บทที่ 3

ความทรงจำเหล่านั้นทำให้ผมหายใจไม่ออก แขนข้างที่ถูกลู่ซีสัมผัสขนลุกขนพองขึ้นมาเป็นระลอก ราวกับมีงูพิษเลื้อยผ่าน หัวใจรู้สึกเย็นยะเยือกซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทั้งเวียนหัว คลื่นไส้ และอยากอ้วก

ผมสะบัดมือลู่ซีออกอย่างแรง โน้มตัวโก่งหลัง มือข้างหนึ่งเกาะเบาะหน้าไว้ ส่วนอีกข้างอุดปากตัวเอง แล้วเริ่มโก่งคออ้วกออกมาอย่างรุนแรงอยู่ภายในรถ

หลายวันมานี้แทบไม่มีอะไรตกถึงท้อง จึงไม่มีสิ่งใดหลุดออกมานอกจากลม

กลิ่นกรดจางๆ โชยอบอวลไปทั่วรถ ลู่ซีรีบใช้กระดาษทิชชูอุดจมูกพลันเอ่ยเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงรังเกียจ

"สือเจี่ยน!"

หูของผมอื้ออึงจนไม่ได้ยินเสียงใดๆ ยังคงโก่งคออ้วกออกมาไม่หยุด จนกระทั่งความรู้สึกอยากอ้วกนั้นทุเลาลงถึงได้ยอมหยุด

ลู่ซีไม่ได้พูดอะไรอีก เธอเพียงแต่จ้องมองผมด้วยสายตาเย็นชา ผมรู้จักเธอดี ท่าทางแบบนี้คือเธอกำลังโกรธจัดจนจะระเบิดอยู่รอมร่อแล้ว

ทว่าผมไม่ได้แสร้งทำเป็นโง่หรือพูดจาไร้สาระเพื่อกลบเกลื่อนให้มันผ่านไปเหมือนเมื่อก่อน

เพราะผมรู้ดีว่า ตัวเองไม่ได้มีค่าพอที่จะทำตัวดื้อรั้นเอาแต่ใจอีกต่อไปแล้ว

ร่างกายที่อ่อนแอทำให้ผมสั่นไปทั้งตัว ผมเอาแต่ก้มหัว มือที่จับพนักพิงเบาะหน้าออกแรงบีบจนแน่น

"ขอโทษครับ... ถึงบ้านตระกูลสือแล้ว ผมจะล้างรถให้คุณเอง"

"ให้ผมลงไปเดินเองก็ได้ครับ ขอโทษจริงๆ ที่ทำพรมรองพื้นรถคุณสกปรก"

ลู่ซีชะงักไปเล็กน้อย เธอสบตาผมด้วยความเคลือบแคลงสงสัย

หลังจากคุมเชิงกันอยู่ครู่หนึ่ง อยู่ๆ เธอก็ยื่นมือมาหมายจะทาบหน้าผากของผม

เมื่อมองมือที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ร่างกายของผมก็พลันแข็งทื่อ ผมรู้ดีว่าตัวเองไม่ควรหลบ เพราะในอดีต สิ่งที่ผมปรารถนามากที่สุดคือการที่ลู่ซีจะยอมตอบรับความรักของผมบ้าง

ทว่าเธอเป็นคนดูถูกผมมาโดยตลอด เพียงแค่ผมทำให้เธอขัดใจแค่นิดเดียว เธอจะด่าทอผมไม่มีชิ้นดี ทำให้ผมต้องอับอายและเจ็บปวดใจเสมอ

ผมนั่งนิ่งแข็งทื่ออยู่บนเบาะ คอยพร่ำเตือนตัวเองในใจว่า ห้ามหลบนะ ห้ามทำให้เธอโกรธเด็ดขาด

ทว่าตอนที่ปลายนิ้วอันเย็นเยียบของเธอสัมผัสโดนตัว ความสะอิดสะเอียนก็ตีขึ้นมาอีกครั้ง จนผมเผลอเอียงหัวหลบการสัมผัสของเธอตามสัญชาตญาณ

มือของลู่ซีนิ่งค้างอยู่กลางอากาศ ตอนที่สายตาของเธอตวัดมามองผม ผมรับรู้ได้ถึงความโกรธและความรำคาญใจของเธอทันที

ความรู้สึกหน้ามืดจู่โจมเข้ามาอีกครั้ง

ผมส่ายหัวไล่ความมึนงง ใบหน้าของลู่ซีพลันเลือนหายไป แต่กลับปรากฎภาพของคุณปู่ที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ขึ้นมาแทน

เป็นเพราะพวกเขาทุกคน ผมถึงต้องสูญเสียที่ดีกับผมเพียงคนเดียวในโลกนี้ไป

ผมกะพริบตาถี่ๆ หยาดน้ำตาร่วงเผาะลงมา

คำด่าทอที่ลู่ซีตั้งท่าจะพ่นใส่ผมถูกกลืนกลับลงคอไปทันควัน เมื่อเห็นใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาของผม สุดท้ายเธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแต่เร่งคนขับรถด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดให้ขับเร็วขึ้น

ผมใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาแบบลวกๆ แล้วหดตัวนั่งคุดคู้อยู่ที่มุมหนึ่งอย่างเงียบเชียบ พยายามทำตัวให้ไร้ตัวตนที่สุด

ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน ผมเหม่อมองด้านนอกหน้าต่างที่เคลื่อนผ่านไปอย่างเลื่อนลอย ในใจพลันคิดบางอย่างขึ้นมา…

หากตอนนั้นลู่ซียอมยื่นมือมาช่วยผมสักนิด คุณปู่จะยังมีชีวิตอยู่ไหมนะ? และผมก็คงไม่ต้องไปกู้เงินนอกระบบ แถมยังไม่ต้องมาเจอกับเรื่องราวบัดซบพวกนี้ด้วย

ทว่า ชีวิตคนเรามันไม่มีคำว่าถ้าหาก

ตอนที่รถจอดสนิท แรงเฉื่อยทำให้หน้าผากของผมโขกเข้ากับพนักพิงเบาะหน้าอย่างจัง

ลู่ซีเอ่ยปากถามผมขึ้นมาก่อนเป็นครั้งแรก

"เป็นอะไรไหม?"

ผมเอามือกุมหน้าผาก ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ส่ายหัวไปมา

เธอเองก็ไม่เซ้าซี้ถามต่อ ก้าวลงจากรถไปทันทีโดยไม่สนใจผมอีก แล้วเดินตรงเข้าบ้านตระกูลสือไป

หลังจากขึ้นมาบนห้อง ผมก็รีบอาบน้ำชำระล้างร่างกายทันที

ผมถอดกางเกงสแลกที่เปรอะเปื้อนคราบสกปรกออก เผยให้เห็นขาซ้ายที่บาดเจ็บ

บนหัวเข่าข้างซ้ายรอยแผลอยู่มากมาย เลือดเหล่านั้นแห้งกรังจนกลายเป็นสีดำคล้ำ ดูน่าสยดสยอง

นี่คือผลงานของพวกมัน พวกมันไม่สนใจเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของผมเลยสักนิด ตอกตะปูเหล็กเข้าไปในหัวเข่าของผมอย่างโหดเหี้ยม พลางหัวเราะสะใจที่เห็นผมลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายกับพื้น จากนั้น พวกมันยังบังคับให้ผมใช้มือเปล่าดึงตะปูเหล่านั้นออกด้วยตัวเอง ถึงจะยอมโยนเศษข้าวเหลือๆ ให้ผมกินประทังชีวิต