FAZER LOGINภายในห้องนอนที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ เมขลานั่งอยู่บนเตียงกว้าง โดยมีเด็กหญิงสองคนนั่งตาแป๋วฟังเรื่องราวในอดีตอย่างตั้งใจ 'มายด์' ลูกสาวของเธอกับวายุ และ 'มิ้นท์' ลูกสาวของเมฆินทร์กับจารวี ทั้งคู่หน้าตาละไมคล้ายกันราวกับฝาแฝด จนใครต่อใครมักจะทักผิดอยู่เสมอ“ว้าว... โรแมนติกจังเลยค่ะคุณแม่ แล้วตอนนั้
ค่ำคืนวันเพ็ญ... ณ ลานกลางหมู่บ้านชาวบ้านทุกคนต่างพากันจัดเตรียมงานฉลองครั้งยิ่งใหญ่ กลิ่นควันไฟและเสียงกลองดนตรีพื้นเมืองดังระงมไปทั่วหุบเขาเพื่อแสดงความยินดีกับ ‘ลูกเขยและลูกสาว’ ของหมู่บ้าน พิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ถูกจัดขึ้นอย่างประณีตตรงกลางลานมี ‘หมูดำ’ ตัวใหญ่ที่ผ่านการคัดเลือกมาอย่างดีเพื่อใช้ใ
“เมย์? เป็นอะไร...”ยังไม่ทันที่วายุจะถามจบ ร่างเล็กก็โผพรวดลงจากเตียงโดยไม่สนใจอาภรณ์ที่หลุดลุ่ย เธอถลาไปที่ถังน้ำมุมห้องแล้วโก่งคออ้วกออกมาอย่างหนัก ราวกับจะขย้อนทุกอย่างในร่างกายออกมา“อ้วก! แหวะ... แค่กๆ!”วายุหน้าถอดสี รีบถลาเข้าไปประคองร่างที่สั่นเทาของเธอไว้ มือหนาลูบหลังให้ด้วยความตกใจระคนเป
“หึ... สู้ไหวไหมคะพี่วา?” เธอหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ“แกล้งพี่เหรอเมขลา! งั้นพี่ไม่ปราณีแล้วนะ!”เขาจัดการจับเรียวขาคู่สวยให้ฉีกอ้าออกกว้าง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้กลางกายสาว ลิ้นสากระรัวบดเบียดไปที่จุดอ่อนไหว กระดกลิ้นรัวถี่เข้าใส่ร่องรักที่แสนคับแคบอย่างบ้าคลั่ง“อ๊ะ! อร๊ายยย... พี่วา!”มือเล็ก
พูดจบ เขาก็รวบตัวเธอลงไปบนที่นอน ก่อนจะตามไปทบทวน ‘บทเรียน’ ที่ว่านั้นอย่างนุ่มนวลและหนักหน่วงในเวลาเดียวกัน... “พี่ขอปราบเด็กดื้อก่อนแล้วกันนะครับ”วายุไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กได้ประท้วงต่อ เขาโน้มใบหน้าลงกดจูบที่กลีบปากอิ่มอย่างหนักหน่วงและดูดดื่ม ปลายลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าหาความหวานที่เขาแสนโหยหาเนิ่นน
หลายวันต่อมา...แสงแดดอ่อนๆ ยามสายส่องผ่านช่องหน้าต่างเรือนไม้ กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าโชยมาตามลม ผสมกับกลิ่นดินและพืชผักสีเขียวขจีที่วายุตั้งใจปลูกไว้รอบบ้าน บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจของคนสองคนที่นั่งอิงแอบกันอยู่“พี่วาตัดสินใจดีแล้วเหรอคะ เรื่องที่จะลาออก?” เมขลาเอ่ยถามขณะเอนซบไหล่หนา“ครับ.
“แน่ใจเหรอคะ? ดูดีๆ หรือยัง ลองมองจากอีกฝั่งดูสิคะ เจ้าตัวเขาบอกเองว่ารอยสักนั้นคือชื่อคนที่เขารักที่สุด!” ริสาตบท้ายด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์วายุตัวแข็งทื่อราวกับถูกไฟช็อต หรือว่าตัวเอ็มที่เขาเห็น... จริงๆ แล้วมันคือตัว W (Double U) ที่ย่อมาจาก Wayu (วายุ) !วายุไม่รอช้า พุ่งเปิดประตูเข้าไปในห้องพักฟื้
การตื่นขึ้นของเมขลานำมาซึ่งความโล่งอก แต่กลับแฝงไปด้วยความอึดอัดใจ ทุกคนเลือกที่จะ "ตามน้ำ" ไปกับความทรงจำที่บิดเบี้ยวของเธอ ไม่มีใครกล้าซักไซ้หรือยัดเยียดความจริงในช่วงความทรงจำที่ขาดหายไป เพราะเกรงจะกระทบกระเทือนสติที่ยังเปราะบาง เมขลาจึงยังปักใจเชื่อว่าเหตุการณ์ร้ายแรงที่สุดคือตอนที่เธอถูกทำร้ายใ
1สัปดาห์ต่อมากลิ่นยาฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังประสานกันเป็นจังหวะสม่ำเสมอภายในห้องพักฟื้นพิเศษของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในเชียงใหม่ ร่างบางของเมขลานอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียงสีขาวสะอาด ใบหน้าที่เคยสดใสบัดนี้ซีดเซียวราวกับกระดาษหนึ่งสัปดาห์เต็มที่เธอหลับใหลไปในโลกแห่งความมืดมิด...“คุณหมอครับ
เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากพุ่มไม้ฝั่งตรงข้าม“กูถามว่าพี่ชายมึงอยู่ไหน!”เงาร่างที่สองก้าวออกมาพร้อมกับเด็กน้อยที่กำลังดิ้นรนสุดชีวิต เสี่ยวป้อน้ำตานองหน้า ปากเล็กๆ ถูกมือหนาปิดไว้จนส่งเสียงไม่ออก ทันทีที่มันยอมปล่อยมือ เด็กน้อยก็กรีดร้องออกมาด้วยความขวัญเสีย“พี่เมย์! เสี่ยวป้อกลัว! ฮือๆๆ” เสี่ยว







