บททั้งหมดของ สายเกินกว่าจะรักกัน: บทที่ 1 - บทที่ 10

ตอนที่ผมกะเผลกกลับมาถึงตัวเมือง ผมก็กลายเป็นตัวตลกในสังคมไปเสียแล้วพวกนั้นต่างพากันพูดว่า คุณชายที่ตระกูลสือเพิ่งรับกลับมาหลังจากระหกระเหินอยู่ข้างนอกตั้งแต่เด็กคนนี้ ความสามารถไม่เท่าไหร่แต่ขี้ใจน้อยชะมัด ถึงขั้นกล้าปีนเกลียวกับลูกบุญธรรมที่เข้าไปทำงานในบริษัทแล้ว แถมยังขู่พ่อแม่ตัวเอง สุดท้ายเลยจบด้วยการหนีออกจากบ้านแบบไม่มีเงินติดตัวสักบาท แม้แต่เงินไม่กี่พันก็ยังต้องหยิบยืมคนอื่นพวกคุณหนูไฮโซที่เคยเหยียดหยามผมไม่รู้ไปได้ข่าวมาจากไหน พวกนั้นยกพวกมาดักเจอในเมืองอย่างเอิกเกริก แถมยังยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปผมอย่างไม่คิดจะปิดบังผมไม่ได้แม้แต่จะยกมือขึ้นบังหน้าเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเองด้วยซ้ำ เพราะศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มี มันถูกพวกเจ้าหนี้นอกระบบบดขยี้จนหมดสิ้นไปนานแล้วนับตั้งแต่ถูกบังคับให้คุกเข่าตบหน้าตัวเอง หัวใจของผมก็ไม่เคยสั่นคลอนให้กับสิ่งที่เรียกว่า "หน้าตาทางสังคม" อีกเลยสือเจี่ยนคนก่อนที่ชอบหาเรื่องไปทั่ว แสร้งทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพื่อปกปิดความต่ำต้อยในใจได้ตายไปแล้วตระกูลสือและลู่ซีเป็นคนลงมือฆ่าเขาด้วยตัวเองทันใดนั้น รถตู้สีดำหลายคันก็แล่นเข้ามาอย่างไม่ส

ความทรงจำเหล่านั้นทำให้ผมหายใจไม่ออก แขนข้างที่ถูกลู่ซีสัมผัสขนลุกขนพองขึ้นมาเป็นระลอก ราวกับมีงูพิษเลื้อยผ่าน หัวใจรู้สึกเย็นยะเยือกซ้ำแล้วซ้ำเล่าทั้งเวียนหัว คลื่นไส้ และอยากอ้วกผมสะบัดมือลู่ซีออกอย่างแรง โน้มตัวโก่งหลัง มือข้างหนึ่งเกาะเบาะหน้าไว้ ส่วนอีกข้างอุดปากตัวเอง แล้วเริ่มโก่งคออ้วกออกมาอย่างรุนแรงอยู่ภายในรถหลายวันมานี้แทบไม่มีอะไรตกถึงท้อง จึงไม่มีสิ่งใดหลุดออกมานอกจากลมกลิ่นกรดจางๆ โชยอบอวลไปทั่วรถ ลู่ซีรีบใช้กระดาษทิชชูอุดจมูกพลันเอ่ยเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงรังเกียจ"สือเจี่ยน!"หูของผมอื้ออึงจนไม่ได้ยินเสียงใดๆ ยังคงโก่งคออ้วกออกมาไม่หยุด จนกระทั่งความรู้สึกอยากอ้วกนั้นทุเลาลงถึงได้ยอมหยุดลู่ซีไม่ได้พูดอะไรอีก เธอเพียงแต่จ้องมองผมด้วยสายตาเย็นชา ผมรู้จักเธอดี ท่าทางแบบนี้คือเธอกำลังโกรธจัดจนจะระเบิดอยู่รอมร่อแล้วทว่าผมไม่ได้แสร้งทำเป็นโง่หรือพูดจาไร้สาระเพื่อกลบเกลื่อนให้มันผ่านไปเหมือนเมื่อก่อนเพราะผมรู้ดีว่า ตัวเองไม่ได้มีค่าพอที่จะทำตัวดื้อรั้นเอาแต่ใจอีกต่อไปแล้วร่างกายที่อ่อนแอทำให้ผมสั่นไปทั้งตัว ผมเอาแต่ก้มหัว มือที่จับพนักพิงเบาะหน้าออกแรงบีบจนแ

หล่อนยืนอยู่ตรงนั้นด้วยรองเท้าส้นสูงคู่สวย ดูทรงอำนาจแต่ก็เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนใจ หากเป็นตัวผมในอดีตล่ะก็ คงเข้าไปเอาอกเอาใจหล่อนตั้งนานแล้ว ทว่าตัวผมในตอนนี้ กลับไม่มีความรู้สึกแบบนั้นอีกหล่อนไม่ได้สังเกตถึงความผิดปกติของผมเลยแม้แต่นิดเดียว"สือเจี่ยน นายเปลี่ยนไปนะ"ลู่ซีเดินเข้ามาข้างหน้า รองเท้าส้นสูงส่งเสียงกระทบพื้นดังตึกตัก ผมทอดสายตาลงต่ำไม่ยอมหันไปสบตากับหล่อน ได้ยินเพียงแต่น้ำเสียงประชดประชันที่มีแต่ความสมเพชเวทนา"ฉันรู้ว่านายชอบนาฬิกาเรือนนั้นมาก แต่ช่วงครึ่งเดือนมานี้นายก่อเรื่องเยอะเกินไปหน่อย""เพราะฉะนั้น นี่ถือเป็นบทลงโทษ ของขวัญวันเกิดของนายปีนี้เป็นอันยกเลิก""แต่เห็นว่าวันนี้นายทำตัวเชื่อฟังดี ฉันค่อนข้างพึงพอใจ จะยอมตามใจนายสักข้อละกัน ขอแค่มันไม่เกินขอบเขตจนเกินไป"ฉันเงยหน้าขึ้นจ้องใบหน้าของหล่อน พยายามจะเสาะหาความทรงจำในอดีตที่เคยมีร่วมกันยามที่ได้พบลู่ซีเป็นครั้งแรก ในงานเลี้ยงต้อนรับ พวกกลุ่มลูกหลานตระกูลไฮโซจอมเสเพลต่างโดนคนในครอบครัวคอยกำชับให้เข้ามาประจบสอพลอเอาใจตัวผมที่ดูซื่อๆและเพราะสไตล์การแต่งเนื้อแต่งตัวของผม พวกมันจึงพากันรุมกลั่นแกล้

ผมเช่าบ้านอยู่แถวชานเมือง ห่างไกลจากความพลุกพล่าน มันช่วยให้ผมสงบสติอารมณ์ลงได้ และไม่ต้องไปคิดถึงเรื่องราววุ่นวายพวกนั้นอีกผมกดสั่งอาหารเดลิเวอรีและบอกให้ไรเดอร์วางของทิ้งไว้ตรงประตูบ้าน พอแว่วเสียงฝีเท้าของไรเดอร์ที่ค่อยๆ เดินห่างไกลออกไป ผมก็ถอนหายใจออกมา ก่อนจะเปิดประตูเดินออกไปหยิบถุงอาหารทว่าในจังหวะที่ผมกำลังก้มตัวลงไปนั้น จู่ๆ ความเจ็บก็แล่นขึ้นมาจากเรียวขาขวาอย่างกะทันหัน มันเจ็บปวดรุนแรงจนเหงื่อไหลพราก ทำให้ผมทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นในระหว่างที่ผมกำลังฝืนเกาะขอบประตูเพื่อยันตัวลุกขึ้นยืน ตรงหน้าก็พลันปรากฏฝ่ามืออันขาวผ่องข้างหนึ่งยื่นเข้ามาเรียวนิ้วยาวสลวยมองแวบเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นมือของผู้หญิงผมลังเลอยู่ชั่วครู่ ไม่ได้ยื่นมือไปจับ รอจนกระทั่งความเจ็บปวดเริ่มทุเลาลง จึงค่อยหยัดกายลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองฝ่ามือนั้นชักกลับคืนไปผมไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปสบตา ทำเพียงแค่หลุบสายตาลงต่ำ เอ่ยปากขอบคุณหล่อนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา จากนั้นก็คว้าถุงอาหารตั้งท่าจะเดินกลับเข้าห้อง"โจวเจี่ยน?"น้ำเสียงใสของหญิงสาวเอ่ยเรียกชื่อในอดีตของผมออกมา ผมเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ สบตาเข้า

สวี่เจี่ยวเจี่ยวหัวเราะซ้ำเติมผมอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยังคงรีบหยิบเสื้อคลุมมาสวมใส่ แล้วรีบวิ่งลงบันไดไปหาซื้อยาแก้ปวดท้องมาให้ผมเมื่อเสียงกดกริ่งประตูห้องดังรัวขึ้นอย่างเร่งรีบ ผมก็นึกทึกทักเอาเองว่าสวี่เจี่ยวเจี่ยวคงจะลืมหยิบโทรศัพท์มือถือติดตัวไปด้วยแน่ๆหล่อนมักจะขี้หลงขี้ลืมแบบนี้อยู่เรื่อย"รีบออกไปขนาดนั้น ลืมหยิบโทรศัพท์ไปด้วยล่ะสิท่า"น้ำเสียงของผมพลันขาดห้วงไปในทันควัน พร้อมๆ กับบานประตูที่ถูกเปิดออกผู้ที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าประตูไม่ใช่สวี่เจี่ยวเจี่ยว ทว่ากลับเป็นสือยวี่ที่แต่งตัวหรูหราดูดีราวกับคุณชายตระกูลสูงศักดิ์เขากวาดสายตาสำรวจเรือนร่างของผม ในมือหิ้วถุงขนมปังอยู่สองสามชิ้นผมรู้ได้ทันทีว่าเขามาเยือนในคราวนี้ย่อมไม่หวังดีแน่ผมขมวดคิ้วมุ่น พลางเอ่ยปากเค้นถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา"นายรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่?"สือยวี่จับจ้องมาที่ผมราวกับกำลังมองคนโง่"นี่นายไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยจริงๆ สินะ ตึกแถวหลังที่นายกำลังซุกหัวนอนอยู่นี่น่ะ มันเป็นสินทรัพย์ในเครือของตระกูลลู่ต่างหากล่ะ""และแน่นอนว่า ที่อยู่ของนาย ซีซีก็เป็นคนคาบข่าวมาบอกฉันเองนั่นแหละ"ผม