ตอนที่ 3 เจ้าของราเมนที่แปลกที่สุดในโลก

ท่ามกลางทุ่งหิมะขาวโพลนที่แผ่กว้างสุดลูกหูลูกตา ลมหิมะเย็นเฉียบพัดกรูใส่หน้าแบบไม่ปรานี

เกล็ดหิมะละเอียดปลิวว่อนอยู่ในอากาศหนาแน่นจนแทบมองไม่เห็นเส้นขอบฟ้า ทุกย่างก้าวที่ฉันเดินเหมือนเหยียบลงไปในมหาสมุทรเย็นเยียบที่ไม่รู้จุดจบ

"ฮ่าาา...อะไรกันเนี่ย..."

ฉันกัดฟันแน่น เสียงลมหายใจของตัวเองกลายเป็นไอขาวพวยพุ่งออกมาเป็นจังหวะ ยกแขนปิดหน้าบังลม และก้าวเท้าออกไปข้างหน้าด้วยความมุ่งมั่นที่รวบรวมมาแทบหมดทั้งชีวิต

ข้างหลัง —

ประตูเชื่อมต่อกับโลกเดิม ที่ครั้งหนึ่งยังมองเห็นเป็นบานประตูไม้ธรรมดา บัดนี้ค่อย ๆ เลือนหายไป

เหมือนเงาฝันจาง ๆ ถูกลบหายไปกับหิมะ

เหมือนไม่เคยมีอยู่เลยตั้งแต่แรก

ทิ้งฉันไว้กลางโลกที่ไม่รู้จัก

ตอนนี้...

ฉันมีแค่ตัวเอง กับ...กล่องราเมนที่อบอุ่นในมือเท่านั้น

มือข้างที่กอดกล่องไว้แน่นรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นเล็ก ๆ

มันเหมือนจุดไฟเล็ก ๆ ในทะเลน้ำแข็งนี้ กลิ่นหอมกรุ่นที่แทรกออกมาจากกล่อง ยังช่วยเตือนว่าฉันมีภารกิจ — มีเป้าหมาย — และยังมีอะไรบางอย่างที่ต้องไปให้ถึง

เสียงลมหิมะพัดหวิวดังครืนครางอยู่รอบตัว — มันไม่ใช่แค่เสียงลมธรรมดา แต่ฟังดูเหมือนเสียงคำรามอันแผ่วเบาของบางสิ่งที่ซ่อนตัวอยู่ใต้พรมหิมะหนานุ่มนี้

ชุดกันหนาวไฮเทคที่พี่ยำให้มา แม้จะปกป้องความหนาวไว้ได้อย่างยอดเยี่ยม แต่ก็ไม่อาจหยุดความสั่นไหวที่ไหลมาจากข้างในตัวฉันเอง

สั่นด้วยหนาว หรือสั่นด้วยความกลัว...ฉันเองก็แยกไม่ออกแล้ว

ทุกย่างก้าวที่ฝ่าไป รอยเท้าของฉันจมหายลงในหิมะหนาเกือบถึงหัวเข่า ทิ้งร่องรอยบางเบาที่ถูกลมหิมะกลบทับอย่างรวดเร็ว ราวกับโลกนี้ไม่ต้องการให้มีหลักฐานว่าฉันเคยมาเหยียบย่างที่นี่

'แค่เดินตรงไป...เดินตรงไป...'

ฉันท่องอยู่ในหัวซ้ำ ๆ อย่างกับคาถาคุ้มครอง

ทั้งที่ในความเป็นจริง...โลกใบนี้ไม่มีแม้แต่เส้นทางให้เดินตาม มีเพียงสีขาวโพลนของหิมะ กับความเงียบงันที่หนาวเหน็บกินลึกเข้าไปถึงกระดูก

ลมพัดแรงจนแทบก้าวเท้าไม่ออก หิมะปกคลุมถึงข้อเท้า หนักอึ้งจนทุกย่างก้าวต้องใช้แรงลากขาไปทีละก้าว ทีละก้าว

ความหนาวแทรกซึมเข้ามาแม้จะมีชุดกันหนาวชั้นเยี่ยมปกคลุมตัวอยู่ก็ตาม

"ถ้าใครคิดว่าส่งอาหารในกรุงตอนรถติดแย่แล้ว...ลองมาส่งในพายุหิมะดูมั้ย..."

ฉันพึมพำใส่ลมอย่างหงุดหงิด มือที่กอดกล่องราเมนไว้แนบอกสั่นระริกเพราะต้องฝืนสู้กับทั้งความเหน็บหนาวและแรงลมบ้าคลั่ง

"แค่สั่งราเมน...ถึงขั้นต้องส่งข้ามมิติเลยหรือไง?!"

เสียงพึมพำนั้นปลิวหายไปกับลม — ไม่มีใครได้ยิน นอกจากตัวฉันเอง

กล่องราเมนในมือเป็นเหมือนแหล่งความอบอุ่นเดียวในโลกใบนี้ ความร้อนน้อย ๆ จากมันช่วยให้มือของฉันไม่แข็งจนสูญเสียความรู้สึก แม้จะต้องจับมันด้วยปลายนิ้วแข็งชาจนแทบไม่รู้ตัวแล้วก็ตาม

ตึง!

บางอย่างลื่นไถลเข้ามาชนขาข้างหนึ่งเบา ๆ จนฉันสะดุ้ง

"เฮ้ย?! อะไรน่ะ!"

ฉันรีบก้มลงมอง ระแวงว่าอาจเป็นสัตว์ประหลาดจากมิติประหลาดนี้

แต่สิ่งที่เห็น...กลับเป็นก้อนกลม ๆ เล็ก ๆ สีขาว ที่กลิ้งอยู่ข้างรองเท้าของฉัน

ก้อนเล็กนั่นติดหิมะเกาะพราวทั้งตัว ดูเหมือนเศษก้อนน้ำแข็งในตอนแรก...แต่เมื่อฉันเพ่งมองดี ๆ ถึงเห็นว่ามันหายใจเบา ๆ จนไหล่เล็ก ๆ นั่นสั่นไหว

มันคือ ลูกสัตว์ตัวน้อย — คล้ายลูกจิ้งจอก แต่ขนของมันเหมือนทำจากเกล็ดน้ำแข็งเล็ก ๆ ระยิบระยับเคลือบทั่วร่าง ดวงตาสีฟ้าอ่อนเปิดปิดช้า ๆ ราวกับกำลังใกล้หมดแรงเต็มที

"โอ๋ย...ตัวจ้อยเอ๊ย..."

หัวใจฉันบีบรัดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

ฉันรีบหย่อนตัวลง ประคองเจ้าก้อนน้อยขึ้นจากหิมะอย่างเบามือ ตัวมันเบาจนเหมือนเศษขนมสายไหมเล็ก ๆ และสั่นระริกจนฉันรู้สึกได้ผ่านปลายนิ้วที่ชา

"สงสัยพลัดหลงกับแม่ล่ะสิ..."

ฉันพึมพำ มองซ้ายมองขวา แต่มีเพียงหิมะว่างเปล่า — ไม่มีเสียง ไม่มีร่องรอย ไม่มีเงาอื่นใด

ใจหนึ่งอยากอุ้มเจ้าตัวน้อยกลับบ้านไปดูแลให้ปลอดภัยเต็มที่ แต่อีกใจ...ฉันมีภารกิจในมือ — กล่องราเมนที่ต้องส่งให้ทันก่อนที่ความร้อนจะสลายไปกับพายุหิมะ

"โอเค ฟังนะ เจ้าก้อนหิมะน้อย"

ฉันก้มหน้าลงกระซิบใกล้หูเล็ก ๆ ของมัน ขณะที่มันพยายามลืมตาขึ้นมามองฉันด้วยสายตาเปียกชื้น

"ฉันต้องไปส่งราเมนก่อน ไม่งั้นนายกับฉันได้แข็งตายพร้อมกันแน่"

ฉันควานหาผ้าพันคอผืนหนาในกระเป๋าแคปซูล ลากมันออกมาด้วยมือที่สั่นเทา แล้วค่อย ๆ ห่อเจ้าจิ้งจอกน้ำแข็งน้อยไว้แนบอกอีกข้าง ข้างเดียวกับหัวใจของฉัน

ข้างหนึ่งคือกล่องราเมนที่ให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย

ข้างหนึ่งคือชีวิตน้อย ๆ ที่ให้ความอบอุ่นแก่หัวใจ

สองชีวิต สองภารกิจ...สู้โว้ย!

ฉันกัดฟันแน่นอีกครั้ง

รวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลือ ก้าวเท้าออกไปในทุ่งหิมะอันโหดร้ายด้วยหัวใจที่หนักแน่นขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

ฉันลากขาเดินฝ่าหิมะต่อไปเรื่อย ๆ รู้สึกเหมือนก้าวเท้าในฝันที่ไม่มีวันไปถึงจุดหมาย

จนกระทั่ง...

เงาร่างขนาดมหึมา ปรากฏขึ้นในม่านหิมะเบื้องหน้า ราวกับภาพลวงตาที่ค่อย ๆ ชัดขึ้นทีละนิด

มันคือ วังน้ำแข็ง — ปราสาทสีขาวเงินตั้งตระหง่านท่ามกลางทุ่งหิมะรกร้าง

เสาหินน้ำแข็งขนาดมหึมาเรียงตัวเป็นแนวโค้งอย่างวิจิตรตระการตา แกะสลักอย่างละเอียดเหมือนลมหายใจของโลกได้ปั้นแต่งมันขึ้นมาเอง

กำแพงสูงตระหง่านเป็นแผ่นน้ำแข็งใสบริสุทธิ์ที่สะท้อนประกายแสงจากฟากฟ้าให้สว่างไสวราวกับก้อนเมฆเรืองแสง

ความงดงามนั้น...แทบทำให้ฉันลืมหายใจไปชั่วขณะ

หน้าประตูวังขนาดใหญ่ที่ปิดสนิท มีใครบางคนยืนอยู่

ชายคนหนึ่ง —

สูง สง่า และเยือกเย็นจนบรรยากาศรอบตัวดูสงบนิ่งผิดธรรมชาติ

เส้นผมยาวสีครามเข้มปลิวไหวตามแรงลมราวม่านน้ำหมึก ชุดคลุมสีเทาเงินแนบไปตามร่างสูงโปร่ง แข็งแรง ประหนึ่งรูปสลักจากหินน้ำแข็งเก่าแก่

ร่างของเขาดูเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของวังน้ำแข็งเบื้องหลัง — เย็นเยียบ งดงาม และน่าเกรงขามอย่างไม่น่าเชื่อ

และที่สำคัญที่สุด...

เขากำลังจ้องมาที่ฉัน —

ไม่ใช่ที่ใบหน้าฉัน แต่จ้องไปยังกล่องอาหารราเมนในมืออย่างแน่วแน่

ดวงตาสีฟ้าเข้มลึกเหมือนบ่อบาดาลใต้ธารน้ำแข็งพันปี จับจ้องกล่องราเมนเรืองแสงในอ้อมแขนฉันด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก — ความสงสัย? ความไม่เชื่อ? หรือความสนใจที่แทบจะมองเห็นได้ชัดเจน?

หัวใจฉันกระตุกวูบ — ร่างแข็งค้างอยู่ตรงนั้นเหมือนรูปปั้นอีกชิ้นหนึ่งของวังน้ำแข็ง

'ไม่ใช่แค่หล่อ...นี่มันตัวอันตรายชัด ๆ!'

ฉันพยายามกลืนก้อนแข็ง ๆ ลงคอ แล้วฝืนยิ้มเกร็ง ๆ ยกกล่องราเมนขึ้นสูงนิดหน่อยเป็นสัญญาณแบบงก ๆ

"อะ...เอ่อ...ออมนิไบท์เดลิเวอรี่ค่ะ ราเมนเพลิงจันทร์ลาวา...สำหรับคุณ?"

เสียงของฉันถูกลมหนาวกลืนหายไปเกือบครึ่ง แต่เขาก็ยังได้ยิน

ชายหนุ่มนิ่งไปชั่วขณะ ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคมกริบใต้แพขนตายาวพริ้มจับจ้องกล่องราเมนราวกับกำลังวิเคราะห์มันทุกอณู

เขาไม่พูดอะไร

ไม่ถาม ไม่ขานรับ

แค่...

ก้าวเข้ามาใกล้

ช้า ๆ แน่วแน่

ลมหิมะที่พัดกรูรอบตัวดูเหมือนจะสงบลงเล็กน้อยทันทีที่เขาขยับตัว

อากาศหนาวรอบกายคล้ายจางลงอย่างผิดธรรมชาติ ราวกับฤทธิ์แห่งพลังบางอย่างแผ่ออกมาจากตัวเขา

ฝีเท้าของเขาเบาและนิ่งสงบ แต่กลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะจมลงไปในหิมะ

'โอ้พระเจ้า...'

ฉันกลืนน้ำลายเหนียวหนืด รู้สึกเหมือนร่างกายไม่ตอบสนองอีกต่อไป

'ฉันส่งอาหารให้ใครกันแน่เนี่ย...เทพน้ำแข็งเรอะ?!'

ในขณะที่หัวใจเต้นระรัวจนน่ากลัวว่าจะได้ยินจากภายนอก

ฉันยืนแข็งอยู่กับที่...

ทำได้แค่ภาวนาในใจว่า "เทพเจ้าน้ำแข็ง" ตรงหน้านี้...จะไม่หิวราเมนมากเสียจนเป่าฉันให้กลายเป็นรูปสลักน้ำแข็งไปด้วยอีกคนหรอกนะ

❄️❄️❄️❄️❄️❄️