บทที่ 1

ตอนที่ผมกะเผลกกลับมาถึงตัวเมือง ผมก็กลายเป็นตัวตลกในสังคมไปเสียแล้ว

พวกนั้นต่างพากันพูดว่า คุณชายที่ตระกูลสือเพิ่งรับกลับมาหลังจากระหกระเหินอยู่ข้างนอกตั้งแต่เด็กคนนี้ ความสามารถไม่เท่าไหร่แต่ขี้ใจน้อยชะมัด ถึงขั้นกล้าปีนเกลียวกับลูกบุญธรรมที่เข้าไปทำงานในบริษัทแล้ว แถมยังขู่พ่อแม่ตัวเอง สุดท้ายเลยจบด้วยการหนีออกจากบ้านแบบไม่มีเงินติดตัวสักบาท แม้แต่เงินไม่กี่พันก็ยังต้องหยิบยืมคนอื่น

พวกคุณหนูไฮโซที่เคยเหยียดหยามผมไม่รู้ไปได้ข่าวมาจากไหน พวกนั้นยกพวกมาดักเจอในเมืองอย่างเอิกเกริก แถมยังยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปผมอย่างไม่คิดจะปิดบัง

ผมไม่ได้แม้แต่จะยกมือขึ้นบังหน้าเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเองด้วยซ้ำ เพราะศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มี มันถูกพวกเจ้าหนี้นอกระบบบดขยี้จนหมดสิ้นไปนานแล้ว

นับตั้งแต่ถูกบังคับให้คุกเข่าตบหน้าตัวเอง หัวใจของผมก็ไม่เคยสั่นคลอนให้กับสิ่งที่เรียกว่า "หน้าตาทางสังคม" อีกเลย

สือเจี่ยนคนก่อนที่ชอบหาเรื่องไปทั่ว แสร้งทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพื่อปกปิดความต่ำต้อยในใจได้ตายไปแล้ว

ตระกูลสือและลู่ซีเป็นคนลงมือฆ่าเขาด้วยตัวเอง

ทันใดนั้น รถตู้สีดำหลายคันก็แล่นเข้ามาอย่างไม่สนใจใคร พวกคุณหนูไฮโซกลุ่มนั้นพอเห็นป้ายทะเบียนรถก็พากันแยกย้ายไปทันที

รถคันหน้าสุด ที่ดูเรียบหรูและสุขุม ผมรู้ดีว่าใครนั่งอยู่ข้างในนั้น

ลู่ซี ผู้กุมอำนาจของตระกูลลู่ และเธอยังเป็นคู่หมั้นของผมด้วย

ผมมองรถคันนั้นแล้วหยุดเดินตามสัญชาตญาณ ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินเลี่ยงไปทางอื่น

ประตูรถเปิดออก ผู้หญิงในชุดสูทคนหนึ่งก้าวลงมา เธอเดินมาหยุดตรงหน้าผม และมีแววตาตื่นตระหนก เมื่อได้เห็นใบหน้าและสภาพของผมชัดๆ

ผมรู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองดูอนาถแค่ไหน

เสื้อผ้าที่ใส่อยู่ยังคงเป็นเชิ้ตขาวจากงานศพของคุณปู่ มันทั้งยับยู่ยี่และมีรอยรองเท้าเหยียบอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าบวมเป่งสีแดงจากการถูกตบเมื่อวันก่อนยังไม่ทันยุบ ในซอกเล็บเต็มไปด้วยคราบดินสีดำ นิ้วมือยังคงสั่นเบาๆ เท้าข้างหนึ่งสวมรองเท้าที่เก็บมาจากถังขยะ ส่วนอีกข้างเปลือยเปล่าโดนความเย็นกัดผิวจนแดงก่ำ

เลขาของลู่ซีหลุบตาลงเพื่อซ่อนความตกใจเอาไว้ ก่อนจะผายมือเชิญอย่างสุภาพ

"คุณชายสือ คุณลู่ให้เชิญไปพบค่ะ"

ผมก้มหน้าและถอยหลัง น้ำเสียงแหบพร่าจนแทบไม่เป็นภาษา แค่เปล่งเสียงออกมาก็เจ็บคอจนระบม

"ไม่ล่ะครับ ผมจะกลับบ้านตระกูลสือ"

พูดจบ ผมก็เดินอ้อมตัดหน้าเธอกำลังจะจากไป

เลขาสาวถึงกับเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

ในอดีตผมเคยมองลู่ซีเป็นเหมือนแสงสว่างที่ช่วยชีวิต คอยเดินตามหลังเธอมาตลอดห้าปี ต่อให้ทุกครั้งที่เจอเธอจะไม่เคยทำหน้าดีๆ ให้เห็นเลยสักครั้ง ผมก็ยังหลอกตัวเอง เพื่อเข้าหาเธออยู่ดี แต่ตอนนี้ผมกลับมองเธอเป็นเหมือนอสุรกาย

ซึ่งมันสร้างความประหลาดใจให้กับเลขาที่เคยเห็นท่าทางตื๊อไม่เลิกของผมอยู่บ่อยครั้ง

"สือเจี่ยน!"

น้ำเสียงเย็นชาอันคุ้นเคยทำให้ผมหยุดก้าวโดยอัตโนมัติ

เลขาเห็นผมเม้มปากแน่น เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ยังคงผายมือเชิญอีกครั้ง

ผมพยายามยืดหลังให้ตรง ฝืนความเจ็บปวดที่ขาซ้าย เมินเฉยต่อสายตาของเลขาที่มีคำถามมากมาย แล้วค่อยๆ ก้าวขึ้นรถไปอย่างช้าๆ

ลู่ซีนั่งอยู่ด้านใน

เธอเงยหน้าขึ้นมาจากเอกสาร และเห็นสภาพที่ดูไม่ได้ของผม แทนที่จะเอ่ยปากถามด้วยความห่วงใย เธอกลับขมวดคิ้วแน่นและเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

"นี่คอสเพลย์เป็นขอทานอยู่หรือไง? เสื้อผ้าหลุดลุ่ยแบบนี้ ไม่กลัวขายหน้าคนอื่นบ้างหรอ"

หัวใจของผมไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดกับถ้อยคำที่ทิ่มแทงเหล่านั้นเหมือนในอดีตอีกแล้ว และไม่ได้รู้สึกผิดหวังที่เธอมองไม่เห็นบาดแผลบนร่างกายของผมเลยสักนิด ผมเพียงแต่ก้มหัวลง แล้วตอบกลับไปเบาๆ