Novels by จันทร์ต้องลม

"ไหวซิ .. ผัวขา" อายกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ส่งสายตายั่วยวนผู้เป็นสามีเต็มที่ เธอเองก็ไม่ธรรมดา เป็นเด็กสาวที่เซ็กซ์จัดมากถึงมากที่สุด มีความต้องการเรื่องอย่างว่าอยู่ตลอดเวลา เธอถึงเข้ากับธิได้ดี ค่ำคืนนี้ดึกมากแล้ว เวลาเกือบเที่ยงคืน โฟล์คเพิ่งกลับมาถึงบ้าน หน้าตาเหนื่อยล้าจากการซ้อมกีฬา อาบน้ำทำอ

โฟล์คยังคร่อมทับอายแน่นสนิท หน้าอกกล้ามแน่นขึ้นลงตามลมหายใจรัวแรงที่ยังหอบไม่หาย หัวใจเต้นตุบๆ ดังถึงอกของอายที่แนบชิด ท่อนเอ็นใหญ่ยาวที่เพิ่งพุ่งน้ำรักข้นหนืดไปเมื่อครู่ยังคงแข็งโด่เต็มขนาด ไม่ยอมอ่อนตัวลงแม้แต่น้อย มันคาอยู่ลึกสุดในร่องสวาทที่บวมแดงและล้นทะลักไปด้วยน้ำรักขาวขุ่นผสมน้ำหล่อลื่นใสๆ ข

อายถอนจูบออก ริมฝีปากแดงฉ่ำ เธอหอบหายใจร้อนรุ่ม ก้มลงเลียริมฝีปากล่างของโฟล์คเบาๆ ก่อนจะยิ้มยั่ว “เมื่อเช้าพี่อายยังไม่หายเงี่ยนเลย” เธอก้มตัวลงคุกเข่าตรงหน้าโฟล์ค มือดึงกางเกงและกางเกงลิงของเขาลงพร้อมกัน ท่อนเอ็นเด็กหนุ่มใหญ่ยาวที่แข็งโด่เด้งกระตุกออกมาโดนใบหน้าอายทันที อายอ้าปากอมหัวบานเข้าไปลึ

มีทั้งหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่วัยทำงานที่ชอบมาแซวอาย “น้องอายวันนี้สวยเป็นพิเศษนะเนี่ย ผิวพรรณสดใสเชียว” “ยิ้มให้พี่ทีสิจ๊ะ เดี๋ยวซื้อเยอะ ๆ เลย” อายหัวเราะตอบกลับอย่างเป็นกันเอง ทอนเงินและส่งถุงให้ลูกค้า โฟล์คเดินผ่านเคาน์เตอร์ไปมา คอยยกของ จัดสต็อกน้ำมันพืช ข้าวสาร น้ำอัดลม ชมพู่ช่วยอายคิดเงิ

“อ๊ะ… อ๊ะ… อ๊าาาาา!” อายครางเสียงสั่นพร่า ทั้งตัวลอยอยู่ในอากาศ น้ำหนักตัวทั้งหมดทำให้แก่นกายของโฟล์คดันทะลวงเข้าไปลึกยิ่งกว่าเดิมทุกครั้งที่เขายกเธอลงกระแทก ท่านี้ทำให้หัวบานถูไถจุดเสียวด้านในเธอโดยตรง อายกอดคอโฟล์คแน่น ใบหน้าซุกที่ไหล่กว้างของเขา ครางดังไม่เป็นเสียง “น้องโฟล์ค… แรงเยอะจัง… อ๊

ช่วงสาย ๆ อายตื่นก่อนโฟล์ค เธอค่อย ๆ ลุกจากเตียง โฟล์คยังคงหลับสนิท เธอยิ้มมุมปาก มองดุ้นใหญ่ของโฟล์คที่ยังแข็งอยู่แม้ในยามหลับ แล้วเดินลงไปทำอาหารเช้าตามปกติ เมื่อโฟล์คตื่นขึ้นมา เขาเห็นอายยืนทำอาหารอยู่ที่ครัวชั้นล่าง เธอใส่เสื้อสายเดี่ยวโชว์จุดนูนสองข้างและกางเกงขาสั้นตัวเดิม โฟล์คเดินเข้าไปหาเ

ช่วงเย็นในรั้วมหา'ลัย กว่าการบรรยายในคลาสวิชาสุดท้ายจะสิ้นสุดลง ท้องฟ้าด้านนอกตึกคณะก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำทะมึน สายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ลมพายุพัดเอาความเย็นฉ่ำของหยาดน้ำฝนมาปะทะตัวอาคารจนเสียงดังอื้ออึง นักศึกษาคนอื่นๆ เริ่มทยอยเบียดเสียดกันกลับบ้าน แต่สำหรับโฟล์คและน้ำหวาน พวกเขายังคงติดอยู่ใต้โถงตึกคณะจนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงช่วงค่ำ"ทุ่มกว่าแล้ว ฝนยังไม่มีทีท่าว่าจะซาเลยเนี่ย" น้ำหวานก้มมองนาฬิกาข้อมือพลางทำหน้างอ มือเล็กกอดกระเป๋าเป้แนบตัวเพราะเริ่มรู้สึกหนาวจากไอฝนโฟล์คหันไปมองฝ่าความมืดและสายฝนที่สาดส่องลงบนพื้นถนน เม็ดฝนหนาทึบจนมองเห็นทางข้างหน้าได้ไม่ชัดเจนนัก ยิ่งดึกบรรยากาศรอบๆ มหาวิทยาลัยก็ยิ่งเปลี่ยวและเงียบเหงาลงเรื่อยๆ ความเป็นห่วงแฟนสาวเริ่มเกาะกุมหัวใจของเด็กหนุ่ม"หวาน หอพักหวานอยู่ไกลจากหน้ามอมากไหม?" โฟล์คเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง"เดินเข้าซอยข้างมอไปประมาณห้านาทีก็ถึงแล้วจ้ะ แต่ทางช่วงค่ำมันจะค่อนข้างมืดหน่อย" เธอบอกพลางชี้มือไปทางทิศทางของหอพัก"งั้นเดี๋ยวเราไปส่ง" โฟล์คพูดพร้อมกับหยิบร่มพับคันเล็กที่เขาพกติดกระเป๋าไว้ขึ้นมากางออกจนสุด แม้ขนาดของ

หลังจากค่ำคืนอันเร่าร้อนที่บ้านผ่านพ้นไป ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของโฟล์คก็ยังคงดำเนินต่อไปด้วยความคึกคัก เขายังคงเป็นจุดสนใจของสาวๆ ในคณะเหมือนเดิม แต่สายตาของเขากลับมีไว้เพื่อมองผู้หญิงคนเดียวเท่านั้น ซึ่งก็คือน้ำหวานโฟล์คเดินหน้าจีบสาวหมวยอย่างจริงจังและสม่ำเสมอ ทุกเช้าเขาจะมารอดักเจอเธอที่หน้าตึกเรียนพร้อมกับชานมรสโปรดที่เธอชอบดื่ม ช่วงพักกลางวันเขาก็จะจองโต๊ะม้านั่งหินอ่อนตัวประจำไว้ให้ และทุกเย็นหลังจากซ้อมบอลเสร็จ เขาก็ไม่เคยลืมที่จะเดินไปส่งเธอที่ป้ายรถประจำทาง ความอบอุ่นปนเสน่ห์อันเหลือล้นของนักกีฬาหนุ่มทำให้กำแพงในใจของน้ำหวานค่อยๆ พังทลายลงจนกระทั่งวันหนึ่งหลังจากเสร็จสิ้นกิจกรรมค่ายอาสาของคณะ บรรยากาศยามพลบค่ำที่ลมพัดโชยมาเอื่อยๆ ทำให้นักศึกษาหลายคนเริ่มแยกย้าย โฟล์คชวนน้ำหวานมาเดินเล่นที่สวนหย่อมด้านหลังหอประชุมใหญ่ ซึ่งค่อนข้างเงียบสงบและเป็นส่วนตัว"น้ำหวาน เหนื่อยไหมวันนี้?" โฟล์คเอ่ยถามพลางยื่นขวดน้ำให้เธอ"เหนื่อยนิดหน่อยจ้ะ แต่สนุกดี แล้วโฟล์คล่ะ แบกของหนักทั้งวันเลย" น้ำหวานเงยหน้ายิ้มให้ แสงไฟสลัวจากเสาไฟในสวนสะท้อนเข้ากับดวงตาเรียวรีของเธอจนดูเป็นประกาย"เราไม่เ

เมื่อโฟล์คก้าวเท้าเข้ามาในร้านขายของชำที่เงียบสงบลงบ้างในช่วงหัวค่ำ เสียงนกหวีดจากการซ้อมบอลดูเหมือนจะยังก้องอยู่ในหูพร้อมกับภาพใบหน้าขาวจิ้มลิ้มของน้ำหวาน เขาเผลอยิ้มออกมาขณะที่เดินไปหยิบน้ำเย็นในตู้แช่ จนไม่ทันสังเกตเห็นสายตาที่จับจ้องมาจากหลังเคาน์เตอร์ "แหม่... เดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เข้าบ้านมาเชียวนะ" เสียงทุ้มของพ่อดังขึ้น ธิพิงกรอบประตูหลังร้านมองลูกชายด้วยสายตาจับผิดแบบขำๆ "สนามบอลเขามีแจกตังค์หรือไงวะ ถึงได้อารมณ์ดีขนาดนี้" โฟล์คสะดุ้งเล็กน้อยจนเกือบทำขวดน้ำหลุดมือ "เปล่าพ่อ... ก็แค่ซ้อมบอลปกติแหละ" "ปกติบ้านพ่อเอ็งสิ หน้าบานเป็นจานเชิงขนาดนี้" ธิเลิกคิ้วสูงพลางเดินเข้ามาใกล้ แล้วแกล้งลดเสียงลงต่ำ "ว่าไง... มีสาวมหา'ลัยมาจีบเหรอวะ หรือไปปิ๊งใครเข้า?" คำพูดของพ่อเหมือนค้อนที่ทุบลงกลางใจ โฟล์คที่ปกติจะเจนจัดในบทรักสามคนกลับพ่ายแพ้ให้กับเรื่องความรักใสๆ เขาหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีจนสีผิวเข้มๆ ของเขาดูเปลี่ยนเป็นสีระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ความเขินอายแบบเด็กหนุ่มที่ไม่เคยมีแฟนมาก่อนทำให้เขาต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาพ่อ "พ่อก็พูดไปเรื่อย... เพื่อนในคณะเฉยๆ" เด็กหนุ่มพึมพำตอบ

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอบอุ่นปนกลิ่นอายความลับที่อวลอยู่อย่างจางๆ ทั้งสามคนนั่งล้อมวงกันกินข้าวเย็นท่ามกลางแสงไฟนีออนสีนวลในห้องครัว โฟล์คตักกับข้าวให้พ่อและสลับไปตักให้อายด้วยท่าทีที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุด"กินเยอะ ๆ นะโฟล์ค พรุ่งนี้เปิดเทอมวันแรกก็ตื่นเช้าๆ หน่อย พ่อจะไปส่ง" ธิพูดพลางเคี้ยวข้าวอย่างเอร็ดอร่อย"ครับพ่อ ผมจะตั้งใจเรียนครับ" โฟล์คตอบ พร้อมกับแอบใช้เท้าสะกิดเท้าของอายใต้โต๊ะกินข้าวอายสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็แสร้งก้มหน้ากินข้าวพร้อมรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า ภายนอกพวกเขาก็คือครอบครัวที่อบอุ่นและสมบูรณ์แบบในสายตาคนรอบข้าง พ่อที่รักลูกชาย เมียที่ดูแลงานบ้านงานเรือน และลูกชายที่กตัญญู แต่ลึกๆ ลงไปในใจของทั้งสามคนต่างรู้ดีว่า... ภายใต้หลังคาบ้านหลังใหญ่หลังนี้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาได้ก้าวข้ามผ่านทุกกฎเกณฑ์ และกลายเป็นวิมานที่ซ่อนเร้นความสุขสมที่พวกเขาจะร่วมแบ่งปันกันมื้อค่ำวันนั้นจบลงด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาเรื่องการเรียนของโฟล์ค โดยที่มีสายตาแห่งความปรารถนาแลกเปลี่ยนกันอยู่เป็นระยะ เป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ในรั้วมหาวิทยาลัยที่ดูจะน่าตื่นเต้นกว่าที่โฟล์คเคยจินตนาการไว้หลา

ภายในห้องน้ำที่เต็มไปด้วยไอน้ำสีขาวขุ่น อายค่อยๆ ปลดเปลื้องผ้าขนหนูที่พันกายออกจนเผยให้เห็นเรือนร่างขาวนวลตาต่อหน้าโฟล์ค เธอเอื้อมมือไปเปิดฝักบัวให้สายน้ำอุ่นไหลผ่านร่างกายของทั้งคู่ มือเรียวของเธอเริ่มชโลมสบู่เหลวลงบนแผงอกของโฟล์ค ลูบไล้อย่างเนิบนาบจนฟองสบู่ลื่นไปตามผิวเนื้อที่เขม็งเกลียว"อืม... ตัวอุ่นจังเลยนะน้องโฟล์ค คิดถึงสัมผัสของพี่อายบ้างไหมจ๊ะ" อายกระซิบเสียงหวาน ขณะที่มือยังคงวนเวียนอยู่แถวหน้าท้องของเขา"คิดถึงสิครับ คิดถึงจนแทบคลั่งเลย" โฟล์คตอบพร้อมกับรวบเอวบางของแม่เลี้ยงเข้ามาแนบชิดในขณะที่ทั้งคู่กำลังพัวพันกันอยู่ในห้องน้ำ ธิก็เปิดประตูตามเข้ามาด้วยร่างกายเปลือยเปล่า เขายืนพิงกรอบประตูพลางมองดูลูกชายกับเมียรักที่กำลังนัวเนียกันใต้สายน้ำ"อาบกันนานจัง ให้พ่อช่วยอาบด้วยคนสิ" ธิหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเดินเข้าไปสมทบเขาเอื้อมมือไปบีบเค้นสะโพกงอนงามของอายจากด้านหลัง แล้วหันไปพูดกับลูกชาย "วันนี้เอ็งทำดีมากโฟล์ค พ่อภูมิใจในตัวเอ็งจริงๆ เพราะฉะนั้นคืนนี้อยากได้อะไรจากอาย...เอ็งจัดการได้เต็มที่เลยนะ พ่ออนุญาต""ขอบคุณครับพ่อ" โฟล์คพูดพลางสบสายตากับพ่ออย่างรู้ใจ เขาอุ้มร่างของ

ท่ามกลางกองหนังสือและชีทสรุปที่วางระเกะระกะเต็มห้องนอนเก่าๆ ในบ้านตากับยาย เสียงประกาศผลสอบทางออนไลน์ทำเอาโฟล์คแทบหยุดหายใจ นิ้วที่สั่นระริกเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ลงมาจนถึงรายชื่อลำดับสุดท้าย... และนั่นคือชื่อของเขา"สอบติดแล้ว!!!"เขาร้องตะโกนออกมาสุดเสียงจนตาและยายที่นั่งอยู่ข้างนอกสะดุ้ง แต่ความดีใจครั้งนี้มันยิ่งใหญ่กว่าการเรียนต่อ เพราะมันหมายถึง "ตั๋วเที่ยวเดียว" ที่จะพาเขากลับไปสู่ที่ที่เขาโหยหาที่สุดโฟล์ครีบกดเบอร์โทรออกหาพ่อทันที หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก รอเพียงไม่กี่อึดใจ ปลายสายก็กดรับ"ว่าไงลูกชาบ ประกาศผลแล้วเหรอ?" เสียงทุ้มของพ่อดังขึ้นดูตื่นเต้นไม่แพ้กัน"พ่อ! ผมทำได้แล้วนะ ผมสอบติดมหา'ลัยในเมืองแล้วพ่อ คณะที่ผมอยากเรียนเลย!" โฟล์คบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจากความตื่นเต้น"เหรอ! เอ้อ... เก่งมากไอ้ลูกชาย พ่อรู้อยู่แล้วว่าเอ็งต้องทำได้" พ่อหัวเราะร่วนอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เป็นงานเป็นการ "งั้นก็ดีเลยมหา'ลัยนั้นมันใกล้บ้านเรา ข้ามฝั่งไปนิดเดียวก็ถึง โฟล์คก็เก็บของจากบ้านตาเย็นนี้เลยก็ได้นะ เดี๋ยวพ่อขับรถไปรับ""ได้เลยครับพ่อ ผม

เข็มนาฬิกาบนผนังร้าน Rainy Cornerดินหน้าไปอย่างเนิบนาบพร้อมกับละอองหมอกยามเช้าที่ลอยละล่องผ่านทิวเขาเมืองเชียงใหม่ ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา ชีวิตของอาจารย์รวิศแปรเปลี่ยนไปราวกับอยู่ ในโลกอีกใบที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน ป้ายคำว่า ‘Closed’ ถูกแขวนไว้ที่ประตูกระจกหน้าร้านเกือบตลอดทั้งวัน ชายหนุ่มแทบไม่ได้สนใจรายได้หรือลูกค้าหน้าไหน สิ่งเดียวที่อยู่ในสายตาและหัวใจของเขาในเวลานี้คือเด็กสาวผู้เป็นเจ้าของไอดีไลน์ผลเชอร์รี่สีแดงสด ในตอนกลางวัน พวกเขาใช้ชีวิตร่วมกันราวกับคู่รักธรรมดา ๆ คู่หนึ่ง รวิศตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเพื่อดริปกาแฟกลิ่นหอมกรุ่น ขณะที่นีรชาจะสวมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขา เดินขยี้ตาออกมาจากห้องนอนด้านหลังคาเฟ่ ภาพของเด็กสาวที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้สตูลบาร์ไม้ นัยน์ตาคู่สวยทอดมองออกไปภายนอกกระจกอย่างเลื่อนลอย ช่างเป็นภาพที่ทั้งงดงามและเปราะบางจนรวิศรู้สึกอยากจะกางปีกปกป้องเธอไว้จากโลกภายนอกตลอดไป “กาแฟครับ... เด็กดี” รวิศเลื่อนแก้วเซรามิกสีเข้มส่งให้หญิงสาว พร้อมกับเอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมนุ่มของเธออย

“เธอสวยจัง สวยจนฉันอยากจะกัดเธอให้แหลกคามือเลย” รวิศกระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการบดจูบ นัยน์ตาของเขาแดงก่ำด้วยไฟราคะ “ก็ทำสิคะ... ทำหนูแรง ๆ เลย ทำเหมือนวันนั้น... วันที่หนูเปียกฝนเข้าไปหาอาจารย์” นีรชาท้าทายด้วยสายตาฉ่ำปรือ เสียงของเธอแหบพร่าลอยละล่อง “หนูเป็นของอาจารย์คนเดียว... ไม่ใช่ของพวกผู้ชายสกปรกพวกนั้น ล้างพวกมันออกไปจากตัวหนูที...” คำพูดของเธอเหมือนเป็นการสาดน้ำมันเข้ากองไฟ ความหึงหวงที่เขารู้ว่าเธอเคยถูกชายอื่นแตะต้องปะทุขึ้นมาจนควบคุมไม่ได้ รวิศช้อนใต้ข้อพับขาของร่างบางลอยขึ้นจากพื้น นีรชารีบตวัดขาเรียวเกี่ยวรอบเอวหนาของเขาไว้ทันที ชายหนุ่มอุ้มเธอในท่าผูกสัมพันธ์ ข้ามห้องพักตรงไปยังเตียงนอนขนาดคิงไซส์ ทุ่มร่างของเธอลงบนฟูกหนาอย่างแรงจนตัวเธอโยน ไม่ปล่อยให้เธอได้พัก รวิศตามขึ้นมาคร่อมทับร่างบางไว้ทันที มือหนาทั้งสองข้างคว้าจับสายเดี่ยวสีดำของเธอแล้วกระชากออกอย่างแรงจนเสียงผ้าขาดดัง แควก! เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มขาวผ่องที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ยอดอกสีหวาน

เสียงเครื่องยนต์ของรถซีดานคันเก่าของรวิศครางกระหึ่มแผ่วเบาอยู่ภายในลานจอดรถของท่าอากาศยานเชียงใหม่ ชายหนุ่มดับเครื่องยนต์ ทว่าไฟหน้ารถยังคงสาดส่องไปกระทบกับเสาคอนกรีตเบื้องหน้า แสงไฟสลัวริบหรี่ผสานกับบรรยากาศขมุกขมัวของเมืองเหนือในยามบ่ายแก่ ๆ ที่มีฝนหลงฤดูตกลงมาบางเบา รวิศยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่ทราบได้ นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะพวงมาลัยรถเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหัวใจข้างในกลับเต้นรัวราวกับกลองรบ หลังจากค่ำคืนอันเร่าร้อนและร้าวรานผ่านสายโทรศัพท์เมื่อสัปดาห์ก่อน ความอัดอั้นที่สะสมมานานนับแปดเดือนก็ระเบิดออก นีรชาตัดสินใจใช้เงินเก็บก้อนสุดท้ายที่ได้จากการทำงานซื้อตั๋วเครื่องบินเที่ยวบินตรงสู่เชียงใหม่ เธอบอกเขาเพียงสั้น ๆ ก่อนขึ้นเครื่องว่า “หนูทนอยู่กรุงเทพฯ แบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้วค่ะอาจารย์ หนูอยากเจอหน้าอาจารย์จริง ๆ” คำว่าอยากเจอหน้าของเธอ เป็นทั้งคำสั่งและคำพิพากษาสำหรับรวิศ เขาเคลียร์ร้าน *Rainy Corner* ตั้งแต่ช่วงเที่ยง ติดป้ายประกาศปิดร้านชั่วคราวโดยไม่สนว่ารายได้จะหายไปเท่าไหร่ แล้วรีบบึ่งรถมารอเธอที่สนามบินก่อนเวลาเกือบช

“...ครืด~...” ความเงียบเข้าปกคลุมสายโทรศัพท์ทันที ไม่มีใครพูดอะไรออกมา มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ดังผ่านลำโพง คลอเคล้าไปกับเสียงสายฝนที่สาดซัดกระทบกระจกหน้าร้านของรวิศ และเสียงแตรถยนต์แว่ว ๆ จากท้องถนนในกรุงเทพฯ ของปลายสาย ทั้งคู่นิ่งเงียบไปนานเกือบสองนาทีเต็ม เป็นความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกนับหมื่นแสนคำที่ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร ความคิดถึง ความโหยหา ความเจ็บปวด และความต้องการที่ซ่อนลึกซึ้งอยู่ภายในใจพุ่งทะยานผ่านความเงียบนั้น “...อาจารย์...” ในที่สุด เสียงหวานที่คุ้นเคยก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา น้ำเสียงของนีรชาสั่นเครือและแหบพร่าเล็กน้อย ราวกับเธอกำลังร้องไห้หรือพยายามสะกดกลั้นอารมณ์อย่างสุดความสามารถ “นีรชา...” รวิศครางเรียกชื่อเธอตอบกลับไป เสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่าไม่แพ้กัน “ฉันเอง...” “ค่ะ... หนูรู้แล้ว” เสียงปลายสายสูดหายใจลึก “ทำไม... ทำไมถึงโทรมาล่ะคะ พิมพ์คุยกันยังไม่พออีกเหรอ” “ก็ฉันอยากได้ยินเสียงเธอ” รวิศสารภาพตรง ๆ ความเมาทำลายกำแพงความหยิ่งยโสลงจนหมดสิ้น “ขี้เกียจพิมพ์ ตอนนี้ก็เมาแล้วด้วย ฉันอยาก...ได้ยินเสียงเธอจัง” “อาจารย์อย่าพูดแบบ

แสงสว่างยามเช้าที่เชียงใหม่ไม่ได้ช่วยขับไล่ความหม่นหมองในใจของรวิศได้เลย สายฝนของค่ำคืนก่อนแปรเปลี่ยนเป็นหมอกหนาที่ปกคลุมยอดดอยและถนนสายเล็ก ๆหน้าร้าน Rainy Corner ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นขึ้นมาบนโซฟาหนังตัวยาวในร้าน สิ่งแรกที่เขาทำคือการคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูหน้าจอราวกับคนเสพติด หน้าแชตของ “Nira 🍒” ยังคงค้างอยู่ ข้อความสุดท้ายของเขาและเธอเมื่อคืนเปรียบเสมือนน้ำทิพย์ที่ชโลมใจที่แห้งผากมานานนับแปดเดือน รวิศยันตัวลุกขึ้นนั่ง สูดหายใจเข้าลึก ๆ กลิ่นไอฝนและกลิ่นเมล็ดกาแฟยังคงอบอวล เขาเริ่มต้มกาแฟสำหรับตัวเอง ทว่าสายตาและสมาธิกลับจดจ่ออยู่กับเครื่องมือสื่อสารขนาดเล็กในมือ เขารอคอย... และไม่นานนัก ความพยายามของเขาก็สัมฤทธิ์ผล เมื่อความสัมพันธ์ที่เคยถูกตัดขาดไปเกือบปี ได้ถูกถักทอขึ้นมาใหม่ผ่านตัวอักษร ทั้งคู่เริ่มพิมพ์คุยกันทุกวัน จากวันละไม่กี่ประโยค แปรเปลี่ยนเป็นข้อความยาวเหยียดที่โต้ตอบกันตั้งแต่เช้าจรดค่ำ รวิศ: ตื่นหรือยัง? เชียงใหม่วันนี้หมอกลงจัดมาก นอกหน้าต่างเห็นแต่สีขาวโพลน ถ้านั่งอยู่ด้วยกันในร้านตอนนี้ คงได้ชงโกโก้ร้อนให้เธอดื่มแล้ว Nira 🍒: ตื่นแล้วค่ะอาจารย์... กรุงเ

ค่ำคืนหนึ่งในเดือนพฤศจิกายน ณ เชียงใหม่ สายฝนยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายจนถนนเบื้องหน้าพร่าเลือน รวิศนั่งอยู่ตรงระเบียงหน้าร้านคาเฟ่เล็ก ๆ ที่เขาตัดสินใจเปิดมันขึ้นมาหลังจากโดนไล่ออกจากมหาวิทยาลัยเมื่อแปดเดือนก่อน ป้ายไฟหน้าร้านสะท้อนคำว่า “Rainy Corner” ฝ่าความมืด ร้านปิดไฟเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงแสงสีเหลืองนวลจากหลอดไฟเอดิสันที่แขวนอยู่ คลุกเคล้าไปกับกลิ่นอายกาแฟคั่วบดที่ยังตกค้างในอากาศ ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเทาเข้มและกางเกงยีนส์ตัวเก่า นั่งคีบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า ปล่อยให้ควันสีเทาจางหายไปกับละอองฝน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็นครั้งที่สิบของคืนนี้ นิ้วโป้งลูบไล้ไปบนหน้าจออย่างลังเล สายตาจับจ้องที่ไอดีไลน์เก่าที่เขาไม่เคยคิดจะลบ... “Nira 🍒” รวิศ: เป็นไงบ้าง สามคำสั้น ๆ ที่กลั่นกรองจากความรู้สึกยาวนานกว่าครึ่งชั่วโมงถูกส่งออกไป ชายหนุ่มวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะไม้ นั่งมองสายฝนต่อราวกับไม่คาดหวังคำตอบ ทว่า ผ่านไปเพียงสิบนาที แรงสั่นครืดคราดจากเครื่องมือสื่อสารก็ปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์ Nira 🍒: อาจารย์... ใช่ไหมคะ? หัวใจของรวิศกระตุกวูบ

เช้านี้ฉันตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดอบอุ่นของพี่ศศิน ร่างกายยังอ่อนเพลียจากค่ำคืนที่ดุเดือด รู้สึกเหมือนทุกกล้ามเนื้อในตัวถูกใช้งานจนหมดแรง ฉันขยับตัวเบา ๆ แล้วซุกหน้าลงกับอกเขา กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นตัวผู้ชายที่คุ้นเคยทำให้ฉันยิ้มโดยไม่รู้ตัว พี่ศศินยังหลับสนิท ใบหน้าสงบ ริมฝีปากบาง ๆ ยังคงมีรอยยิ้มจาง ๆ เหมือนฝันดี ฉันยกมือขึ้นลูบแก้มเขาเบา ๆ แล้วกระซิบ “เมื่อคืน...พี่เหนื่อยมากเลยใช่ไหมคะ”เขาขยับตัวเล็กน้อย แล้วลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตาที่เพิ่งตื่นยังพร่ามัว แต่พอเห็นหน้าฉันก็ยิ้มกว้างทันที “หนู... ตื่นแล้วเหรอครับ” เขาดึงฉันเข้ามากอดแน่นขึ้น มือลูบหลังฉันเบา ๆ “เมื่อคืน... หนูทำให้พี่แทบไม่ไหวเลยครับ”ฉันหัวเราะคิกคักในอกเขา “หนูเมา... แต่หนูจำได้หมดเลยค่ะว่าพี่ทำอะไรกับหนู” ฉันเงยหน้ามองตาเขา “เมื่อคืนพี่ข่มขืนหนูอีกแล้วนะคะ”เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วจูบหน้าผากฉัน “พี่ขอโทษครับ แต่พี่ทนไม่ไหวจริง ๆ หนูยั่วพี่เก่งนี่นา”ฉันยิ้มร้าย แล้วขยับตัวขึ้นนั่งคร่อมเขาเบา ๆ “ถ้างั้น... เช้านี้หนูจะชดเชย

ระหว่างทางกลับคอนโด ฉันนั่งกอดแขนเขาแน่น กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นตัวเขาลอยมาเตะจมูก ใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะจากเซอร์ไพรส์ใหญ่ แต่ในหัวกลับมีแผนร้ายเล็ก ๆ ที่แอบวางไว้เมื่อครู่ แผนที่ทำให้ฉันตื่นเต้นจนมือเย็นเฉียบ พอรถจอดหน้าคอนโด ฉันหันไปมองเขาแล้วยิ้มมุมปากแบบที่เขารู้ทันทีว่าฉันกำลังจะเล่นอะไร “หนูไม่ได้บอกว่าอยากกลับคอนโดซะหน่อย..” พี่ศศินเลิกคิ้ว “ห๊ะ? แล้วหนูจะไปไหนครับ” ฉันยิ้มร้ายกาจ “ลงมาค่ะ เดี๋ยวหนูขับเอง” พี่ศศินยอมสลับที่นั่งคนขับแต่โดยดี หน้าตายังงง ๆ แต่ฉันเห็นแววตาเริ่มตื่นตัว ไม่ถึงสิบนาที ฉันจอดหน้าล็อบบี้โรงแรมม่านรูดสุดหรูที่ฉันแอบจองห้อง “Fantasy Suite” ไว้เมื่อกี้ตอนเราออกโชว์รูมมา ห้องที่ออกแบบมาเพื่อคนที่อยากปลดปล่อยด้านมืดที่สุดของกันและกัน พี่ศศินลงจากรถ เดินมาหาฉัน “หนู…เซอร์ไพรส์พี่คืนเหรอครับ” ฉันจับมือเขา ลากขึ้นลิฟต์โดยไม่ตอบคำถามใด ๆ ประตูห้องเปิดออก ความมืดสนิทถูกฉีกด้วยแสงไฟสีแดงเลือดหมูสลัว ๆ ผนังหุ้มหนังสีดำ โซ่สแตนเลสเย็

หลังจากวันที่ฉันยอมให้พี่ศศินกลับเข้ามาในชีวิตอย่างเป็นทางการอีกครั้ง ฉันรู้สึกว่าทุกอย่างกำลังค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ แต่ยังไม่สมบูรณ์แบบ ทุกเช้าเขายังคงมารอรับฉันที่คอนโด ทุกเย็นเขามารอรับกลับบ้าน บางคืนเรานอนกอดกันที่คอนโด บางคืนเขาพาฉันไปกินข้าวที่ร้านโปรด หรือแค่ขับรถวนไปเรื่อย ๆ ฟังเพลงที่เราชอบด้วยกันวันนี้เป็นวันหยุดที่ฉันกับกลุ่มเพื่อน ๆ นัดกันอีกครั้ง คราวนี้เป็นร้านแถวบ้านไอ้หยองที่ปากเกร็ด เพื่อนในกลุ่มอีกคนที่ไม่ค่อยได้เจอกันเพราะมันอยู่ไกล จะเจอกันก็แค่ตอนไปออกทริปใหญ่ ๆ ด้วยกัน ฉันไปถึงร้านก่อนใครตอน 18.30 เพราะบึ่งรถมาตั้งแต่ก่อน 18.00 บรรยากาศร้านเป็นฟีลร้านยุค 90 มีคราฟท์เบียร์ที่ฉันชอบ เปิดเพลงสากลเก่า ๆ สลับกับเพลงร็อคในตำนาน ลูกค้าในร้านยังไม่มีฉันเลยถือโอกาสเดินสำรวจรอบ ๆ ร้าน ถือว่าตกแต่งดีมากเลย ทั้งไฟ เฟอร์นิเจอร์ ทุกอย่างลงตัวไปหมด หาร้านแบบนี้แถวคอนโดฉันยากมาก ๆ ฉันเดินเล่นอยู่เกือบ 20 นาทีจึงหาโต๊ะนั่งแล้วสั่งเบียร์มาชิม"ขอ Hazy IPA 1 Tap ค่ะ" ฉันสั่งเฮซี่ไอพีเอที่ฉันชอบมาก พี่พนักรีบกดแล้วเสิร์ฟฉันอย่างไว แก้วนี้แอลก

ฉันดื่มหนักกว่าปกติมาก เบียร์หมดแก้วแล้วแก้วเล่า เริ่มรู้ตัวว่าเมาจนขี่รถไม่ไหวแล้ว คงเพราะแอลกอฮอล์แต่ละแก้วไม่ใช้น้อย ๆ พี่ศศินก็คงจะเมามากเหมือนกัน เพราะเพื่อนเปรตของฉันชงไม่หยุด ตีสองกว่า เราลุกออกจากร้าน ทุกคนเมากันหัวทิ่ม ไอ้ฮอนตะโกน “กลับบ้านกันเถอะเว้ย เดี๋ยวเมาแล้วตายที่ร้าน ลำบากเขาอีก” รันหัวเราะลั่น “มึงนี่เมาแล้วยังคิดถึงความตายอีกเหรอวะ ฮ่าๆๆ” เดลกับหยองช่วยประคองฮอนที่เดินเซ "พวกมึงนอนบ้านกูได้นะ มีห้องว่าง ไม่ต้องขี่รถหรอกอันตราย" หยองที่ดูเมาน้อยที่สุดในกลุ่มเสนอ "มึงให้ไอ้เหี้ยฮอนนอนเลย ดูสภาพแม่งดิ เดี๋ยวพวกกูกลับแท็กซี่" รันพูดพลางชี้ไปที่เพื่อนฮอน ส่วนไอ้ปรินซ์หนีกลับไปก่อนเพื่อนตั้งแต่เที่ยงคืนแล้วพี่ศศินหันมาหาฉัน “พี่เรียก You Drink I Drive นะครับ คืนนี้หนูเมามากแล้ว พี่ไม่อยากให้หนูขี่มอเตอร์ไซค์กลับ”ฉันหัวเราะคิกคัก เมาจนตาพร่า “หนู..ยังไหวอยู่นะคะ”เขายิ้มอ่อนโยน “ไม่ไหวหรอกครับ พี่จะดูแลหนูเอง”ฉันพยักหน้าแบบงง ๆ แล้วกอดแขนเขาแน่น พี่ศศินเปิดแอปเรียกคนขับรถ ภายในไ

หลังจากวันหยุดที่พี่ศศินพาฉันไปบ้านครอบครัวที่ชลบุรี ฉันรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเรากำลังกลับมาแข็งแรงขึ้นทีละน้อย ไม่ใช่เพราะคำพูดหวาน ๆ หรือของขวัญราคาแพง แต่เพราะการที่เขายอมเปิดใจให้ฉันเห็นด้านที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็นมาก่อน ด้านของลูกชายคนเดียวที่ถูกเลี้ยงดูมาแบบอบอุ่นแต่ก็กดดันจากความคาดหวังของครอบครัวธุรกิจใหญ่ เช้านี้พี่ศศินยังคงมารอรับฉันใต้คอนโดเหมือนเดิม เขายืนพิง Defender สีดำ มือกอดอก ใส่เสื้อเชิ้ตสีเทาแขนพับ กางเกงยีนส์ดำ รองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาด ผมเซ็ตเรียบร้อย เขายิ้มกว้างเมื่อเห็นฉันเดินลงมาจากลิฟท์ ถือกระเป๋าใบเล็กและหมวกกันน็อก“สวัสดีตอนเช้าครับ” เขาพูดเสียงนุ่มแล้วเดินเข้ามารับกระเป๋าให้ “วันนี้พี่มารับหนูไปทำงานนะครับ” ฉันยิ้มเล็กๆ “มาทุกวันแบบนี้ไม่เหนื่อยเหรอคะ”เขาหัวเราะเบา ๆ “เหนื่อยครับ แต่พี่ชอบเห็นหนูเดินออกมาจากลิฟท์ทุกเช้า” ฉันหน้าแดงนิด ๆ แล้วเดินไปขึ้นรถเขาเปิดประตูให้ฉันเหมือนเคย แล้วขับรถออกจากลานจอดรถ ระหว่างทางพี่ศศินขับรถไปเงียบ ๆ แล้วพูดขึ้นกับฉัน“หนูครับ..เย็นนี้พี่อยากพา

เช้านี้เป็นวันหยุดของฉันอีกวัน และแน่นอนว่าถูกหมาแก่นั่นจองไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว พี่ศศินมารับฉันที่คอนโดตอนเที่ยง วันนี้เขาแต่งตัวภูมิฐานที่ดูดีสุด ๆ จนฉันแปลกใจ (แต่งแบบนี้หล่อม้ากกกก กรี๊ดดด) เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสแลคสีเทา รองเท้าหนังที่เงาวับ “วันนี้พี่อยากพาหนูไปช็อปปิ้งเครื่องสำอางหน่อยครับ” เขาพูดยิ้ม ๆ ขณะขับรถออกจากคอนโด “หนูชอบแต่งหน้าแบบไหน พี่อยากให้หนูได้ของที่หนูชอบจริง ๆ”ฉันหันมามองเขา “เอ่อ.. คือ.. หนูเลือกเครื่องสำอางไม่เป็นเลยนะคะ หนูใช้แค่แป้งพัฟกับลิปสติกสีเดียวมาตลอด”เขาหัวเราะเบา ๆ “ไม่เป็นไรครับ พี่จะให้ BA แนะนำให้ หนูแค่เลือกสีที่ชอบก็พอ”“ตามนั้นก็ดีค่ะ ลิปหนูใกล้หมดแล้วพอดี”เขายิ้มกว้าง “น่ารักที่สุดเลยครับ”เราขับไปห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมือง ร้านที่พี่ศศินพาเข้าก็เป็นร้านหรูชั้นนำที่มี BA มืออาชีพคอยแนะนำ ชั้นเครื่องสำอางเต็มไปด้วยเคาน์เตอร์แบรนด์ดัง แสงไฟสว่างจ้า พนักงานสาวยิ้มหวานต้อนรับทุกคน พี่ศศินพาฉันเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์แบรนด์ดังแบรนด์นึง แล้วเรียก BA สาวสวยมา