LOGINภายในห้องนอนที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ เมขลานั่งอยู่บนเตียงกว้าง โดยมีเด็กหญิงสองคนนั่งตาแป๋วฟังเรื่องราวในอดีตอย่างตั้งใจ 'มายด์' ลูกสาวของเธอกับวายุ และ 'มิ้นท์' ลูกสาวของเมฆินทร์กับจารวี ทั้งคู่หน้าตาละไมคล้ายกันราวกับฝาแฝด จนใครต่อใครมักจะทักผิดอยู่เสมอ“ว้าว... โรแมนติกจังเลยค่ะคุณแม่ แล้วตอนนั้
ค่ำคืนวันเพ็ญ... ณ ลานกลางหมู่บ้านชาวบ้านทุกคนต่างพากันจัดเตรียมงานฉลองครั้งยิ่งใหญ่ กลิ่นควันไฟและเสียงกลองดนตรีพื้นเมืองดังระงมไปทั่วหุบเขาเพื่อแสดงความยินดีกับ ‘ลูกเขยและลูกสาว’ ของหมู่บ้าน พิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ถูกจัดขึ้นอย่างประณีตตรงกลางลานมี ‘หมูดำ’ ตัวใหญ่ที่ผ่านการคัดเลือกมาอย่างดีเพื่อใช้ใ
“เมย์? เป็นอะไร...”ยังไม่ทันที่วายุจะถามจบ ร่างเล็กก็โผพรวดลงจากเตียงโดยไม่สนใจอาภรณ์ที่หลุดลุ่ย เธอถลาไปที่ถังน้ำมุมห้องแล้วโก่งคออ้วกออกมาอย่างหนัก ราวกับจะขย้อนทุกอย่างในร่างกายออกมา“อ้วก! แหวะ... แค่กๆ!”วายุหน้าถอดสี รีบถลาเข้าไปประคองร่างที่สั่นเทาของเธอไว้ มือหนาลูบหลังให้ด้วยความตกใจระคนเป
“หึ... สู้ไหวไหมคะพี่วา?” เธอหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ“แกล้งพี่เหรอเมขลา! งั้นพี่ไม่ปราณีแล้วนะ!”เขาจัดการจับเรียวขาคู่สวยให้ฉีกอ้าออกกว้าง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้กลางกายสาว ลิ้นสากระรัวบดเบียดไปที่จุดอ่อนไหว กระดกลิ้นรัวถี่เข้าใส่ร่องรักที่แสนคับแคบอย่างบ้าคลั่ง“อ๊ะ! อร๊ายยย... พี่วา!”มือเล็ก
พูดจบ เขาก็รวบตัวเธอลงไปบนที่นอน ก่อนจะตามไปทบทวน ‘บทเรียน’ ที่ว่านั้นอย่างนุ่มนวลและหนักหน่วงในเวลาเดียวกัน... “พี่ขอปราบเด็กดื้อก่อนแล้วกันนะครับ”วายุไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กได้ประท้วงต่อ เขาโน้มใบหน้าลงกดจูบที่กลีบปากอิ่มอย่างหนักหน่วงและดูดดื่ม ปลายลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าหาความหวานที่เขาแสนโหยหาเนิ่นน
หลายวันต่อมา...แสงแดดอ่อนๆ ยามสายส่องผ่านช่องหน้าต่างเรือนไม้ กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าโชยมาตามลม ผสมกับกลิ่นดินและพืชผักสีเขียวขจีที่วายุตั้งใจปลูกไว้รอบบ้าน บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจของคนสองคนที่นั่งอิงแอบกันอยู่“พี่วาตัดสินใจดีแล้วเหรอคะ เรื่องที่จะลาออก?” เมขลาเอ่ยถามขณะเอนซบไหล่หนา“ครับ.
“เป็นเพราะแกนั่นแหละ ฉันถึงมาตกอยู่ในสภาพนี้!” เมขลาเริ่มแผนการด้วยการใช้คำพูดที่บาดลึก“อะไรกัน อย่ามาโทษพี่นะ” วายุรับบทอย่างงง ๆ“ไม่โทษได้ยังไง! ถ้าฉันไม่มีผัวเฮงซวยอย่างพี่ ชีวิตฉันคงได้ดีกว่านี้!”“คงจะดีแหละ ป่านนี้ก็คงอยู่ต้นมะพร้าวสักต้น ริมทะเลนั่นแหละ!”“อย่ามาพูดดูถูกนะ! ฉันไม่น่าเชื่อคน
“ว่าแต่พี่ตามมาถูกได้ยังไงคะ”“ก็อี้ฝาน น้องเขาชำนาญเส้นทางในป่าแล้วก็แกะรอย และที่สำคัญ... ดอกหญ้ากับยอดผัก ที่เมย์โปรยไว้ ทำให้พี่ตามมาถูก... อย่าบอกนะ ว่าตั้งใจโปรยไว้แบบนั้น”“ใช่ค่ะ ตอนนั้นเมย์ก็แอบกลัว ว่าถ้าตัวเองหลงทางจะกลับไม่ถูก หรือจะมีคนหาเจอไหม เมย์ก็พยายามทิ้งไว้เป็นช่วง ๆ อย่างน้อยถ้า
“เพราะอะไรคะ...” เมขลาถามอย่างตั้งใจวายุมองไปที่เท้าของเมขลา “พี่ว่าคงไม่ใช่เรื่องแค่นั้นมั้ง”“เรื่องอะไรคะ”“เมย์คงจำไม่ได้... ว่าเมย์กับไอ้เมฆทำให้ชีวิตมันต้องกระเด็นออกจากรีสอร์ทที่เป็นเหมือนวิมานของมัน แถมเมย์ยัง...”“ยังอะไรคะ!”“เมย์... ไปเตะเสยปลายคางมันจนสลบอีก!” วายุแทบไม่อยากเชื่อว่าต้อง
วายุและธนาติดตามเสียงร้องจนมาถึงกระท่อมร้างแห่งหนึ่งที่ชายป่า ทั้งคู่เห็นชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งกำลังพยายามลากเด็กชายตัวเล็ก ๆ เข้าไปในกระท่อมวายุไม่ลังเล เขาพุ่งเข้าจู่โจมอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ธนากับอี้ฝานที่ตามมาทันช่วยกันเข้าจัดการ ส่วนคนที่เหลือได้แต่หนีไปก่อน วายุไม่เสียเวลาไล่ตามเพราะเป้าหมายหลั







