บทที่ 3

“ได้สิ งั้นนายขับรถไปสถานีตำรวจเดี๋ยวนี้เลย ไปมอบตัวเรื่องที่พวกแกจัดฉากหลอกแจ้งตายยกเลิกทะเบียนบ้านฉันเมื่อตอนนั้นไง”

สีหน้าของฉินเยี่ยนเปลี่ยนไปทันที เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ

“เหลียงเยว่ เธอจะงี่เง่าหาเรื่องกันให้ได้เลยใช่ไหม”

“ตอนนี้พวกเรามีครอบครัว มีหน้าที่การงาน ฉิวฉิวก็กำลังจะเข้าโรงเรียนอนุบาลแล้ว”

“เธอทำลายพวกเราไปแล้วมันจะได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา”

ไป๋เวยเริ่มสะอื้นไห้เบาๆ อยู่ข้างๆ เธอจับมือฉันไว้ แต่ก็จงใจเลี่ยงบาดแผลที่กลัดหนองพวกนั้น

“เสี่ยวเยว่ ถือซะว่าฉันขอร้องล่ะนะ เห็นแก่มิตรภาพตั้งหลายปีของเราเถอะ”

“เรื่องทั้งหมดฉันผิดเอง ฉันไม่น่าห้ามใจตัวเองไม่อยู่จนเผลอไปรักอาเยี่ยนเลย”

“แต่ความรักมันไม่มีหรอกนะว่าใครมาก่อนมาหลัง อาหลินเองก็ยอมเสียสละไปตั้งเยอะเพื่อหลีกทางให้พวกเราสมหวัง”

“ทำไมเธอถึงไม่หัดใจกว้างให้ได้อย่างอาหลินบ้างล่ะ”

ฉันมองใบหน้าที่ทำทีเหมือนน้ำตาจะหยดร่อมร่อของเธอแล้วรู้สึกคลื่นไส้จนกระเพาะปั่นป่วนไปหมด

เมื่อสามปีก่อน ก็ใบหน้านี้แหละที่มาบอกฉันว่าตัวเองท้อง แล้วก็เสแสร้งแกล้งทำเป็นรู้สึกผิดแทบเป็นแทบตาย

ตอนนั้นเธอก็จับมือฉันไว้แบบนี้ พร่ำบอกว่าจะไปเอาเด็กออก แล้วจะคืนฉินเยี่ยนให้ฉัน

แต่พอลับหลัง พวกเขากลับร่วมมือกันจัดฉากโศกนาฏกรรมรถตกหน้าผาจนทำเอาญาติพี่น้องช็อกกันไปหมด

ฉันสะบัดมือออกอย่างแรง แรงกระชากนั้นทำเอาไป๋เวยเสียหลักเซไปกระแทกเข้ากับประตูรถ

เด็กน้อยตกใจกลัวจนปล่อยโฮออกมาทันที เสียงร้องไห้แหลมปรี๊ดดังก้องไปทั่วทั้งรถ

“เหลียงเยว่ เธอทำบ้าอะไรเนี่ย!”

เหลียงหลินเหยียบเบรกกะทันหัน ก่อนจะหันมาถลึงตาใส่ฉันอย่างเอาเรื่อง

“เสี่ยวเวยพูดกับเธอดีๆ เธอจะลงไม้ลงมือทำไม!”

“เธอดูสภาพที่พร้อมจะแผลงฤทธิ์อาละวาดของเธอตอนนี้สิ ยังเหลือเค้าคนปกติอยู่อีกไหม!”

เขาปลดเข็มขัดนิรภัย แล้วดึงทิชชูส่งให้ไป๋เวย

“เป็นอะไรไหม กระแทกโดนตรงไหนหรือเปล่า”

ความอ่อนโยนที่เขามีต่อไป๋เวย ช่างแตกต่างกับพี่ชายในความทรงจำของฉันราวกับเป็นคนละคน

ฉันมองภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกว่ามันช่างตลกบัดซบจริงๆ

“เหลียงหลิน สรุปแล้วพี่ทำไปเพื่ออะไรกันแน่?”

ฉันจ้องมองเขาด้วยแววตาเย็นชา

“พี่ยอมสวมเขาให้ตัวเอง ยอมป่าวประกาศบอกใครต่อใครว่าเด็กในท้องของไป๋เวยเป็นสายเลือดของพี่”

“ก็แค่เพื่อเสียสละให้เพื่อนรักกับน้องรักของพี่สมหวังกันงั้นเหรอ?”

ท่าทางของเหลียงหลินชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาภายใต้เงามืดนั้นวูบไหวจนยากจะคาดเดา

เขาไม่ได้ตอบคำถามของฉัน ทำเพียงแค่สตาร์ทรถแล้วขับออกไปอีกครั้ง

ท้ายที่สุด รถก็มาจอดหยุดอยู่ตรงหน้าวิลล่าสองชั้นที่มีลานกว้างในเขตชานเมืองลาซา

ภายในลานบ้านปลูกดอกเกซังไว้เต็มไปหมด แถมยังมีชิงช้าที่ถูกตกแต่งไว้อย่างประณีตตั้งอยู่อีกด้วย

เห็นได้ชัดเลยว่านี่คือบ้านที่พวกเขาตั้งใจตกแต่งกันมาอย่างดี

ฉินเยี่ยนลงจากรถ อ้อมไปเปิดประตูให้ไป๋เวย แล้วคอยประคองเธอและลูกเข้าบ้านไปอย่างระมัดระวัง

เหลียงหลินรั้งท้ายอยู่เป็นคนสุดท้าย เขาจ้องมองฉันที่ยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับไปไหนอยู่บนรถ

“ลงมา อย่าให้พี่ต้องลงมือลากเธอลงมานะ”

ฉันไม่ขยับเขยื้อน เอาแต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา

“เอามือถือกับบัตรประชาชนของฉันคืนมา”

เหลียงหลินหลุดหัวเราะเยาะออกมา สายตาคล้ายกับกำลังมองเด็กที่ไม่รู้จักโต

“จะเอามือถือไปทำไม จะได้เอาไปทำตัวบ้าบอโทรแจ้งความอีกงั้นสิ?”

เขายืนพิงประตูรถ น้ำเสียงเย็นชาไร้เยื่อใย

“เสี่ยวเยว่ เธอหัดดูสถานการณ์ตอนนี้ซะบ้างนะ ที่นี่คือทิเบต ไม่ใช่เจียงเฉิง”

“เธอหายสาบสูญไปตั้งสามปี ทะเบียนราษฎรถูกยกเลิกไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้เธอก็เป็นแค่คนเถื่อนที่ไม่มีสถานะทางทะเบียนเท่านั้นแหละ”

“นอกจากจะยอมอยู่นี่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัวแล้ว เธอก็ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นแหละ”

ฉันถูกเหลียงหลินกึ่งลากกึ่งดึงเข้าไปในวิลล่าที่อบอวลไปด้วยบรรยากาศแสนอบอุ่นหลังนั้น

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเข้ามา ฉินเยี่ยนก็ยกแก้วน้ำร้อนเดินเข้ามาหา น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนราวกับว่าไม่เคยมีเรื่องบาดหมางใดๆ เกิดขึ้นมาก่อน