บทนำ รักเราไม่ได้หรือไง

สารถีคู่ใจ 

สารถี (น.) คนขับรถ คนบังคับม้า (EN) Driver

ตัวละคร

พระเอก: ทศ คนขับรถสุดหล่อ อายุ 38 คุณท่านเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่เด็ก ๆ ส่งเสียให้เรียนหนังสือจนจบดอกเตอร์ นอกจากทำงานเป็นคนขับรถคนพิเศษของคุณหนูนักเลงของเขาแล้ว แถมยังทำงานในฐานะบอร์ดบริหารของบริษัทอีกด้วย

นายเอก : นายเอกอายุ 20 เรียนบริหาร นิสัยขี้เกียจเรียน ชอบจับกลุ่ม ใจนักเลง หาเรื่องไปวัน ๆ จนคุณท่านปวดหัว ส่งให้มือดีอย่างทศไปจัดการ แต่ไม่รู้หรือไงว่า... มินชอบทศมาตั้งแต่จำความได้ เห็นเขาอยู่ในบ้านมาตั้งแต่เด็ก รู้ตัวว่าชอบพี่ทศคนหล่อ ก็ตั้งแต่อายุ 7 ขวบ แต่ทศกลับทำเหมือนตัดรอนเขามาตลอด.....จนพ่อต้องส่งเขาไปเรียนไฮสกูล หลังจากนั้นมิน ขอกลับมาเรียนที่ไทยเอง เพื่อต้องการเอาชนะใครบางคน

โดย มหาละลวย  (นิชา อลีนา)

งานอาร์ต : ErrorzZ (X, aka T*****r)

จัดอาร์ต : ร้านจินขายปกพร้อมจัดอาร์ต (f******k)

หมวด นิยายวาย

Trigger Warning: นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายชายรักชาย เนื้อหาไม่ซับซ้อน และมีฉากร่วมรักในนิยายด้วยค่ะ ถ้าใครไม่ชอบนักเขียนขออภัยด้วยนะคะ

บทนำ

รักเราไม่ได้หรือไง

           “พี่ทศ” เสียงเล็ก ๆ เรียกชื่อของหนุ่มใหญ่วัยรุ่นเต็มตัว เลิกคิ้ว ก่อนหันหน้าไปมองเห็นเด็กตัวเล็กน่ารัก กำลังเงยหน้ามองเขาดวงตากลมแป๋วเหมือนลูกแมวน้อย

            “มีอะไรครับคุณหนู”   ทศมองคุณหนูที่ถือวิสาสะเดินจูงมือเขาออกไปข้างนอก ขณะแขกเหรื่อกำลังสนุกสนานกับปาร์ตี้วันเกิดอายุครบ 15 ปี เพื่อน ๆ ของคุณหนู มิน ต่างก็นำของขวัญมาแสดงความยินดี  แต่มินเองเขากลับไม่ได้ยินดียินร้ายกับงานวันเกิดของตัวเองเลย อีกอย่างสิ่งที่เขาไม่สบายใจอยู่ตอนนี้คือ ต้องไปเรียนต่อต่างประเทศ ถ้าเขาไม่พูดสิ่งนี้ออกไป มีหวังไม่สบายใจอย่างแน่นอน ความรู้สึกของคุณหนูมินอัดอั้นขนาดไหน ไม่ว่าจะไปไหนก็เห็นหน้าของพี่ทศคนนี้  ตั้งแต่จำความได้ตัวเองก็ตามตูดพี่เขาอยู่มาโดยตลอด

            “เออ...พี่ทศ รู้ใช่ไหมเราจะไปเรียนต่อแล้ว เราอยากบอกพี่ทศอย่างหนึ่ง เราชอบพี่ทศนะ” เด็กน้อยถอนหายใจเมื่อสามารถเอาชนะความกลัวของตัวเอง พูดออกมาจนได้

            “ครับ ผมรู้”

            คนตัวโตตอบกลับไร้น้ำเสียงยินดีใด ๆ ทั้งที่คนพูดออกไปกลับหวังเป็นอย่างยิ่งกว่าพี่ทศจะมีอาการประหม่า...แต่เปล่าเลย...นอกจากนิ่งไม่ต่างจากขอนไม้ ไม่ยิ้มให้มินสักนิดเดียว

            “แล้ว....” เด็กหนุ่มในวัยอายุเพียง สิบห้าปี เงยหน้ามองใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาของคนสนิทของพ่อ แต่ในสายตาของมิน เขาไม่เคยเป็นคนรับใช้มาในสายตาคู่นี้ของมินเลยสักนิด นัยน์ตาคู่นี้มีแต่ความชื่นชมในความหล่อเหลาของทศ และความกล้าหาญ ความแข็งแกร่งของพี่ทศคนนี้เสมอมา แถมยังอบอุ่นตลอดเวลาที่มินอยู่ใกล้ ตั้งแต่ผู้เป็นแม่เสียไป มินก็แทบจะติดกับทศแทบเป็นปลิง

            “ผมขอโทษนะครับคุณหนู ผมคิดว่าที่คุณหนูรู้สึก มันคงไม่ใช่ความรักหรอกนะครับ”

            ดวงตาที่เคยวาวโรจน์ไปด้วยความรู้สึกลุ้นระทึกกับคำตอบของคนที่ตนเองแอบชอบ กลับต้องแปรเปลี่ยนขุ่นมัวในพริบตาเดียว  สมองสั่งการให้รีบประมวลคำพูดของทศทันที

            “พี่ทศหมายความว่า...”

            “หมายความว่า ผมไม่ได้รักคุณหนูนะสิครับ ขอโทษด้วยนะครับ”  ทศกลืนน้ำลายลงคอ ไม่กล้ามองใบหน้าที่เริ่มเศร้าโศก ดวงตากลมโตเริ่มเออคลอไปด้วยน้ำตา แค่เหลือบสายตามอง หัวใจของเขามันก็เริ่มเจ็บแปลบทันที

            “ใครกันที่มันทำให้พี่ทศไม่รักเรา...”

            มินเม้มปากแน่น ยื่นมือเอื้อมไปจับมือหนาที่ล้วงกระเป๋ากางเกงตัวเอง มินไม่รู้ว่าทำไมพี่ทศถึงไม่รักมิน

            “ไม่มีใครทั้งนั้นแหละครับ คุณหนูแค่ว่า ผมไม่ได้รัก หรือ ชอบ คุณหนู ก็เท่านั้น ไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น” ทศพยายามอธิบายให้เด็กดื้อรั้นฟัง แต่คุณหนูของเขาจะไม่รับฟังคำพูดใด ๆ ของเขาแล้ว มองใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาช่างดูน่าสงสาร

            “ทำไม ทำไม เราไม่ดีตรงไหน เราเป็นเด็กดีตามที่พี่ทศบอกทุกอย่าง ตั้งใจเรียน ไม่งอแง เราคิดว่าวันหนึ่งพี่ทศจะ......” มินยังไม่ยอมแพ้ พยายามเขย่าแขนคนตัวโตแรง ๆ หวังว่าเขาจะเห็นใจสักนิด ตั้งแต่รู้ตัวหัวใจดวงน้อย ๆ ดวงนี้มันร่ำร้องหาแต่พี่ทศ อยากเล่น อยากเห็นหน้า อยากหัวเราะกับพี่ทศ พี่ทศที่สอนให้เขาบวกเลขคนนั้น แล้ววันนี้ มินรับรู้สึกถึงกลิ่นอายความเย็นชาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะอะไรกัน....

            “คุณหนูเลิกฝันเถอะ...ผมไม่ได้รักคุณหนู ที่ผมทั้งหมดก็เพราะหน้าที่เท่านั้น ไม่มีอะไรนอกจากนั้น”  ทศถอนหายใจ ดึงมือของจากการเกาะกุมของคุณหนูคนตัวน้อย ตอนนี้ตัวเท่าอกเขาอีกหน่อยคงโตมากกว่านี้ แล้วคุณหนูเพิ่งอายุสิบห้าปีเท่านั้น เด็กในบ้านถูกคุณท่านเก็บมาเลี้ยง  จากเด็กวัดกลายมาเป็นผู้เป็นคน มีทุกอย่างได้ทุกวันนี้ ก็เพราะคุณท่าน เขาไม่อาจเอื้อมคว้าคุณหนูมาไว้ในครอบครอง

            “เลิกบ้าได้แล้วครับคุณหนู”

            “ใจร้าย....”

            สายตาที่เคยนับถือและเทิดทูนพลันแปรเปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยว ก่อนทิ้งมือที่ตัวเองจับเอาไว้แน่น ปล่อยไม่พอ มินยังผลักอกของคนตัวโตแรง ๆ ทุบจนมินรู้สึกว่ามือตัวเองเจ็บ ก่อนยกมือคู่นั้นขึ้นมาเช็ดน้ำตาก่อนจะวิ่งผ่าฝูงชนที่ต่างพากันมาฉลองวันเกิดตน เข้าไปในห้องและปิดตัวเอง ตลอดทาง....น้ำตามันเออคลอจนแทบไม่มองรอบกาย ไม่มองแม้กระทั่งใบหน้าของคนใจร้ายคนนั้น สุดท้ายคุณหนูมินก็มานั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ข้างเตียงนอนแสนกว้างเดียวดาย วันนี้มินหวังเอาไว้แท้ ๆ ว่าจะสารภาพ ก่อนไปเรียนต่อ แล้วให้คนใจร้ายคนนั้นรอเขาอยู่ที่นี่ กลับมา เขาจะมาแต่งงานด้วย.... สุดท้ายแล้วความรักที่เขามี....มันกลับถูกมองว่าเป็นความบ้า ความเพ้อฝันอย่างหนึ่งเพียงเท่านั้นหรือ

            ตื่นได้แล้ว...มิน อีกหน่อยนายก็ต้องไปเรียนที่ต่างประเทศ เจอคนใหม่ ๆ กลับมาอีกก็ตอนโตแล้ว....หัวใจดวงนี้คงลืมผู้ชายคนที่ชื่อทศไปแล้ว......