6 แค่คนบริจาคน้ำเชื้อ

สามวันต่อมา

เป็นเวลาสามวันแล้วที่เพียงดาวไม่ได้ไปทำงาน เพราะเธอมีอาการแพ้ท้องอย่างหนัก ได้กลิ่นอาหารทีไรก็คลื่นไส้และอาเจียนออกมาทุกที

ด้านแพทริก

เป็นเวลาสามวันแล้วที่แพทริกไม่เห็นเพียงดาวที่ห้องการเงิน เขารู้สึกสงสัย แต่ก็ไม่อยากจะถามใคร เพราะคิดว่าเธออาจจะไม่สบายจึงลางานก็ได้

บนรถ

แพทริกกับข้าวหอมกลับมาจากทานข้าวเที่ยง

“แปลกจังเลยนะ สามวันแล้วที่เพียงดาวไม่มาทำงาน” ข้าวหอมพูดขึ้น

“เขาคงจะป่วยมั้ง” เขาพูดตามที่คิด

“น่าจะอย่างนั้นนะ หยุดงานตั้งสามวันรวดคงป่วยหนักเอาการ”

บ้านแพทริก ตอนเย็น

เมื่อเข้ามาในบ้าน ร่างแกร่งก็หย่อนตัวนั่งบนโซฟาในห้องโถงพลางคิดว่าที่เพียงดาวไม่ไปทำงานสามวัน สาเหตุเพราะเธอป่วยหรือเป็นอะไรกันแน่

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วทำท่าจะกดโทรออกหาเธอ แต่ก็ต้องชะงักไว้เพราะคิดว่าจะไปสนใจเธอทำไม ก็ในเมื่อเขากับเธอไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก เธอจะป่วยหรือจะเป็นอะไรก็เรื่องของเธอสิ

เมื่อคิดได้อย่างนั้นเขาก็ปิดหน้าจอมือถือ ก่อนข้าวหอมจะโทรเข้ามา

“ข้าวหอมว่าไง”

(คืนนี้แพทริกมานอนกับข้าวนะ เอาชุดทำงานมาด้วย พรุ่งนี้เราจะได้ออกไปทำงานพร้อมกัน)

“ได้” เขารับคำอย่างว่าง่ายแล้วขึ้นไปยังห้องนอนเพื่อเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าและไปนอนที่คอนโดของข้าวหอม

หนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้เขามักจะไปนอนค้างที่คอนโดของข้าวหอมบ่อยๆ พอตอนเช้าเขาก็กลับมาอาบน้ำแต่งตัวที่บ้านและไปโรงพยาบาล แต่ต่อไปนี้ถ้าจะไปนอนกับข้าวหอมก็ต้องเตรียมเสื้อผ้าไปด้วย เพราะตอนเช้าจะได้ไม่ต้องกลับมาเปลี่ยนที่บ้านให้เสียเวลา

ด้านเพียงดาว

สามวันมาแล้วที่คนตัวเล็กเอาแต่อาเจียน วันนี้ดีหน่อยที่พอจะทานอะไรได้บ้างและไม่อาเจียนออกมา

“วันนี้ค่อยยังชั่วหน่อยที่กินได้บ้าง” เธอพึมพำกับตัวเองหลังจากทานเสร็จด้วยใบหน้ายิ้มแย้มดีใจ ถึงเธอจะแพ้ท้องกินอะไรไม่ค่อยได้ แต่พอคิดว่าลูกของเธออยู่ในท้องจึงทำให้รู้สึกปลื้มใจ

“แต่มันก็เป็นธรรมดาของคนท้องแหละเนอะ ที่ต้องมีอาการแพ้ท้อง พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแล้วละ ขาดงานมาสามวันแล้ว เดี๋ยวเจ้าของโรงพยาบาลจะไล่ออกหรอก”

โรงพยาบาล วันต่อมา

คนตัวเล็กขับรถเก๋งเข้ามาจอดในโรงรถของโรงพยาบาล ก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่รถหรูของแพทริกที่มีข้าวหอมนั่งมาด้วยเคลื่อนตัวเข้ามาในโรงพยาบาล

ร่างบางลงจากรถแล้วนั่งยองๆข้างรถและอาเจียนออกมา

“อ๊วก”

ร่างสูงที่ขับรถผ่านมาเห็นพอดีจึงนึกสงสัยว่าเธอนั่งทำอะไรอยู่ตรงนั้น เพื่อให้หายสงสัย ชายหนุ่งจึงลงจากรถพร้อมกับสาวเท้าเข้ามายืนข้างเธอที่อาเจียนอยู่ ก่อนจะเอ่ยถามออกไป

“เป็นอะไร”

เมื่อได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยถาม คนตัวเล็กก็เช็ดปากด้วยกระดาษทิชชูแล้วพยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของตัวเองให้ยืนขึ้นพลางจ้องมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาด้วยสายตาอิดโรย แพทริกที่เห็นท่าทางของเธอจึงเอ่ยถาม

“เป็นอะไรถึงได้อ๊วก”

“เพียงดาวไม่สบายค่ะ”

“รู้แล้วว่าไม่สบาย แล้วเธอป่วยเป็นอะไรล่ะ”

“เพียงดาวไม่ได้ป่วย แต่เพียงดาวแพ้ท้องค่ะ”

“…” ร่างแกร่งถึงกับนิ่งงัน รู้สึกว่าใบหน้าชาและตัวชาอย่างฉับพลันเมื่อรู้ว่าเธอท้อง พลางคิดว่าการทำเด็กหลอดแก้วจากน้ำเชื้อที่เขาบริจาคคงได้ผลสินะ

“เพียงดาวขอเข้าไปข้างในก่อนนะคะ” ว่าแล้วคนตัวเล็กก็ก้าวออกไปจากตรงนั้นด้วยท่าทีไม่ค่อยมีแรง ในขณะที่ดวงตาคู่คมก็จ้องมองแผ่นหลังเล็กที่เดินห่างออกไป ก่อนเรียวขายาวจะเดินไปขึ้นรถและขับไปจอดยังที่จอดส่วนตัว

ห้องทำงานแพทริก

เมื่อเข้ามาในห้องทำงาน ร่างสูงก็หย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้พลางนึกไปถึงคำพูดของคนตัวเล็ก

‘เพียวดาวแพ้ท้องค่ะ’

“ท้องงั้นเหรอ” ปากหยักสวยพึมพำพลางคิดว่าเธอท้องเพราะสเปิร์มของเขา เด็กในท้องของเธอก็ต้องเป็นลูกของเขาด้วยสิ

ชายหนุ่มสะบัดหัวไล่ความคิดนั้นทิ้งไปแล้วพูดพึมพำออกมา

“ไม่หรอกน่า เด็กในท้องนั่นไม่ใช่ลูกของเราสักหน่อย เราก็แค่คนบริจาคน้ำเชื้อเท่านั้น” ว่าแล้วแพทริกก็หยุดคิดฟุ้งซ่านแล้วเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อไม่ให้สมองคิดไปถึงเด็กในท้องของอดีตภรรยานิตินัย