Masukห้องนอนแพทริก
ร่างแกร่งทิ้งตัวนั่งบนเตียงแล้วหยิบรูปถ่ายที่เขาถ่ายคู่กับข้าวหอมขึ้นมาดู พลางคิดว่าเธอเป็นโสดกลับมาหาเขาแล้ว ดังนั้นมันก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอถ้าจะหย่ากับคนที่ไม่ได้รักและไปอยู่กับผู้หญิงที่ตัวเองรักมาตลอด ที่เพียงดาวบอกว่าจะยอมหย่าให้ถ้าเธอได้ในสิ่งที่ต้องการ นั่นก็คือน้ำเชื้อของเขา เพราะเธออยากมีลูกจึงใช้เรื่องนี้มาเป็นข้อต่อรองกับเขา แล้วมันเป็นเรื่องที่สมควรหรือเปล่าถ้าจะทำในสิ่งที่เธอขอ “เฮ้อ” แพทริกวางกรอบรูปแล้วพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความรู้สึกคิดไม่ตกกับเรื่องที่ต้องบริจาคน้ำเชื้อให้เธอเอาไปทำเด็กหลอดแก้ว ถ้าเธอท้องขึ้นมาจริงๆ เธอจะไม่มาเรียกร้องความเป็นพ่อจากเขาใช่ไหม หนึ่งอาทิตย์ต่อมา เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่แพทริกคิดไตร่ตรองเรื่องการหย่า แต่ต้องแลกด้วยการบริจาคน้ำเชื้อให้เพียงดาว เขาคิดใคร่ครวญมาอย่างดีแล้วว่าจะต้องเขียนสัญญาขึ้นมาสองฉบับเพื่อให้เธอเซ็นยืนยันว่า ถ้าเธอท้องแล้วก็จะไม่ให้เธอมาเรียกร้องอะไรจากเขา และห้ามมาเรียกร้องให้เขาไปเป็นพ่อของเด็กเด็ดขาด เมื่อเขาร่างสัญญาเสร็จก็ออกไปจากห้องนอนแล้วไปเคาะห้องนอนของเธอที่อยู่ติดกับห้องนอนของเขา ซึ่งเธอนอนในนั้นมาสี่ปีแล้ว ตั้งแต่เขาและเธอย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้ ก็ไม่เคยนอนห้องเดียวกัน ย้อนกลับไปเมื่อสี่ปีก่อน วันแรกที่ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ ‘ฉันจะนอนห้องนี้ เธอไปนอนห้องโน้นก็แล้วกัน เราไม่จำเป็นต้องนอนห้องเดียวกันหรอก ถึงจะจดทะเบียนสมรสกันแล้วก็เถอะ’ ‘ได้ค่ะ งั้นเพียงดาวเอาเสื้อผ้าไปเก็บในห้องก่อนนะคะ’ เธอรับคำอย่างว่าง่ายแล้วเอากระเป๋าเสื้อผ้าเข้าไปเก็บในห้องนอนที่ติดกับห้องนอนของเขา ก๊อกๆ แกร่ก “พี่แพทริกมีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอเปิดประตูพร้อมกับเอ่ยถามร่างสูงที่ยืนอยู่ “ลงไปคุยกันข้างล่าง” “ค่ะ” จากนั้นทั้งสองก็พากันลงไปยังห้องรับแขก เมื่อนั่งกันเรียบร้อยแล้ว ร่างสูงก็พูดกับร่างบางที่นั่งฝั่งตรงข้าม “ฉันจะบริจาคน้ำเชื้อให้เธอ แต่เธอต้องเซนชื่อลงไปในสัญญานี้ก่อน” เขาวางสัญญาลงบนโต๊ะตรงหน้า “สัญญาอะไรเหรอคะ” คิ้วเรียวสวยขมวดพลางเอ่ยถาม “สัญญาฉบับนี้ฉันเขียนขึ้นมาเพื่อไม่ให้เธอมาเรียกร้องความเป็นพ่อของเด็กไง” “อ๋อได้ค่ะ งั้นขอปากกาหน่อยค่ะ” เธอพยักหน้ารับรู้อย่างไม่เรื่องมาก ก่อนที่คนตัวสูงจะยื่นปากกาให้เธอ เพียงดาวรับปากกาจากเขามาเซ็นชื่อรับทราบข้อตกลงอย่างไม่อิดออด “เธอคิดไว้หรือยังว่าจะทำเด็กหลอดแก้วที่ไหน” “ทำที่คลินิกค่ะ เพียงดาวไปติดต่อกับทางคลินิกมาเรียบร้อยแล้ว คลินิกนี้ทำสำเร็จมาหลายคนแล้วค่ะ” “แล้วเธอจะไปหย่าให้ฉันวันไหน” “เพียงดาวจะหย่าให้พี่ ก็ต่อเมื่อเพียงดาวได้สเปิร์มมาจากพี่แล้วค่ะ” “อืม” เขารับคำแล้วลุกขึ้นเต็มความสูง จากนั้นจึงสาวเท้าออกไปขึ้นรถหรูและเดินทางไปยังโรงพยาบาลซึ่งเป็นธุรกิจที่สืบทอดมาจากพ่อของเขา หนึ่งเดือนต่อมา หลังจากที่เพียงดาวได้ไปคุยกับคุณหมอที่คลินิกเรียบร้อยแล้ว วันนี้เธอจึงโทรหาคนตัวสูงให้มาที่คลินิกเพื่อเก็บน้ำเชื้อ เพราะจะได้ทำในขั้นตอนต่อไป เมื่อหมอเก็บน้ำเชื้อของแพทริกเสร็จสรรพ เขาก็กลับไปโรงพยาบาลทันที จึงเห็นว่าข้าวหอมมารอเขาอยู่ในห้องทำงาน หนึ่งเดือนแล้วที่เขากับข้าวหอมไม่ได้เจอกัน แต่ก็โทรหากันทุกวัน “ข้าวหอมมานานแล้วเหรอ” เขาถามด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ “เพิ่งมาถึงไม่นานนี้เอง แพทริกไปไหนมาเหรอ” “ออกไปทำธุระมา” “ข้าวก็คิดว่าแพทริกจะออกไปกินข้าวซะอีก แล้วแพทริกกินข้าวเที่ยงหรือยัง” “ยังเลย แล้วข้าวหอมกินอะไรมาหรือยัง” “ข้าวกะว่าจะมากินกับแพทริกน่ะ” “งั้นข้าวหอมรอฉันอีกสิบนาทีนะ ขอเคลียร์งานก่อน” “ตามสบายเถอะ” ว่าแล้วร่างสูงก็เดินไปหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ราคาแพงแล้วเปิดแฟ้มที่วางอยู่ตรงหน้า ก่อนจะอ่านรายละเอียดและหยิบปากกาขึ้นมาเซน เมื่อเซนเอกสารเรียบร้อย เขาก็พาคนรักออกไปทานข้าวยังร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกล บนรถ ขากลับจากร้านอาหาร “แพทริกยังไม่ได้หย่าเหรอ” “ยังเลย อีกไม่กี่วันก็จะไปจัดการเรื่องหย่า” “ภรรยาของแพทริกพูดอะไรบ้าง เขาค้านเรื่องหย่าหรือเปล่า” “เขาเต็มใจที่จะหย่ากับฉัน” “ภรรยาของแพทริกก็ไม่ได้รักแพทริกเหมือนกันใช่ไหม” “ใช่”ตอนเที่ยง ในขณะที่เพียงดาวก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่นั้น โทรศัพท์ของเธอก็มีสายโทรเข้า เธอเหลือบไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็นพ่อของลูก จึงหยิบขึ้นมากดรับสาย “ค่ะพี่แพทริก” (พี่สั่งของกินมาหลายอย่างเลย เดี๋ยวขึ้นมากินที่ห้องทำงานพี่นะ) “ได้ค่ะ” (ขึ้นมาเลยนะ) “ค่ะ” เธอกดวางสายแล้วลุกออกไปจากห้องการเงิน ก่อนจะขึ้นไปยังห้องทำงานของเขา ห้องทำงานแพทริก เมื่อคนตัวเล็กเปิดประตูเข้ามาก็เห็นว่าอาหารหลายอย่างวางอยู่บนโต๊ะ แพทริกที่นั่งอยู่บนโซฟา เมื่อเห็นร่างบางจึงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “มานั่งสิ” หญิงสาวเดินไปหย่อนสะโพกนั่งข้างเขา จากนั้นทั้งสองจึงลงมือรับประทานกันด้วยความเอร็ดอร่อย เมื่อทั้งคู่ทานเสร็จ เพียงดาวก็เก็บของบนโต๊ะจนเสร็จเรียบร้อย แล้วหันบอกร่างสูงที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว “เพียงดาวลงไปข้างล่างแล้วนะคะ” เธอทำท่าจะก้าว แต่มือหนาคว้าข้อมือเรียวดึงรั้งให้มานั่งบนตัก พร้อมกับสวมกอดเธอไว้จากด้านหลัง หมับ “ไหนบอกว่าจะให้คำตอบพี่วันนี้ไง พี่อยากฟังคำตอบจากเธอจะแย่แล้วนะ รู้ไหมวันนี้พี่ไม่มีกะจิตกะใจจะทำงานเลย เพราะรอคำตอบจากเธอนี่แหละ” เขาหอมแก้มนุ่มแล้วออกแรงสูดดมกลิ่นหอมที่ห่างหายมาเกือบเดือนจนเต
ตอนเย็น แพทริกออกจากห้องทำงานแล้วลงชั้นล่างมาหาเพียงดาวที่ห้องการเงิน ก็เห็นว่าเธอเดินออกมาจากห้องพอดี เห็นอย่างนั้นเรียวขายาวจึงก้าวยาวๆเข้ามาหาเธอ พร้อมกับเอ่ยด้วยสีหน้าตึงนิดๆ เพราะเขายังรู้สึกไม่พอใจที่เธอไปทานข้าวกับเพื่อนชายของเธอ “วันนี้ไปรับลูกด้วยกันนะ” “ได้ค่ะ” เธอรับคำอย่างว่าง่ายแล้วสาวเท้าตามคนตัวสูงไปขึ้นรถ “แวะกินข้าวกันก่อนนะ ตอนเที่ยงพี่ยังไม่ได้กินอะไรเลย” “พี่ยังไม่ได้กินอะไร? แล้วทำไมถึงไม่กินล่ะคะ” เธอถามด้วยความแปลกใจพลางรู้สึกเป็นห่วงไม่น้อยเมื่อรู้ว่าเขายังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เที่ยง “พี่ไม่ค่อยหิวน่ะ” “ไม่หิว?” “อืม” “งั้นก็ไปกินเถอะค่ะ” ว่าแล้ว แพทริกก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารแห่งหนึ่ง รับประทานเสร็จก็ไปรับอชิที่บ้านมินตราและพาสองแม่ลูกมาส่งที่บ้าน สองอาทิตย์ต่อมา ตอนนี้อชิก็มีอายุครบหกเดือนแล้ว สองอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ แพทริกจะชวนเพียงดาวไปรับลูกทุกวันเพราะเขาอยากใช้เวลาอยู่กับเธอให้มากที่สุด บ้านเพียงดาว เมื่อทั้งสองเข้ามาในบ้าน เพียงดาวก็บอกกับร่างสูงที่อุ้มลูกชายเดินตามหลังเข้ามา “เพียงดาวขอไปซักผ้าก่อนนะคะ พี่อยู่กับอชิก่อนนะ” “เดี๋ยวพี่
เมื่อเข้ามาในห้องนอนก็เห็นว่าคนตัวเล็กตื่นแล้ว เขาที่เห็นอย่างนั้นจึงสาวเท้าเข้าไปหย่อนตัวนั่งข้างเธออย่างกระตือรือร้น พร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มอ่อนโยน คลี่ยิ้มบางๆ “ตื่นนานยัง” “ห้านาทีได้” ฝ่ามือหนาแตะหน้าผากมน จึงรู้ว่าไข้ลดลงบ้างแล้ว “ไข้ลดแล้วนะ งั้นเดี๋ยวพี่ลงไปเอาข้าวต้มมาให้” “ค่ะ” เขาออกไปจากห้องนอนแล้วลงชั้นล่างไปตักข้าวต้มหมูใส่ถ้วย และเอาขึ้นมาให้เธอ เขาจัดแจงให้เธอนั่งพิงหัวเตียงแล้วยกถ้วยข้าวต้มมาถือไว้ แพทริกตักข้าวต้มและป้อนให้เธอ เธออ้าปากงับข้าวต้มอย่างว่าง่าย เขาป้อนข้าวให้เธอห้าช้อน พอจะป้อนช้อนที่หก “พอแล้วค่ะ อิ่มแล้ว” ชายหนุ่มวางถ้วยลงบนที่นอนแล้วหยิบขวดน้ำยื่นให้เธอเอาไปดื่ม “เธอรู้สึกเวียนหัวไหม” “นิดหน่อยค่ะ” “งั้นก็นอนพักผ่อนต่อเถอะ เดี๋ยวพอถึงเวลากินยา พี่จะมาบอก” “ค่ะ” เขาลุกจากเตียงแล้วจะหยิบถ้วยข้าวต้ม ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเพียงดาวที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็มีสายโทรเข้า Rrrr! เขาหยิบขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นชื่อของเพื่อนชายของเธอ พลันสันกรามแกร่งก็ขบกันแน่นอย่างหงุดหงิด “ใครโทรมาเหรอคะ” “เพื่อนเธอที่ชื่อเจโรม” “เอาโทรศัพท์มาค่ะ” เธอย
ตอนเย็น แพทริกกับเพียงดาวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในเวลาหกโมงเย็น ร่างแกร่งพลิกตะแคงหันหน้าเข้าหาร่างบางที่กำลังลังขยี้ตาด้วยความงัวเงีย แพทริกที่เห็นจึงคลี่ยิ้มอ่อนๆมองเธอด้วยความนึกเอ็นดู เพียงดาวที่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอีกคนนอนอยู่ข้างๆด้วย จึงหันมามองก็เห็นว่าเขามองเธอและยิ้มอยู่ก่อนแล้ว “นอนเต็มตื่นหรือยัง” เรียวปากหยักถาม “ค่ะ นี่กี่โมงแล้วคะ” เขาดูนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือ “หกโมงแล้ว หิวแล้วใช่ไหม” “ค่ะ” “งั้นเดี๋ยวพี่ลงไปจัดการเรื่องของกินให้ เมื่อเช้าพี่ซื้อมาเผื่อมื้อเย็นด้วย พี่ลงไปอุ่นก่อนนะ อีกยี่สิบนาทีเธอค่อยตามลงไป” “ค่ะ” เขาก้มลงจูบหน้าผากเกลี้ยงเกลาแล้วลงจากเตียง ร่างสูงออกจากห้องลงชั้นล่าง และเข้าครัวไปอุ่นอาหาร เพียงดาวที่นอนอยู่คิดทบทวนกับคำพูดที่พ่อของลูกพูดเมื่อตอนกลางวัน จึงคิดว่าเธอยังให้คำตอบวันนี้ไม่ได้ แต่เธอจะกลับบ้านไปคิดใคร่ครวญอีกที เธอชอบเขา และตอนนี้เขาบอกว่าชอบเธอพลางคิดว่าก่อนที่คนเราจะรักกันมันต้องเริ่มจากชอบกันก่อนไม่ใช่เหรอ ร่างเล็กขยับตัวลุกจากเตียงแล้วออกจากห้อง ก่อนจะลงไปข้างล่าง จึงเห็นว่าร่างสูงกำลังวุ่นอยู่ในครัว ภาพนั้นมันทำให้เธอเผลอยิ
เมื่อเพียงดาวอาบน้ำเสร็จ แพทริกก็เข้ามาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนใหญ่ที่อยู่ในมือ เรียวขาขาวเนียนก้าวออกจากอ่างพลางยื่นมือไปรับผ้าเช็ดตัวจากเขามาพันรอบกาย ก่อนทั้งสองจะพากันออกไปจากห้องน้ำ แพทริกเดินไปหยิบเสื้อยืดคอกลมสีน้ำเงินในตู้มายื่นให้คนตัวเล็ก “ใส่เสื้อฉันไปก่อน” เพียงดาวรับเสื้อมาจัดการสวมใส่ต่อหน้าร่างสูงที่จ้องมองเธอ จากนั้นเธอจึงยื่นผ้าขนหนูให้เขาเอาไปเก็บ แพทริกเดินมาบอกกับร่างบาง “ลงไปกินข้าวกันเถอะ” ว่าแล้วทั้งสองก็พากันลงไปทานข้าวที่เขาสั่งมาจากร้านอาหารชื่อดัง เมื่อทานกันเสร็จ เพียงดาวก็มานั่งบนโซฟาในห้องโถง แพทริกที่มีแก้วน้ำและยาอยู่ในมือเดินมาหย่อนกายนั่งข้างเธอ พร้อมกับพูดออกไป “กินยาคุมฉุกเฉินก่อนนะ แล้วก็กินยาแก้ปวดด้วย” เขายื่นยาคุมและยาแก้ปวดที่ไม่มีสเตียรอยด์ให้หญิงสาว เพียงดาวรับไปกินพร้อมกับดื่มน้ำตาม “อยู่ที่นี่อีกสักสองสามวันนะ เรื่องลูกเธอไม่ต้องเป็นห่วง อชิเป็นเด็กเลี้ยงง่ายอยู่แล้ว และไม่ค่อยร้องไห้งอแง ลูกอยู่กับแม่อีกสองสามวัน เธอสบายใจได้ แม่จะดูแลอชิเป็นอย่างดีเลย” เขาพูดเพื่อให้เธอวางใจเรื่องลูก และไม่ให้เธอต้องกังวล เพราะเขารู้ดีว่าคนเป็นแม่ถ้าห่าง
เขาจับคนตัวเล็กที่ร่างกายอ่อนปวกเปียกพลิกให้หันหลังมาทางเขา ฝ่ามือแกร่งยกขึ้นไปจับสองเต้าเต่งตึงพลางฟอนเฟ้นอยู่อย่างนั้น เพียงดาวที่ร่างกายอ่อนล้าก็นอนนิ่งปล่อยให้อีกคนเล่นกับร่างกายเธออย่างไม่มีการคัดค้าน เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าเขาต้องทำกับร่างกายเธอจนเขารู้สึกพอใจ แต่เธอก็ไม่สามารถรู้ได้ว่าเขาจะพอใจเมื่อไหร่ “เธอนี่ก็ซ่อนรูปเหมือนกันนะ ไม่คิดเลยว่านมเธอจะใหญ่เกินตัวแบบนี้” “พี่จะปล่อยให้เพียงดาวได้นอนตอนไหน” “ก็จนกว่าฉันได้yedเธอจนน้ำหมดตัวนั่นแหละ ฉันบอกแล้วไงว่ากว่าเธอจะได้นอนก็เกือบเช้า” “อดอยากมานานแล้วเหรอ” “อืม” เขาจับขาเรียวยกขึ้นมาก่ายไว้บนเอวของเขาแล้วจับท่อนเอ็นที่ไม่ยอมอ่อนตัวสอดสวมไปจากด้านหลัง สวบ “โอ๊ย เจ็บนะ ใส่เข้ามาได้” เธอส่งเสียงร้องเมื่อเขาสอดลำกายมาทางด้านหลังอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว “ถ้าเสียวแล้วเธอจะไม่บ่นว่าเจ็บ ก็เหมือนเมื่อกี้ไง ที่เธอบอกว่าเจ็บ แต่พอฉันทำให้เธอเสียว เธอก็เสร็จเหมือนกัน” “เสร็จรอบนี้แล้วพอได้ไหม” “ต้องดูก่อน ยังบอกตอนนี้ไม่ได้” “ง่วงแล้วนะ” “ถ้าง่วงมากก็หลับไปก่อน” เขาว่าพลางจมูกก็ไซ้ซอกคอระหง จนเพียงดาวขนลุกซู่อีกครั้ง แพทริกลูบแขนเส
บ้านแพทริกร่างสูงกลับมาถึงบ้านในเวลาห้าโมงเย็น เขานั่งรอเพียงดาวที่ห้องรับแขกอย่างใจจดใจจ่อเพราะเขาต้องพูดเรื่องหย่าวันนี้เวลาต่อมาร่างเล็กที่กลับมาจากทำงานเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นร่างสูงนั่งอยู่ในห้องรับแขก เห็นอย่างนั้นเท้าเล็กจึงเดินเข้ามายืนตรงหน้าเขาแล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มตามประสา“วันนี้พี่แพ
ตอนเที่ยงเมื่อถึงเวลาพักกลางวัน เพียงดาวก็สั่งอาหารจากแอปพลิเคชันมาทานในที่ทำงาน บางวันเธอก็ไปทานในศูนย์อาหารของโรงพยาบาลเมื่อพนักงานมาส่งอาหาร หญิงสาวก็ออกไปเอาของกินหน้าโรงพยาบาล ตอนเดินกลับเข้ามาในห้องการเงินก็เห็นร่างสูงกับคนรักของเขาพากันเดินออกมาพอดีแพทริกเหลือบมองคนตัวเล็กเล็กน้อย ก่อนจะเ
สามวันต่อมาเป็นเวลาสามวันแล้วที่เพียงดาวไม่ได้ไปทำงาน เพราะเธอมีอาการแพ้ท้องอย่างหนัก ได้กลิ่นอาหารทีไรก็คลื่นไส้และอาเจียนออกมาทุกทีด้านแพทริกเป็นเวลาสามวันแล้วที่แพทริกไม่เห็นเพียงดาวที่ห้องการเงิน เขารู้สึกสงสัย แต่ก็ไม่อยากจะถามใคร เพราะคิดว่าเธออาจจะไม่สบายจึงลางานก็ได้บนรถแพทริกกับข้าวหอ
บ้านแพทริก ตอนเย็นเพียงดาวขับรถเก๋งแบรนด์ญี่ปุ่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน ร่างบางลงจากรถแล้วสาวเท้าเข้ามาในบ้านจึงเห็นร่างสูงนั่งอยู่ในห้องโถง เห็นอย่างนั้นเท้าเรียวจึงเดินเข้ามาหาเขา พร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยใบหน้าแช่มชื่น เมื่อคิดว่าอีกไม่กี่อาทิตย์เธอก็จะได้รู้แล้วว่าท้องหรือไม่ท้อง“ขอบคุณมากนะคะที่ยอมบร





![เด็กแสบของคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 3/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

