FAZER LOGINภายในห้องนอนที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ เมขลานั่งอยู่บนเตียงกว้าง โดยมีเด็กหญิงสองคนนั่งตาแป๋วฟังเรื่องราวในอดีตอย่างตั้งใจ 'มายด์' ลูกสาวของเธอกับวายุ และ 'มิ้นท์' ลูกสาวของเมฆินทร์กับจารวี ทั้งคู่หน้าตาละไมคล้ายกันราวกับฝาแฝด จนใครต่อใครมักจะทักผิดอยู่เสมอ“ว้าว... โรแมนติกจังเลยค่ะคุณแม่ แล้วตอนนั้
ค่ำคืนวันเพ็ญ... ณ ลานกลางหมู่บ้านชาวบ้านทุกคนต่างพากันจัดเตรียมงานฉลองครั้งยิ่งใหญ่ กลิ่นควันไฟและเสียงกลองดนตรีพื้นเมืองดังระงมไปทั่วหุบเขาเพื่อแสดงความยินดีกับ ‘ลูกเขยและลูกสาว’ ของหมู่บ้าน พิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ถูกจัดขึ้นอย่างประณีตตรงกลางลานมี ‘หมูดำ’ ตัวใหญ่ที่ผ่านการคัดเลือกมาอย่างดีเพื่อใช้ใ
“เมย์? เป็นอะไร...”ยังไม่ทันที่วายุจะถามจบ ร่างเล็กก็โผพรวดลงจากเตียงโดยไม่สนใจอาภรณ์ที่หลุดลุ่ย เธอถลาไปที่ถังน้ำมุมห้องแล้วโก่งคออ้วกออกมาอย่างหนัก ราวกับจะขย้อนทุกอย่างในร่างกายออกมา“อ้วก! แหวะ... แค่กๆ!”วายุหน้าถอดสี รีบถลาเข้าไปประคองร่างที่สั่นเทาของเธอไว้ มือหนาลูบหลังให้ด้วยความตกใจระคนเป
“หึ... สู้ไหวไหมคะพี่วา?” เธอหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ“แกล้งพี่เหรอเมขลา! งั้นพี่ไม่ปราณีแล้วนะ!”เขาจัดการจับเรียวขาคู่สวยให้ฉีกอ้าออกกว้าง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้กลางกายสาว ลิ้นสากระรัวบดเบียดไปที่จุดอ่อนไหว กระดกลิ้นรัวถี่เข้าใส่ร่องรักที่แสนคับแคบอย่างบ้าคลั่ง“อ๊ะ! อร๊ายยย... พี่วา!”มือเล็ก
พูดจบ เขาก็รวบตัวเธอลงไปบนที่นอน ก่อนจะตามไปทบทวน ‘บทเรียน’ ที่ว่านั้นอย่างนุ่มนวลและหนักหน่วงในเวลาเดียวกัน... “พี่ขอปราบเด็กดื้อก่อนแล้วกันนะครับ”วายุไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กได้ประท้วงต่อ เขาโน้มใบหน้าลงกดจูบที่กลีบปากอิ่มอย่างหนักหน่วงและดูดดื่ม ปลายลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าหาความหวานที่เขาแสนโหยหาเนิ่นน
หลายวันต่อมา...แสงแดดอ่อนๆ ยามสายส่องผ่านช่องหน้าต่างเรือนไม้ กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าโชยมาตามลม ผสมกับกลิ่นดินและพืชผักสีเขียวขจีที่วายุตั้งใจปลูกไว้รอบบ้าน บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจของคนสองคนที่นั่งอิงแอบกันอยู่“พี่วาตัดสินใจดีแล้วเหรอคะ เรื่องที่จะลาออก?” เมขลาเอ่ยถามขณะเอนซบไหล่หนา“ครับ.
“ถ้าลูกรีบจากไปตอนนี้... ผีบ้านผีเรือนท่านจะไม่พอใจอย่างมาก ถือว่าเป็นการลบหลู่ แล้วมันจะเกิดอาเพทตามมาทั้งกับลูกและกับหมู่บ้านของเรานะสิ”คำปองกล่าวด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดวายุเม้มปากแน่น เขาได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตามคำแนะนำของชาวบ้านเพื่อความปลอดภัยของทุกคนไร
เมื่อแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องหอเล็ก ๆ เมขลาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความเจ็บปวดตึงรั้งที่ช่องท้องและร่างกายทำให้เธอตระหนักถึงเหตุการณ์เมื่อคืนได้อย่างสมบูรณ์ ความร้อนรุ่มและอ้อมกอดของวายุยังคงฝังแน่นอยู่ทุกอณูเธอรีบพลิกตัวกลับไปหาพื้นที่ว่างข้าง ๆ แต่ฟูกที่เคยมีร่างของวายุนอนอยู่กลับว
“เมย์... อย่าเกร็ง พี่ขยับไม่ได้”“พะ... พอแล้วเมย์เจ็บ...อ่ะ”“อึก... อึก!” วายุคำรามออกมาด้วยความตกใจและปวดร้าวในห้วงความคิด: อะไร!... นี่มันอะไรกัน... ไอ้ลม ไอ้เลว... นี่มัน! ไม่มีใครได้มาถึงตรงนี้ นี่เราเป็นแรกของเมย์ งั้นเหรอ!ความรู้สึกผิดถูกแทนที่ด้วยความทะนงและความตื่นเต้นอย่างรุนแรง“เมย์.
เสียงปิดประตูที่แผ่วเบาจากภายนอก เป็นสัญญาณว่าทั้งสองคนถูกทิ้งให้อยู่กันตามลำพังแล้ว ในห้องหอขนาดเล็กมีเพียงแสงสลัว ๆ จากโคมไฟน้ำมันที่โยนเงาให้เคลื่อนไหวไปตามผนังไม้เมขลาเดินโซเซเข้าไปใกล้ฟูกที่วายุนอนอยู่ ร่างกายของเธออ่อนยวบยาบด้วยฤทธิ์เหล้า มือของเธอสัมผัสใบหน้าเขาอย่างแผ่วเบาเพื่อปลุก“พี่วายุ







