FAZER LOGINภายในห้องนอนที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ เมขลานั่งอยู่บนเตียงกว้าง โดยมีเด็กหญิงสองคนนั่งตาแป๋วฟังเรื่องราวในอดีตอย่างตั้งใจ 'มายด์' ลูกสาวของเธอกับวายุ และ 'มิ้นท์' ลูกสาวของเมฆินทร์กับจารวี ทั้งคู่หน้าตาละไมคล้ายกันราวกับฝาแฝด จนใครต่อใครมักจะทักผิดอยู่เสมอ“ว้าว... โรแมนติกจังเลยค่ะคุณแม่ แล้วตอนนั้
ค่ำคืนวันเพ็ญ... ณ ลานกลางหมู่บ้านชาวบ้านทุกคนต่างพากันจัดเตรียมงานฉลองครั้งยิ่งใหญ่ กลิ่นควันไฟและเสียงกลองดนตรีพื้นเมืองดังระงมไปทั่วหุบเขาเพื่อแสดงความยินดีกับ ‘ลูกเขยและลูกสาว’ ของหมู่บ้าน พิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ถูกจัดขึ้นอย่างประณีตตรงกลางลานมี ‘หมูดำ’ ตัวใหญ่ที่ผ่านการคัดเลือกมาอย่างดีเพื่อใช้ใ
“เมย์? เป็นอะไร...”ยังไม่ทันที่วายุจะถามจบ ร่างเล็กก็โผพรวดลงจากเตียงโดยไม่สนใจอาภรณ์ที่หลุดลุ่ย เธอถลาไปที่ถังน้ำมุมห้องแล้วโก่งคออ้วกออกมาอย่างหนัก ราวกับจะขย้อนทุกอย่างในร่างกายออกมา“อ้วก! แหวะ... แค่กๆ!”วายุหน้าถอดสี รีบถลาเข้าไปประคองร่างที่สั่นเทาของเธอไว้ มือหนาลูบหลังให้ด้วยความตกใจระคนเป
“หึ... สู้ไหวไหมคะพี่วา?” เธอหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ“แกล้งพี่เหรอเมขลา! งั้นพี่ไม่ปราณีแล้วนะ!”เขาจัดการจับเรียวขาคู่สวยให้ฉีกอ้าออกกว้าง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้กลางกายสาว ลิ้นสากระรัวบดเบียดไปที่จุดอ่อนไหว กระดกลิ้นรัวถี่เข้าใส่ร่องรักที่แสนคับแคบอย่างบ้าคลั่ง“อ๊ะ! อร๊ายยย... พี่วา!”มือเล็ก
พูดจบ เขาก็รวบตัวเธอลงไปบนที่นอน ก่อนจะตามไปทบทวน ‘บทเรียน’ ที่ว่านั้นอย่างนุ่มนวลและหนักหน่วงในเวลาเดียวกัน... “พี่ขอปราบเด็กดื้อก่อนแล้วกันนะครับ”วายุไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กได้ประท้วงต่อ เขาโน้มใบหน้าลงกดจูบที่กลีบปากอิ่มอย่างหนักหน่วงและดูดดื่ม ปลายลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าหาความหวานที่เขาแสนโหยหาเนิ่นน
หลายวันต่อมา...แสงแดดอ่อนๆ ยามสายส่องผ่านช่องหน้าต่างเรือนไม้ กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าโชยมาตามลม ผสมกับกลิ่นดินและพืชผักสีเขียวขจีที่วายุตั้งใจปลูกไว้รอบบ้าน บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจของคนสองคนที่นั่งอิงแอบกันอยู่“พี่วาตัดสินใจดีแล้วเหรอคะ เรื่องที่จะลาออก?” เมขลาเอ่ยถามขณะเอนซบไหล่หนา“ครับ.
เมื่อร่างที่อ่อนล้าเต็มไปด้วยร่องรอยของการเดินทางของเมขลาก้าวเข้าสู่หมู่บ้าน ดวงตาที่บวมแดงก่ำด้วยความเศร้าสร้อยมุ่งตรงไปยังพ่อจ๋ายและแม่คำปอง“ขวัญเอ๋ย ขวัญมา กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัวนะลูก”เสียงปลอบโยนที่เปี่ยมด้วยความรักและความห่วงใยของแม่คำปองกระแทกเข้ากลางใจ เมขลาผู้สูญเสียความทรงจำพลันน้ำตาเอ่
แม้จะออกมาจากป่าสู่ความปลอดภัยแล้ว แต่เมขลายังคงตามวายุต้อย ๆ ไม่ห่าง ราวกับเป็นเงาติดตัว เธอไม่ยอมให้สายตาคลาดจากเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว แม้กระทั่งตอนที่วายุต้องไปประสานงานกับเจ้าหน้าที่ เธอก็จะเดินตามไปยืนอยู่ข้าง ๆ และจับชายเสื้อเขาไว้แน่นเมฆินทร์ที่เฝ้าดูอยู่ก็รู้สึกอ่อนใจและคับข้องใจอย่างมากที
เสียงปืนตามมาอีกสองครั้ง ในขณะที่ทุกคนกำลังวิ่ง หญิงคนที่ย้อนกลับมาช่วยนั้นก็ทรุดตัวลงทันที“คุณคะ! เป็นไรหรือเปล่า!” วายุและเมขลาพยายามจะพยุงหญิงคนนั้นไว้ แต่แล้วเลือดก็ไหลไม่หยุด“คุณถูกยิง!”ทั้งคู่ประคองร่างพยุงหญิงคนนั้นแล้ววิ่งต่ออย่างทุลักทุเล“พอก่อนค่ะ! คุณ... ฉันไม่ไหวแล้ว ฉันไ
“ครับ ๆ รู้แล้วว่าเก่ง...” เขาเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน “ป่ะ.. ไปกันเถอะ”วายุเริ่มออกเดินทางโดยการสังเกตต้นไม้ที่มีสัญลักษณ์ของธนาไปเรื่อย ๆ มือหนากุมมือเล็ก ๆ แน่น พยายามเดินตามเส้นทางจากร่องรอยกิ่งไม้ที่หักและสัญลักษณ์ของธนาที่ทำไว้“เหนื่อยไหมเมย์ พี่ว่าเราใกล้ถึงแล้วแหละ รอยยังใหม่ ๆ อยู่เลย”“เมย์ยั







