บทที่ 8 เดทแรก

หลังจากปิดประตูห้องฟอกสีฟันแล้ว ฉันเดินกลับมาที่ห้องทำงานตัวเองแบบก้าวช้า ๆ กว่าปกติ หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะตั้งแต่เมื่อครู่ที่พี่ศศินชวนกินข้าวตอนเที่ยงแบบสุภาพสุด ๆ ฉันนั่งลงเก้าอี้ ถอนหายใจยาว แล้วเปิด LINE ดูข้อความเก่า ๆ ของเขาแบบไม่ได้ตั้งใจ ข้อความมันน้อยมาก แต่ทุกบรรทัดมันทำให้ฉันอ่านซ้ำโดยไม่รู้ตัว “พี่จะไปตามนัดเลยนะครับ” “ขอบคุณครับ หนู” ฉันยิ้มมุมปากคนเดียว แล้วคิดในใจ บ้าเอ๊ย จุ๊บแจง มึงจะยิ้มอะไรกับข้อความสุภาพ ๆ แบบนี้เนี่ย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันทำให้ฉันรู้สึก... พิเศษนิด ๆ แบบที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมานาน

เวลาเดินช้า ๆ จนใกล้เที่ยง ฉันเช็กตารางงานอีกที วันนี้ไม่มีประชุมใหญ่ ไม่มีเคสฉุกเฉิน ฉันเลยเปิดลิ้นชัก หยิบลิปมันสีเบจอ่อน ๆ ทาให้เรียบร้อย แล้วมองตัวเองในกระจกเล็ก ๆ ที่ติดไว้ข้างคอม “โอเค ไม่ได้แต่งหน้ามากเกินไป ไม่ได้ดูพยายามเกินไป” ฉันบอกตัวเอง แล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้อง ระหว่างทางไปโซฟารอ ฉันเห็นเขาแล้ว นั่งรออยู่แบบไม่รีบร้อน มือถือโทรศัพท์แต่ไม่ได้เลื่อนดูอะไรจริงจัง เหมือนแค่นั่งรอเฉย ๆ พอเห็นฉันเดินมา เขาก็วางโทรศัพท์ลง ยิ้มบาง ๆ แล้วลุกขึ้นยืน

“หนูเสร็จงานแล้วเหรอครับ” เขาถามเสียงนุ่ม สุภาพเหมือนเคย ฉันพยักหน้า

“ค่ะ พี่ศศิน วันนี้หนูว่างจริง ๆ ค่ะ” เขาพยักหน้าเบา ๆ “ดีเลยครับ พี่จองร้านใกล้ ๆ ไว้แล้ว เป็นร้านอาหารไทยง่าย ๆ ไม่หรูหรา แต่พี่คิดว่าหนูน่าจะชอบ” ฉันแอบยิ้ม เพราะเขาเดาได้ว่าฉันไม่ชอบร้านหรู ๆ ที่ต้องแต่งตัวเป็นทางการ

“ขอบคุณค่ะ พี่เดาถูกเลย หนูชอบกินแบบชิล ๆ มากกว่า”

เราออกไปด้วยกัน เขาเดินข้าง ๆ ฉันแบบห่างพอประมาณ ไม่ใกล้เกิน ไม่ไกลเกิน ระหว่างทางเดินออกจากคลินิกไปลานจอดรถ เขาถามเบา ๆ

“หนูขี่มอเตอร์ไซค์มาทุกวันเลยเหรอครับ” ฉันพยักหน้า

“ค่ะ ประจำเลย มันคล่องตัวดี ไม่ต้องกังวลเรื่องจอดรถ” เขายิ้มมุมปาก

“พี่เห็นแล้วนึกว่าหนูคงขี่เก่งมาก เพราะท่าทางมั่นใจดี” ฉันหัวเราะเบา ๆ

“ก็พอได้ค่ะ แต่บางทีรถติดมาก ๆ หนูก็เหนื่อยเหมือนกัน” เขาพยักหน้า

“พี่เข้าใจครับ พี่ขับรถยนต์ทุกวัน แต่เห็นหนูขี่มอเตอร์ไซค์แล้ว พี่แอบอิจฉานิดนึง เพราะดูอิสระดี”

ฉันหันมองเขา “พี่ไม่เคยขี่เหรอคะ” เขาส่ายหัวเบา ๆ “เคยสมัยหนุ่ม ๆ แต่เดี๋ยวนี้ไม่ได้ขี่แล้ว พี่กลัวไม่ถนัด” ฉันแซวกลับแบบขำ ๆ “งั้นวันไหนพี่อยากลองซ้อนหนูก็บอกนะคะ แต่หนูขอบอกก่อน หนูไม่ค่อยรับซ้อนผู้ชายตัวใหญ่ ๆ นะ เดี๋ยวรถล้ม” เขาหัวเราะเบา ๆ เสียงทุ้มนุ่ม “พี่จำได้ครับ พี่จะพยายามลดน้ำหนักก่อน ฮ่าๆ”

พอเดินถึงลานจอดรถ เขาหยุดที่รถคันใหญ่สีดำสนิทที่จอดเด่นเป็นสง่า Land Rover Defender รุ่นล่าสุด ตัวถังเหลี่ยมแข็งแรง ล้ออัลลอยขนาดใหญ่ กระจกมืดสนิท ดูหรูหราแต่ดุดันแบบไม่ฉูดฉาด ฉันชะงักนิดนึง เพราะรถคันนี้มันขัดกับภาพลักษณ์สุขุมนิ่ง ๆ ของเขา แต่ก็เข้ากันแบบแปลก ๆ เหมือนรถที่พร้อมลุยทุกสภาพทางแต่ยังดูมีระดับ

“รถพี่เท่ดีนะคะ” ฉันพูดออกมาโดยไม่คิด เขาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้ฉันแบบสุภาพ “ขอบคุณครับ พี่ชอบคันนี้เพราะมันแข็งแรง ทนทาน เหมาะกับงานที่ต้องวิ่งต่างจังหวัดบ่อย ๆ”

ฉันขึ้นรถ กลิ่นหนังแท้ใหม่ ๆ ปะทะจมูก เบาะนั่งกว้างสบาย หน้าปัดดิจิทัลหรูหราแต่ไม่เยอะเกินไป ฉันแอบมองรอบ ๆ แล้วคิดในใจ บ้าเอ๊ย จุ๊บแจง มึงขึ้น Land Rover Defender ของผู้ชายที่เพิ่งรู้จักได้ไม่กี่วันเนี่ยเหรอ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันรู้สึก... ปลอดภัยแปลก ๆ

เขาเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ สตาร์ทเครื่อง เสียงเครื่องยนต์เงียบกริบแต่ทรงพลัง แล้วขับออกจากลานจอดรถแบบนุ่มนวล ไม่กระชาก ไม่รีบร้อน ระหว่างทางไปร้าน เขาถามเบา ๆ

“หนูชอบเพลงแนวไหนครับ” ฉันตอบแบบไม่คิดมาก “หนูฟังได้หมดเลยค่ะ วงไทยก็ได้ วงสากลก็ได้ ชอบร็อกเบา ๆ หน่อย ๆ พวก Scrubb, Three Man Down, หรือสากลก็อย่าง Coldplay, The Script อะไรแบบนี้ค่ะ” เขาพยักหน้า แล้วเปิดเพลง “Fix You” ของ Coldplay ในระบบเสียงรถเบา ๆ

“พี่ชอบเพลงพวกนี้เหมือนกันครับ ฟังแล้วรู้สึกสงบดี” เรานั่งฟังเพลงเงียบ ๆ แต่ไม่เงียบอึดอัด ฉันแอบมองข้างทาง แล้วคิดในใจ ทำไมแค่ขึ้นรถคันนี้แล้วนั่งข้างเขา ฟังเพลงด้วยกันแบบนี้ ฉันถึงรู้สึกเหมือนโลกมันช้าลงนิดนึง เหมือนมีคนเข้าใจรสนิยมเพลงฉันโดยไม่ต้องอธิบายเยอะ

ร้านอาหารเป็นร้านเล็ก ๆ แบบบ้าน ๆ มีที่นั่ง outdoor ใต้ต้นไม้ใหญ่ เราเลือกโต๊ะมุมเงียบ ๆ เขาสั่งข้าวผัดกุ้งกับต้มยำกุ้งให้ฉัน แล้วสั่งตัวเองเป็นข้าวผัดทะเลแบบไม่เผ็ดมาก

“พี่ไม่ชอบเผ็ดมากครับ แต่ถ้าหนูชอบเผ็ด พี่สั่งเพิ่มให้ได้นะครับ” เขาพูดแบบใส่ใจ ฉันส่ายหัว

“ไม่ต้องค่ะ หนูกินแบบนี้ได้ พี่สั่งดีแล้ว”

ระหว่างรออาหาร เขาถามเรื่องงานฉันนิดหน่อย “งานผู้จัดการคลินิกสาขาเหนื่อยไหมครับ” ฉันถอนหายใจเบา ๆ “เหนื่อยค่ะ แต่ก็ชินแล้ว หนูชอบความท้าทาย” เขาพยักหน้า

“พี่เข้าใจครับ พี่ก็ทำงาน production house มาเยอะ เหมือนกัน เหนื่อยแต่สนุก” ฉันแอบถามกลับ “พี่ทำ production house ผลิตอะไรคะ” เขาตอบแบบนิ่ง ๆ “ทำ MV โฆษณา คลิปแบรนด์ต่าง ๆ ครับ งานไม่ค่อยแน่นอน แต่พี่ชอบความสร้างสรรค์” ฉันยิ้ม “ฟังดูเท่ดีนะคะ พี่คงเจอคนดังบ่อย ๆ” เขาหัวเราะเบา ๆ “บ้างครับ แต่พี่ชอบงานเบื้องหลังมากกว่า ไม่ค่อยชอบเดินพรมแดง”

อาหารมา เรากินกันเงียบ ๆ แต่ไม่เงียบอึดอัด ฉันแอบมองเขาเวลากิน แล้วคิดในใจ ทำไมผู้ชายคนนี้ดูสุขุมขนาดนี้ แต่ยิ่งคุยยิ่งรู้สึกว่าเขามีอะไรซ่อนอยู่ลึก ๆ ก่อนกินเสร็จ เขาพูดเบา ๆ

“ขอบคุณนะครับ ที่ยอมมากินข้าวกับพี่วันนี้ พี่ดีใจมาก”

 ฉันยิ้ม “หนูก็ดีใจค่ะ ไม่คิดว่าจะได้คุยกันนอกคลินิกแบบนี้” 

เขาพยักหน้า “พี่ก็เหมือนกันครับ หวังว่าครั้งหน้าจะได้ชวนหนูอีกนะครับ” ฉันตอบแบบไม่คิดมาก

“ได้ค่ะ ถ้าพี่ไม่เบื่อหนู” เขายิ้มบาง ๆ “พี่ไม่เบื่อหรอกครับ หนูเป็นคนที่น่าสนใจมาก”

แล้วเขาก็เรียกเก็บเงินแบบสุภาพ ไม่ยอมให้ฉันจ่าย แล้วพาเดินกลับไปที่ Land Rover Defender ด้วยกัน

ตอนเดินกลับไปรถ ฉันรู้สึกว่าบรรยากาศมันอุ่นขึ้นนิดนึง ไม่ใช่เพราะแดด แต่เพราะการคุยกันแบบค่อยเป็นค่อยไปของเขา ฉันคิดในใจ บ้าเอ๊ย จุ๊บแจง แค่นี้เองแต่ทำไมมึงถึงยิ้มตามตลอดทางเลยวะ และที่สำคัญคือ... ฉันเริ่มอยากให้มี “ครั้งหน้า” จริง ๆ ซะละ!!