บทที่ 2

“ฉินเยี่ยน ตอนอยู่ที่งานศพปีนั้น เห็นฉันคุกเข่าโขกหัวอยู่หน้าสิ่งที่นายเรียกว่าโถอัฐินั่น นายรู้สึกสะใจมากเลยใช่ไหม?”

สีหน้าของฉินเยี่ยนซีดเผือดลง น้ำเสียงเจือไปด้วยความรู้สึกผิดจอมปลอมที่เขาชอบใช้เป็นประจำ

“เสี่ยวเยว่ ขอโทษนะ”

“แต่ตอนนั้นอาการของเสี่ยวเวยอันตรายมากจริงๆ หมอบอกว่าเธอห้ามกระทบกระเทือนจิตใจเด็ดขาด”

“พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะหลอกเธอมานานขนาดนี้เลยนะ แค่ตอนหลัง… ไม่รู้จะอ้าปากบอกเธอยังไงดี”

ไป๋เวยชะโงกตัวออกมาครึ่งหนึ่ง น้ำเสียงสะอื้นไห้

“เสี่ยวเยว่ เรื่องทั้งหมดฉันผิดเอง เธอจะทุบตีหรือด่าทอฉันยังไงก็ได้”

“แต่ฉิวฉิวไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยนะ แกเพิ่งจะสองขวบ เธออย่าทำให้แกตกใจกลัวได้ไหม?”

ปากเธอก็พร่ำบอกขอโทษ แต่กลับเอาเด็กมาใช้เป็นโล่กำบังที่แข็งแกร่งที่สุด

เหลียงหลินรีบหันขวับมาขวางตรงกลางระหว่างพวกเขากับฉันทันที คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น

“พอได้แล้วเสี่ยวเยว่ ตอนนี้อารมณ์เธอไม่มั่นคงเกินไปแล้ว ทำตัวเหมือนคนบ้าไม่มีผิด”

“เรื่องนี้พวกเรากลับไปปิดประตูคุยกันดีๆ เถอะ อย่ามาทำขายหน้ากลางถนนแบบนี้เลย”

ขายหน้างั้นเหรอ

ฉันยอมก้มกราบแบบอัษฎางคประดิษฐ์กลางถนนมาตลอดสามปีเพื่อไถ่ชีวิตให้พวกเขา เขาไม่ยักจะรู้สึกว่าขายหน้า

แต่ตอนนี้ฉันแค่ถามไม่กี่ประโยค กลับกลายเป็นเรื่องขายหน้าไปซะงั้น

ฉันยื่นมือออกไป ปลายนิ้วที่เป็นแผลหิมะกัดมีสะเก็ดเลือดสีแดงคล้ำเกาะกรัง

“กลับไป?”

ฉันจ้องมองเหลียงหลินด้วยสายตาเย็นชา

“ระหว่างเรายังมีอะไรให้ต้องคุยกันอีก จะไปคุยกันที่สถานีตำรวจเรื่องที่พวกแกปลอมแปลงใบมรณบัตรยังไงดีไหมล่ะ?”

พอได้ยินคำว่าสถานีตำรวจ แววตาของฉินเยี่ยนก็ลุกลี้ลุกลนขึ้นมาทันที

สีหน้าของเหลียงหลินก็มืดครึ้มลงอย่างเห็นได้ชัด เขาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของฉันที่ยื่นออกไป

แรงบีบมหาศาลนั้นบดขยี้บาดแผลที่เพิ่งตกสะเก็ดของฉันจนแหลกเละ

“เหลียงเยว่ นี่เธอต้องต้อนทุกคนให้จนตรอกเลยใช่ไหมถึงจะพอใจ?”

เขากดเสียงต่ำกระซิบข้างหูฉัน น้ำเสียงแฝงไปด้วยคำเตือน

“ในเมื่อเธอตามมาถึงนี่แล้ว งั้นพี่ก็จะพูดตรงๆ เลยละกัน”

“ตอนนี้เธอหุบปากซะ แล้วตามพี่มา อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่”

เหลียงหลินไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้ขัดขืนเลยแม้แต่น้อย

เขากระชากแขนฉัน แล้วบังคับยัดตัวฉันเข้าไปในรถออฟโรดสีดำที่จอดอยู่ตรงปากตรอกอย่างแรง

เสียงล็อกประตูรถดังบาดหูเป็นพิเศษท่ามกลางพื้นที่แคบๆ

หัวเข่าของฉันที่แข็งทื่อจากการคุกเข่ามาเป็นเวลานานกระแทกเข้ากับขอบเบาะ ความเจ็บปวดทำเอาฉันเหงื่อแตกพลั่ก

ฉินเยี่ยนเปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับแล้วขึ้นมานั่ง ส่วนไป๋เวยก็อุ้มลูกมานั่งอยู่ข้างๆ ฉัน

เธอจงใจขยับตัวเอนไปทางประตูรถ คล้ายกับรังเกียจกลิ่นเนยใสบนตัวฉันที่ไม่ได้อาบน้ำมาเป็นแรมปี

รถสตาร์ทเครื่อง แล้วขับออกห่างจากวัดต้าเจาที่ผู้คนพลุกพล่าน

ภายในรถเงียบสงัดจนน่ากลัว มีเพียงเสียงบ่นพึมพำอ้อแอ้ฟังไม่ได้ศัพท์ของเด็กชายตัวน้อย

“เหลียงเยว่ เธอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สะอาดที่พักพวกเราก่อน”

เหลียงหลินพูดพลางขับรถสลับกับมองฉันผ่านกระจกมองหลังไปด้วย

“สภาพเธอดูไม่จืดเหมือนผีดิบแบบนี้ คนไม่รู้จะพานคิดว่าพวกเราทารุณกรรมเธอเอาได้”

ฉันพิงกระจกรถ มองดูใบหน้าซูบผอมแห้งกร้านของตัวเองที่สะท้อนอยู่บนกระจก

“ทารุณกรรมงั้นเหรอ?”

ฉันกระตุกยิ้มมุมปากเบาๆ

“จัดฉากอุบัติเหตุตกหน้าผาหลอกๆ ใช้คำตำหนิติเตียนจากคนทั้งบ้านมาบีบให้ฉันสติแตก”

“แบบนี้จะนับว่าเป็นการทารุณกรรมได้ยังไง นี่มันคือความเมตตาชัดๆ”

ฉินเยี่ยนที่นั่งอยู่เบาะหน้าหันขวับมา คิ้วขมวดเล็กน้อย น้ำเสียงดูจนปัญญา

“เสี่ยวเยว่ ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นมาแล้ว พวกเรามาเผชิญหน้ากันแบบผู้ใหญ่หน่อยไม่ได้เหรอ?”

“ฉันรู้ว่าเธอต้องทนรับความน้อยเนื้อต่ำใจ เธออยากได้อะไรชดเชยล่ะ ขอแค่ฉันทำได้ ฉันยอมรับปากเธอทุกอย่างเลย”

ชดเชย?

ฉันจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของเขาที่ยังคงดูดีเพราะได้รับการดูแลอย่างดี