บทที่ 2

"ขอโทษครับ"

แต่ผมเองก็ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ ไม่ได้อยากถูกหลอกให้ไปกู้เงินนอกระบบเพียงเพราะไม่มีเงินจัดงานศพให้คุณปู่ ไม่ได้อยากถูกพวกทวงหนี้โยนลงพื้นแล้วทุบตีเตะต่อย ไม่ได้อยากถูกบังคับให้ตบหน้าตัวเอง ไม่ได้อยากถูกล่ามโซ่ไว้ที่มุมตึกเหมือนหมา และไม่ได้อยากถูกบีบให้หมอบลงกับพื้นเพื่อใช้ลิ้นเลียกับข้าวประทังชีวิต

ทว่าสิ่งที่ผมกลัวยิ่งกว่า คือกลัวว่าโลงศพของคุณปู่จะถูกพวกมันขุดขึ้นมาจากสุสาน ทำให้ท่านต้องตายตาไม่หลับและไม่ได้ไปสู่สุคติ

มือของเธอชะงักไปครู่หนึ่ง เธอเหลือบตามามองผม แววตาและน้ำเสียงนั้นกลับเจือความชื่นชมอยู่

"สือยู่พูดถูกจริงๆ ผ่านความลำบากและอุปสรรคมาบ้าง ในที่สุดนายก็เปลี่ยนนิสัย สันดานแข็งแกร่งขึ้นมาได้เสียที"

ก่อนที่ตระกูลสือจะรับผมกลับมา สือยู่คือคนที่ใช้ชีวิตในฐานะคุณชายตระกูลสือแทนผมมาโดยตลอด ส่วนผมที่เป็นลูกแท้ๆ ของบ้านนี้ กลับต้องใช้ชีวิตดิ้นรนพึ่งพากันมากับคุณปู่แท้ๆ ทางสายเลือดของสือยู่

สมองของผมทื่อชาเกินกว่าจะคิดหาเหตุผลว่าทำไมลู่ซีถึงเอ่ยถึงสือยู่ขึ้นมา

ลู่ซีอาจจะคิดว่าตอนนี้ผมทำตัวได้ตรงตามความคาดหวังของเธอแล้ว เพื่อเป็นการให้รางวัล เธอจึงกวักมือเรียกผมราวกับเป็นการสงเคราะห์

"ขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ ซิ"

ผมนั่งอยู่ที่ตำแหน่งที่ห่างจากลู่ซีมากที่สุด ตั้งแต่ขึ้นรถมาผมไม่ได้สบตาเธอเลยแม้แต่แวบเดียว เอาแต่จ้องมองพรมเช็ดเท้าใต้เท้าตัวเองอยู่ตลอด

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ราวกับกำลังเรียกหมาตัวหนึ่ง แววตาของผมก็เต็มไปด้วยความต่อต้าน และยังคงนิ่งเฉยไม่ยอมขยับ

เมื่อเห็นว่าผมยังคงนิ่งอยู่ ลู่ซีก็กดเสียงต่ำลงเพื่อเพิ่มแรงกดดัน

"ฉันบอกให้ขยับมานี่"

ผมไม่ได้ตอบรับเธอ แผ่นหลังยังคงเหยียดตรงราวกับต้องการจะใช้มันเพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรี

อันน้อยนิดที่แทบไม่เหลือของตัวเองกลับคืนมาบ้าง

แม้ว่าศักดิ์ศรีของผม มันจะอันตรธานหายไปตั้งแต่ตอนที่ถูกพวกกู้นอกระบบทุบตีจนต้องร้องขอชีวิตไปนานแล้วก็ตาม

เมื่อไม่มีเสียงตอบรับจากผม ภายในรถจึงตกอยู่ในความเงียบงันทันที

อาจเป็นเพราะลู่ซีไม่ชินกับบรรยากาศแบบนี้ หรืออาจเป็นเพราะเธอรอจนหมดความอดทน เธอจึงยื่นมือเข้ามาหาผม

ในตอนที่มือของเธอกำลังจะคว้าจับแขนของผม ผมก็พลันเกร็งตัวขึ้นมา แต่ทว่าตำแหน่งที่ผมนั่งอยู่มันชิดกับกระจกหน้าต่างรถ จนไม่มีทางให้ถอยหนีได้เลย

วินาทีที่เธอสัมผัสโดนตัว ผมก็ได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ลอยมาเตะจมูก

นี่คือน้ำหอมกลิ่นประจำตัวของเธอ และมันเป็นของขวัญที่สือยู่ซื้อให้เธอ

ในตอนนั้นก็เพราะน้ำหอมขวดนี้ที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนถูกหยามหน้า จนเกิดการปะทะคารมกับสือยู่ หลังจากถูกพ่อแม่สั่งระงับบัตรธนาคาร ผมก็หอบเงินสดก้อนสุดท้ายที่ติดตัวอยู่กลับไปที่บ้านเกิดทันที

ตอนนั้นอวัยวะภายในของคุณปู่เข้าสู่ภาวะไตวายแทรกซ้อนแล้ว แต่เพราะความขัดสนเงินทอง ท่านจึงดึงดันไม่ยอมไปโรงพยาบาลเสียที

ผมพาคุณปู่ส่งโรงพยาบาลได้สำเร็จ ทว่าผมกลับไม่มีเงินจ่ายค่าผ่าตัด ทำได้เพียงกระหน่ำโทรศัพท์หาพ่อแม่ แต่กลับไม่มีใครยอมรับสายเลยสักคนเดียว

หลังจากนั้น พวกคุณหนูไฮโซกลุ่มที่ไม่ถูกชะตากับผมก็พากันมาโผล่ที่เมือง พวกมันยิ้มพลางเอ่ยเยาะเย้ย

"ได้ยินว่าคุณชายสือขัดสนเงินทองมากเลยนี่หว่า"

"เอาอย่างนี้ไหมล่ะ พวกฉันก็ไม่ใช่คนใจดำอำมหิตอะไรขนาดนั้น แค่นายยอมคลานลอดเป้าพวกฉันทุกคน พวกฉันก็จะให้เงินกับนาย เป็นไง?"

ผมคุกเข่าลงทันทีโดยไม่ลังเล และใช้หัวเข่าค่อยๆ คลานลอดใต้เป้าของพวกมันไปทีละคนอย่างช้าๆ

คุณปู่เลี้ยงดูผมมาตั้งแต่เด็กจนโต ขอเพียงแค่มีโอกาสสักนิดที่จะช่วยชีวิตท่านได้ ผมจะไม่มีวันปล่อยให้มันหลุดมือไปเด็ดขาด

ภายในห้องรับรองตอนนั้นเงียบกริบ จนถึงขั้นได้ยินเสียงเสื้อผ้าของผมเสียดสีไปกับพื้นห้อง

พวกมันชูโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพสภาพอันอัปยศอดสูของผมเอาไว้ สุดท้ายก็หัวเราะร่าพลางโยนธนบัตรสีเทาสามใบลงบนพื้น จากนั้นก็กอดคอกันเดินหัวเราะจากไป

"สือเจี่ยน นายไม่ตักน้ำชะโงกดูเงาหัวตัวเองบ้างเลยเหรอ สภาพเหมือนหมาขี้เรื้อนขนาดนี้ยังกล้ามาพัวพันกับประธานลู่อีก"

"ความจริงใจที่นายมีให้ประธานลู่น่ะ มันก็มีค่าแค่เศษเงินเท่านี้แหละ"

เพราะเหตุการณ์ในตอนนั้น ในตอนที่หมดหนทางไป ผมจึงถูกคนกลุ่มนั้นหว่านล้อมให้ไปกู้เงินนอกระบบ

ทว่าสุดท้าย คุณปู่ก็ต้องจากโลกนี้ไปเพียงเพราะได้รับการรักษาล่าช้า

พอผมจัดการงานศพของคุณปู่เสร็จสิ้น และถึงกำหนดเวลาที่ต้องใช้คืนเงินกู้ ผมโทรศัพท์ไปหาลู่ซีเพื่อขอยืมเงิน แต่เธอกลับเอ่ยขึ้นด้วยความรำคาญใจ บอกให้ผมกลับไปยอมรับผิดกับที่บ้านซะ จากนั้นก็กดตัดสายทิ้งทันที