Masukบ้านแพทริก ตอนเย็น
เพียงดาวขับรถเก๋งแบรนด์ญี่ปุ่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน ร่างบางลงจากรถแล้วสาวเท้าเข้ามาในบ้านจึงเห็นร่างสูงนั่งอยู่ในห้องโถง เห็นอย่างนั้นเท้าเรียวจึงเดินเข้ามาหาเขา พร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยใบหน้าแช่มชื่น เมื่อคิดว่าอีกไม่กี่อาทิตย์เธอก็จะได้รู้แล้วว่าท้องหรือไม่ท้อง “ขอบคุณมากนะคะที่ยอมบริจาคสเปิร์มให้เพียงดาว” “ถ้าฉันไม่ยอมบริจาคน้ำเชื้อให้เธอ เธอก็ไม่ยอมเซ็นใบหย่าให้ฉันน่ะสิ” “…” เธอเม้มปากพลางคิดว่ามันก็จริงอย่างที่เขาว่า และเขาก็ยอมบริจาคให้เธอเพราะเขาอยากกลับไปอยู่กับผู้หญิงที่เขารัก “จะไปหย่าให้ฉันวันไหน” “พรุ่งนี้ตอนเช้าค่ะ แล้วหลังจากหย่า พี่แพทริกจะให้เพียงดาวทำงานที่โรงพยาบาลของพี่อีกหรือเปล่า” “ก็ทำเหมือนเดิม” ว่าแล้วร่างแกร่งก็ลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วสาวเท้าขึ้นชั้นบนไป โดยมีร่างเล็กเดินตามหลัง ก่อนที่ทั้งสองจะแยกย้ายเข้าห้องนอนของตัวเอง วันต่อมา แพทริกกับเพียงดาวตื่นตั้งแต่เช้าแล้วอาบน้ำแต่งตัว ทั้งคู่ออกมาจากห้องนอนพร้อมกัน โดยในมือของเพียงดาวมีกระเป๋าเสื้อผ้าเพราะเธอจะย้ายออกไปอยู่บ้านหลังใหม่ที่เธอได้ติดต่อเช่าไว้แล้วเมื่อหนึ่งเดือนก่อน บ้านที่เธอเช่าเป็นบ้านชั้นเดียว มีสองห้องนอน สองห้องน้ำ มีรั้วกั้นเรียบร้อยเพื่อความเป็นส่วนตัว “เธอหาที่อยู่ใหม่ได้แล้วเหรอ” เขามองไปยังกระเป๋าเสื้อผ้าที่เธอถือพลางเอ่ยถาม “หาได้แล้วค่ะ” “อืม งั้นก็รีบไป” จากนั้นเรียวขายาวก็ก้าวออกไป ก่อนที่คนตัวเล็กจะสาวเท้าลงบันไดตามหลังชายหนุ่ม ร่างสูงเดินไปขึ้นรถหรูของตัวเอง ส่วนเพียงดาวก็เดินไปขึ้นรถเก๋งที่เธอใช้มาห้าปีแล้ว รถเก๋งคันนี้คุณลุงวสันต์พ่อของเขาซื้อให้เธอตอนขึ้นปีหนึ่ง จากนั้นทั้งสองจึงขับรถมุ่งหน้าไปยังสำนักงานเขต เมื่อแพทริกกับเพียงดาวเซนใบหย่ากันเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็พากันออกมาหน้าสำนักงานเขต ก่อนร่างสูงจะหยิบเช็คเงินสดออกมาจากกระเป๋าเสื้อและยื่นให้เธอ “เช็คเงินสดห้าล้านบาท รับไปสิ” “ขอบคุณค่ะ” เธอยกมือไหว้นอบน้อมแล้วรับเช็คมาจากเขา ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินไปขึ้นรถของตัวเองและขับออกไปด้วยความเร็ว ส่วนเพียงดาวก็เดินไปขึ้นรถเก๋งของตัวเองพร้อมกับขับมุ่งหน้าไปยังที่ทำงานซึ่งเป็นโรงพยาบาลของเขา ตอนเย็น ในขณะที่ร่างสูงเดินไปขึ้นรถเพื่อจะกลับบ้าน โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็มีสายโทรเข้า เขาหยิบออกมาดูเมื่อเห็นว่าข้าวหอมโทรมาจึงกดรับสายทันที “ข้าวหอมว่าไง” (ข้าวจะโทรมาถามความคืบหน้าเรื่องหย่าน่ะ) “เมื่อเช้าฉันไปหย่ามาเรียบร้อยแล้ว” (จริงเหรอ! เร็วจัง งั้นเย็นนี้แพทริกมาคอนโดข้าวก่อนสิ เดี๋ยวจะได้ออกไปกินข้าวเย็นกัน) “ได้สิ” นิ้วเรียวยาวกดวางสายแล้วเข้าไปนั่งในรถ จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังคอนโดของคนรัก คอนโดข้าวหอม เมื่อร่างสูงเข้ามาในห้องคอนโด ร่างบางก็โผเข้ากอดร่างแกร่งของคนรักด้วยความดีใจที่เขาไม่มีพันธะแล้ว ในขณะที่แพทริกก็สวมกอดเธอแน่นเช่นกันด้วยความรู้สึกโหยหาเธอมานานหลายปี ทั้งคู่กอดกันอยู่พักหนึ่งแล้วผละออกจากกัน ก่อนข้าวหอมจะเงยมองใบหน้าหล่อเหลาของคนรักแล้วเอ่ยออกไป “ข้าวคิดถึงแพทริกมากเลยนะ ข้าวรักแพทริกมากด้วย” “ฉันก็คิดถึงข้าวหอมเหมือนกัน ฉันก็รักข้าวหอมนะ” ทั้งคู่จ้องมองตากันอย่างลึกซึ้ง ก่อนที่หญิงสาวจะพาร่างแกร่งไปที่เตียง พร้อมกับพูดออกไป “เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ ข้าวอยากทบทวนความหลังกับแพทริก ทำวันนี้เลยได้ไหม” “ข้าวหอมเตรียมถุงยางไว้หรือยัง” “ข้าวเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว งั้นเราเริ่มกันเลยนะ” จากนั้นทั้งสองก็ถอดเสื้อผ้าแล้วนอนลงบนเตียง ร่างสูงหยิบถุงยางอนามัยมาจัดการสวมใส่ยังตัวตนที่เริ่มขยายตัวขึ้น ก่อนที่ทั้งคู่จะบรรเลงบทรักที่ห่างหายกันไปสี่ปี ตั้งแต่แพทริกจดทะเบียนสมรสกับเพียงดาว เขาก็ไม่เคยออกไปทำแบบนั้นกับใครเลย ถ้ามีอารมณ์จนทนไม่ไหวจริงๆ เขาก็ใช้มือเอา หนึ่งเดือนต่อมา ข้าวหอมมาทำงานอยู่ฝ่ายการเงินในโรงพยาบาลของแพทริกได้หนึ่งเดือนแล้ว ซึ่งก็ทำอยู่ห้องเดียวกับเพียงดาว หนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้แพทริกกับข้าวหอมก็มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันเรื่อยมาตามประสาของคนที่ยังรักกันอยู่ ทุกวันแพทริกจะมาชวนข้าวหอมที่อยู่ในห้องการเงินออกไปทานข้าว โดยเพียงดาวก็เห็นพวกเขาสองคนพากันออกไปทานข้าวกันทุกวัน แต่เธอก็ไม่ได้อะไร เพราะเธอเข้าใจดีว่าแพทริกกับข้าวหอมคงยังรักกันมาก คลินิกสูตินรีเวชที่เพียงดาวมาทำเด็กหลอดแก้ว ตอนเย็น วันนี้หมอนัดเพียงดาวให้มาตรวจเลือดเพื่อจะดูว่าตั้งครรภ์หรือปล่า “หมอขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ คุณตั้งครรภ์แล้วค่ะ ตอนนี้อายุครรภ์ของคุณสี่สัปดาห์แล้วค่ะ” “ตอนนี้ฉันท้องหนึ่งเดือนแล้วเหรอคะคุณหมอ” เธอพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจจนบอกไม่ถูก หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนจะทะลุออกมานอกอก เธอรู้แล้วว่าการที่คนเราได้รู้ว่ากำลังจะได้เป็นแม่คนมันรู้สึกยังไง “วันนี้หมอจะให้ยาบำรุงไปทานหนึ่งเดือนนะคะ” “ค่ะคุณหมอ ขอบคุณมากนะคะที่ทำให้ฉันท้องได้สำเร็จ” “หมอยินดีกับคุณมากๆเลยค่ะ บางคนที่มาทำต้องทำกันสองสามครั้งกว่าจะท้องก็มี หรือบางคนก็ทำมากกว่านั้นถึงจะท้องก็มี ในเคสของคุณถือว่าโชคดีมากเลยนะที่ไม่ต้องทำหลายครั้ง เจ็บตัวครั้งเดียวก็ท้องเลย” หมอพูดด้วยรอยยิ้มยินดีและภูมิใจที่สามารถทำให้คนไข้ท้องได้ในรอบเดียวของการทำเด็กหลอดแก้ว “ถ้าอย่างนั้นฉันต้องขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะคุณหมอ” เธอยกมือไหว้หมอสาวแล้วออกไปรับยาและกลับบ้านไปตอนเที่ยง ในขณะที่เพียงดาวก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่นั้น โทรศัพท์ของเธอก็มีสายโทรเข้า เธอเหลือบไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็นพ่อของลูก จึงหยิบขึ้นมากดรับสาย “ค่ะพี่แพทริก” (พี่สั่งของกินมาหลายอย่างเลย เดี๋ยวขึ้นมากินที่ห้องทำงานพี่นะ) “ได้ค่ะ” (ขึ้นมาเลยนะ) “ค่ะ” เธอกดวางสายแล้วลุกออกไปจากห้องการเงิน ก่อนจะขึ้นไปยังห้องทำงานของเขา ห้องทำงานแพทริก เมื่อคนตัวเล็กเปิดประตูเข้ามาก็เห็นว่าอาหารหลายอย่างวางอยู่บนโต๊ะ แพทริกที่นั่งอยู่บนโซฟา เมื่อเห็นร่างบางจึงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “มานั่งสิ” หญิงสาวเดินไปหย่อนสะโพกนั่งข้างเขา จากนั้นทั้งสองจึงลงมือรับประทานกันด้วยความเอร็ดอร่อย เมื่อทั้งคู่ทานเสร็จ เพียงดาวก็เก็บของบนโต๊ะจนเสร็จเรียบร้อย แล้วหันบอกร่างสูงที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว “เพียงดาวลงไปข้างล่างแล้วนะคะ” เธอทำท่าจะก้าว แต่มือหนาคว้าข้อมือเรียวดึงรั้งให้มานั่งบนตัก พร้อมกับสวมกอดเธอไว้จากด้านหลัง หมับ “ไหนบอกว่าจะให้คำตอบพี่วันนี้ไง พี่อยากฟังคำตอบจากเธอจะแย่แล้วนะ รู้ไหมวันนี้พี่ไม่มีกะจิตกะใจจะทำงานเลย เพราะรอคำตอบจากเธอนี่แหละ” เขาหอมแก้มนุ่มแล้วออกแรงสูดดมกลิ่นหอมที่ห่างหายมาเกือบเดือนจนเต
ตอนเย็น แพทริกออกจากห้องทำงานแล้วลงชั้นล่างมาหาเพียงดาวที่ห้องการเงิน ก็เห็นว่าเธอเดินออกมาจากห้องพอดี เห็นอย่างนั้นเรียวขายาวจึงก้าวยาวๆเข้ามาหาเธอ พร้อมกับเอ่ยด้วยสีหน้าตึงนิดๆ เพราะเขายังรู้สึกไม่พอใจที่เธอไปทานข้าวกับเพื่อนชายของเธอ “วันนี้ไปรับลูกด้วยกันนะ” “ได้ค่ะ” เธอรับคำอย่างว่าง่ายแล้วสาวเท้าตามคนตัวสูงไปขึ้นรถ “แวะกินข้าวกันก่อนนะ ตอนเที่ยงพี่ยังไม่ได้กินอะไรเลย” “พี่ยังไม่ได้กินอะไร? แล้วทำไมถึงไม่กินล่ะคะ” เธอถามด้วยความแปลกใจพลางรู้สึกเป็นห่วงไม่น้อยเมื่อรู้ว่าเขายังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เที่ยง “พี่ไม่ค่อยหิวน่ะ” “ไม่หิว?” “อืม” “งั้นก็ไปกินเถอะค่ะ” ว่าแล้ว แพทริกก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารแห่งหนึ่ง รับประทานเสร็จก็ไปรับอชิที่บ้านมินตราและพาสองแม่ลูกมาส่งที่บ้าน สองอาทิตย์ต่อมา ตอนนี้อชิก็มีอายุครบหกเดือนแล้ว สองอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ แพทริกจะชวนเพียงดาวไปรับลูกทุกวันเพราะเขาอยากใช้เวลาอยู่กับเธอให้มากที่สุด บ้านเพียงดาว เมื่อทั้งสองเข้ามาในบ้าน เพียงดาวก็บอกกับร่างสูงที่อุ้มลูกชายเดินตามหลังเข้ามา “เพียงดาวขอไปซักผ้าก่อนนะคะ พี่อยู่กับอชิก่อนนะ” “เดี๋ยวพี่
เมื่อเข้ามาในห้องนอนก็เห็นว่าคนตัวเล็กตื่นแล้ว เขาที่เห็นอย่างนั้นจึงสาวเท้าเข้าไปหย่อนตัวนั่งข้างเธออย่างกระตือรือร้น พร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มอ่อนโยน คลี่ยิ้มบางๆ “ตื่นนานยัง” “ห้านาทีได้” ฝ่ามือหนาแตะหน้าผากมน จึงรู้ว่าไข้ลดลงบ้างแล้ว “ไข้ลดแล้วนะ งั้นเดี๋ยวพี่ลงไปเอาข้าวต้มมาให้” “ค่ะ” เขาออกไปจากห้องนอนแล้วลงชั้นล่างไปตักข้าวต้มหมูใส่ถ้วย และเอาขึ้นมาให้เธอ เขาจัดแจงให้เธอนั่งพิงหัวเตียงแล้วยกถ้วยข้าวต้มมาถือไว้ แพทริกตักข้าวต้มและป้อนให้เธอ เธออ้าปากงับข้าวต้มอย่างว่าง่าย เขาป้อนข้าวให้เธอห้าช้อน พอจะป้อนช้อนที่หก “พอแล้วค่ะ อิ่มแล้ว” ชายหนุ่มวางถ้วยลงบนที่นอนแล้วหยิบขวดน้ำยื่นให้เธอเอาไปดื่ม “เธอรู้สึกเวียนหัวไหม” “นิดหน่อยค่ะ” “งั้นก็นอนพักผ่อนต่อเถอะ เดี๋ยวพอถึงเวลากินยา พี่จะมาบอก” “ค่ะ” เขาลุกจากเตียงแล้วจะหยิบถ้วยข้าวต้ม ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเพียงดาวที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็มีสายโทรเข้า Rrrr! เขาหยิบขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นชื่อของเพื่อนชายของเธอ พลันสันกรามแกร่งก็ขบกันแน่นอย่างหงุดหงิด “ใครโทรมาเหรอคะ” “เพื่อนเธอที่ชื่อเจโรม” “เอาโทรศัพท์มาค่ะ” เธอย
ตอนเย็น แพทริกกับเพียงดาวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในเวลาหกโมงเย็น ร่างแกร่งพลิกตะแคงหันหน้าเข้าหาร่างบางที่กำลังลังขยี้ตาด้วยความงัวเงีย แพทริกที่เห็นจึงคลี่ยิ้มอ่อนๆมองเธอด้วยความนึกเอ็นดู เพียงดาวที่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอีกคนนอนอยู่ข้างๆด้วย จึงหันมามองก็เห็นว่าเขามองเธอและยิ้มอยู่ก่อนแล้ว “นอนเต็มตื่นหรือยัง” เรียวปากหยักถาม “ค่ะ นี่กี่โมงแล้วคะ” เขาดูนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือ “หกโมงแล้ว หิวแล้วใช่ไหม” “ค่ะ” “งั้นเดี๋ยวพี่ลงไปจัดการเรื่องของกินให้ เมื่อเช้าพี่ซื้อมาเผื่อมื้อเย็นด้วย พี่ลงไปอุ่นก่อนนะ อีกยี่สิบนาทีเธอค่อยตามลงไป” “ค่ะ” เขาก้มลงจูบหน้าผากเกลี้ยงเกลาแล้วลงจากเตียง ร่างสูงออกจากห้องลงชั้นล่าง และเข้าครัวไปอุ่นอาหาร เพียงดาวที่นอนอยู่คิดทบทวนกับคำพูดที่พ่อของลูกพูดเมื่อตอนกลางวัน จึงคิดว่าเธอยังให้คำตอบวันนี้ไม่ได้ แต่เธอจะกลับบ้านไปคิดใคร่ครวญอีกที เธอชอบเขา และตอนนี้เขาบอกว่าชอบเธอพลางคิดว่าก่อนที่คนเราจะรักกันมันต้องเริ่มจากชอบกันก่อนไม่ใช่เหรอ ร่างเล็กขยับตัวลุกจากเตียงแล้วออกจากห้อง ก่อนจะลงไปข้างล่าง จึงเห็นว่าร่างสูงกำลังวุ่นอยู่ในครัว ภาพนั้นมันทำให้เธอเผลอยิ
เมื่อเพียงดาวอาบน้ำเสร็จ แพทริกก็เข้ามาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนใหญ่ที่อยู่ในมือ เรียวขาขาวเนียนก้าวออกจากอ่างพลางยื่นมือไปรับผ้าเช็ดตัวจากเขามาพันรอบกาย ก่อนทั้งสองจะพากันออกไปจากห้องน้ำ แพทริกเดินไปหยิบเสื้อยืดคอกลมสีน้ำเงินในตู้มายื่นให้คนตัวเล็ก “ใส่เสื้อฉันไปก่อน” เพียงดาวรับเสื้อมาจัดการสวมใส่ต่อหน้าร่างสูงที่จ้องมองเธอ จากนั้นเธอจึงยื่นผ้าขนหนูให้เขาเอาไปเก็บ แพทริกเดินมาบอกกับร่างบาง “ลงไปกินข้าวกันเถอะ” ว่าแล้วทั้งสองก็พากันลงไปทานข้าวที่เขาสั่งมาจากร้านอาหารชื่อดัง เมื่อทานกันเสร็จ เพียงดาวก็มานั่งบนโซฟาในห้องโถง แพทริกที่มีแก้วน้ำและยาอยู่ในมือเดินมาหย่อนกายนั่งข้างเธอ พร้อมกับพูดออกไป “กินยาคุมฉุกเฉินก่อนนะ แล้วก็กินยาแก้ปวดด้วย” เขายื่นยาคุมและยาแก้ปวดที่ไม่มีสเตียรอยด์ให้หญิงสาว เพียงดาวรับไปกินพร้อมกับดื่มน้ำตาม “อยู่ที่นี่อีกสักสองสามวันนะ เรื่องลูกเธอไม่ต้องเป็นห่วง อชิเป็นเด็กเลี้ยงง่ายอยู่แล้ว และไม่ค่อยร้องไห้งอแง ลูกอยู่กับแม่อีกสองสามวัน เธอสบายใจได้ แม่จะดูแลอชิเป็นอย่างดีเลย” เขาพูดเพื่อให้เธอวางใจเรื่องลูก และไม่ให้เธอต้องกังวล เพราะเขารู้ดีว่าคนเป็นแม่ถ้าห่าง
เขาจับคนตัวเล็กที่ร่างกายอ่อนปวกเปียกพลิกให้หันหลังมาทางเขา ฝ่ามือแกร่งยกขึ้นไปจับสองเต้าเต่งตึงพลางฟอนเฟ้นอยู่อย่างนั้น เพียงดาวที่ร่างกายอ่อนล้าก็นอนนิ่งปล่อยให้อีกคนเล่นกับร่างกายเธออย่างไม่มีการคัดค้าน เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าเขาต้องทำกับร่างกายเธอจนเขารู้สึกพอใจ แต่เธอก็ไม่สามารถรู้ได้ว่าเขาจะพอใจเมื่อไหร่ “เธอนี่ก็ซ่อนรูปเหมือนกันนะ ไม่คิดเลยว่านมเธอจะใหญ่เกินตัวแบบนี้” “พี่จะปล่อยให้เพียงดาวได้นอนตอนไหน” “ก็จนกว่าฉันได้yedเธอจนน้ำหมดตัวนั่นแหละ ฉันบอกแล้วไงว่ากว่าเธอจะได้นอนก็เกือบเช้า” “อดอยากมานานแล้วเหรอ” “อืม” เขาจับขาเรียวยกขึ้นมาก่ายไว้บนเอวของเขาแล้วจับท่อนเอ็นที่ไม่ยอมอ่อนตัวสอดสวมไปจากด้านหลัง สวบ “โอ๊ย เจ็บนะ ใส่เข้ามาได้” เธอส่งเสียงร้องเมื่อเขาสอดลำกายมาทางด้านหลังอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว “ถ้าเสียวแล้วเธอจะไม่บ่นว่าเจ็บ ก็เหมือนเมื่อกี้ไง ที่เธอบอกว่าเจ็บ แต่พอฉันทำให้เธอเสียว เธอก็เสร็จเหมือนกัน” “เสร็จรอบนี้แล้วพอได้ไหม” “ต้องดูก่อน ยังบอกตอนนี้ไม่ได้” “ง่วงแล้วนะ” “ถ้าง่วงมากก็หลับไปก่อน” เขาว่าพลางจมูกก็ไซ้ซอกคอระหง จนเพียงดาวขนลุกซู่อีกครั้ง แพทริกลูบแขนเส
สองชั่วโมงผ่านไปเมื่อร่างเล็กที่นอนอยู่บนโซฟารู้สึกตัวตื่นและขยับตัว ร่างสูงที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานก็ละจากหน้าจอแมคบุ๊กแล้วหันไปมองเธอคนตัวเล็กขยับตัวลุกจากโซฟาพลางยกมือจับที่คอและมีสีหน้าพะอืดพะอม เพราะเธอคลื่นไส้อีกแล้ว แพทริกที่เห็นจึงเอ่ยถาม“คลื่นไส้อีกแล้วเหรอ”“ค่ะ”“เข้าห้องน้ำไปสิ ถ้าจะ
บ้านแพทริกร่างสูงกลับมาถึงบ้านในเวลาห้าโมงเย็น เขานั่งรอเพียงดาวที่ห้องรับแขกอย่างใจจดใจจ่อเพราะเขาต้องพูดเรื่องหย่าวันนี้เวลาต่อมาร่างเล็กที่กลับมาจากทำงานเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นร่างสูงนั่งอยู่ในห้องรับแขก เห็นอย่างนั้นเท้าเล็กจึงเดินเข้ามายืนตรงหน้าเขาแล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มตามประสา“วันนี้พี่แพ
เวลาต่อมาร่างสูงที่รอคนรักอยู่ในห้องทำงาน เดินวนไปวนมาอย่างตื่นเต้นเมื่อคิดว่าอีกไม่นานก็จะได้เจอเธอเขาไม่ได้เจอข้าวหอมมาสี่ปีแล้ว ก็ตั้งแต่ที่เขาจดทะเบียนสมรสกับเพียงดาว แต่เขาก็รู้ว่าเธอแต่งงานและย้ายไปอยู่บ้านสามีที่ต่างจังหวัดหลังจากเขาจดทะเบียนสมรสได้หนึ่งปีแกร่กเสียงของประตูบานใหญ่ถูกเปิด
แพทริก อายุ28ปี สูง 186 CMเป็นหมอ และเป็นเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เรียนจบหมอได้ไม่นาน พ่อก็ล้มป่วยและเสียชีวิต เขาจึงต้องทำหน้าที่บริหารโรงพยาบาลตั้งแต่นั้นมาจดทะเบียนสมรส หลังจากเรียนจบเพียงดาว อายุ24ปี สูง 162 CMสวย เรียบร้อย เข้มแข็งและอดทน มองโลกในแง่ดี มีรอยยิ้มที่สดใสและเป็นมิตรกับคน







