริชา ขับรถตามมาสมทบทีหลังหลังจากเธอเสร็จสิ้นภารกิจส่วนตัวทว่า ทันทีที่อาหารจานแรกถูกยกมาเสิร์ฟและริชาเพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน เสียงโทรศัพท์มือถือของอาร์ทก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน อาร์ทขมวดคิ้วกดรับสาย ฟังปลายสายพูดด้วยสีหน้าเครียดขรึมขึ้นมาทันที"อะไรนะ? คนงานในแคมป์ทะเลาะกันถึงขั้นตีกันเลยเหรอ... เออๆ เดี๋ยวกูกำลังออกไป ตะลุมบอนกันขนาดนี้เดี๋ยวงานการสะดุดหมด"อาร์ทถอนหายใจยาว วางสายแล้วหันมามองหน้าเพื่อนทั้งสองคนด้วยความเกรงใจ "โทษทีว่ะพวกมึง สายด่วนจากแคมป์คนงาน หัวหน้าคนงานโทรมาบอกว่าพวกคนงานทะเลาะกันนัวเนียในแคมป์ กูต้องรีบไปเคลียร์สถานการณ์ก่อน เดี๋ยวเรื่องจะบานปลาย""เฮ้ย ไม่เป็นไรอาร์ท เรื่องงาน
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างห้องพักโรงแรมกระทบใบหน้าของเอิร์ธ ชายหนุ่มนั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียงในชุดเดิมตั้งแต่เมื่อคืน สายตาเหม่อลอยจ้องมองโทรศัพท์มือถือในมือที่หน้าจอมืดสนิทไปนานแล้ว เสียงสัญญาณตัดสายของลูกปัดยังคงแว่วก้องอยู่ในหัว สลับกับคำพูดตบหน้าฉาดใหญ่ของอาร์ทเมื่อคืนวาน ราวกับมรสุมสองลูกกำลังเข้าปะทะจิตใจของเขาพร้อมๆ กันปริ๊น... ปริ๊น...เสียงแตรรถที่ดังขึ้นเบาๆ หน้าโรงแรมดึงสติของเอิร์ธให้กลับมา ร่างสูงค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น จัดแจงเสื้อผ้าอย่างลวกๆ ก่อนจะเดินลงไปด้านล่าง วันนี้นัดกับอาร์ทไว้ว่าจะไปดูไซต์งานสร้างรีสอร์ทที่เพื่อนสนิทกำลังคุมงานอยู่ทันทีที่เอิร์ธก้าวขึ้นมานั่งบนรถยนต์ของอาร์ท ความเงียบงันและบรรยากาศตึงเครียดก็ปกคลุมไปทั่วห้องโดยสาร อาร์ทซึ่งกำลังออกรถและใช้สายตาควบคู่กับการขับขี่ หันมามองเพื่อนข้างกายเพียงครู่เดียวก็สังเกตเห็นความผิดปกติ ใบหน้าคมคายของเอิร์ธหมองคล้ำ นัยน์ตาแดงโรยและเต็มไปด้วยร่องรอยของการไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน







